3

“ปากหมาไปเถอะ ลูกพี่มาได้ยิน ได้กินตีนแทนแดกเหล้า”

“กูก็บอกว่ามึงพูด กูไม่รู้ไม่เห็น”

“มึงได้กินตีนกูก่อน” ไอ้คมง้างเท้าจะเตะเข้าให้ อีกหลายคนหลบแทบไม่ทัน

“เห็นนายแม่จะให้จัดงานแต่งอีก เชิญแขกมากมาย ลูกพี่เราไม่สนใจเลย”

“สงสัยนายแม่จะบ่นเรื่องนี้แหละ” คมรู้ดีว่าเจ้านายทำเป็นเฉย คิดว่าไปสู่ขอเมียมาได้แล้วก็เสร็จสิ้นกันไป แต่สันติกับนภาเป็นที่นับหน้าถือตา ก็อยากจัดงานแต่งให้ลูกชาย เมียคนแรกน่ะไม่ได้จัดให้หรอก แค่ทำพิธีเล็กๆ เพราะนภาไม่ชอบชุติมาตั้งแต่ต้น เขาพอรู้หรอกว่าชุติมาเป็นยังไง แต่สันต์รักเมียมาก เรียกว่าทั้งรักทั้งหลง ก็เลยไม่สนใจความเป็นมาของชุติมา

คมถอนใจ... นึกถึงอดีต เขาเคยเห็นชุติมาลากคนงานไปกินกันลับหลัง แต่เขาน้ำท่วมปากพูดไม่ได้ พูดไปจะหาว่าไปใส่ร้ายเมียเจ้านายอีก

จนวันนั้นเขารวมหัวกับเพื่อนๆ เพราะเห็นเจ้านายโดนสวมเขาไม่ไหว เลยทำให้เจ้านายได้เห็นภาพจะๆ เต็มๆ ตา จับได้คาหนังคาเขาตอนชุติมากำลังขย่มอยู่บนร่างชู้

คมคิดว่าเจ้านายหนุ่มจะยิงชุติมาทิ้ง แต่ก็คาดผิด แค่ไล่ออกไปจากชีวิตเท่านั้น ส่วนลูกสาวคนเดียวก็ให้นภากับสันติเลี้ยง ดูเหมือนเจ้านายของเขาจะมองผู้หญิงในแง่ร้ายไปเลย

คนที่เขาสงสารที่สุดคือนิรชา ลูกของสันต์กับชุติมา เพราะเมื่อก่อนสันต์รักลูกสาวมาก แต่ตอนหลังไม่แม้จะเข้าใกล้ อยู่กับสันติและนภาก็ใช่จะดี เพราะนภาเข้มงวดแทบไม่ได้กระดิกตัว จนเขานึกเวทนาเด็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก

คิดแล้วก็ถอนใจ ดอกแก้วอาจจะต้องเจอศึกหนัก แต่เขาถูกชะตากับดอกแก้วเหมือนๆ กับหลายๆ คน เด็กสาวซื่อๆ ไม่มีพิษมีภัยอาจจะทำให้หัวใจอันด้านชาของเจ้านายหนุ่มดีขึ้นมาบ้างก็เป็นได้

อะไรก็เกิดขึ้นได้บนโลกใบนี้ และทุกคนหวังว่าสันต์จะกลับมาเป็นคนเดิมเหมือนเก่าก่อน เพราะเมื่อก่อนนอกจากเจ้านายของเขาจะเป็นคนเอาการเอางานแล้ว ยังเป็นคนตลกเฮฮา เป็นที่รักของลูกน้องทุกคนอีกด้วย

“มาแล้วหรือพ่อตัวดี ไม่เห็นหน้าเห็นตากันเลย” นภาถอนใจอย่างโล่งอกที่เห็นหน้าลูกชายคนเดียวเสียที พาเมียกลับมาอยู่บ้านแต่ไม่ยอมนอนกับเมีย จะเล่นตัวไปถึงไหน

เมียทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้ เธอรู้ว่าตัวเองเลือกเมียให้ลูกถูกแล้ว เพราะดอกแก้วเก่งงานบ้านงานเรือน กิริยามารยาทก็เรียบร้อยมีสัมมาคารวะ ไม่เหมือนชุติมาเมียเก่าของลูกชายเลยสักนิด พูดถึงอดีตลูกสะใภ้ ให้รู้สึกเกลียดจับใจ

“คุณแม่มีอะไรครับ”

“แน่ะ! ยังจะมาถามอีกว่ามีอะไร พาเมียมาทิ้งเอาไว้กับแม่ จะเอาไงกันล่ะพ่อตัวดี”

“ก็ไม่เอาไงครับ คุณแม่อยากได้เธอเป็นสะใภ้ไม่ใช่เหรอครับ”

“ใช่ แล้วเกี่ยวอะไรกับที่เราทิ้งเมีย” นภาทำหน้างง…

“ก็ให้เธออยู่กับคุณแม่สิครับ คุณแม่ชอบเธอ อยากได้เธอ ผมไม่อยากได้เสียหน่อย”

“แน่ะ! พ่อตัวดี แม่ทำลูกได้หรือไง”

“ผมมีลูกแล้ว คนเดียวก็เกินพอ” เขาพูดเสียงขรึม...

“แต่พ่อกับแม่อยากอุ้มหลานอีกหลายๆ คน แกก็รู้ดีว่าเด็กนั่น...” นภาน้ำท่วมปาก สันต์หน้าเครียดขึ้นมาในทันทีเมื่อเอ่ยถึงนิรชา ลูกสาวคนเดียวของเขา

“พอเถอะครับคุณแม่ ลูกสะใภ้ของคุณแม่คนนี้ก็ใช่จะดีอะไรหนักหนา”

“รู้ได้ยังไงว่าไม่ดี” นภาค้อนเข้าให้ ไม่ชอบให้ใครมาสบประมาทว่าเธอตาต่ำเลือกคนไม่ดี      

“ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะแต่งงานกับผู้ชายง่ายๆ”

“ก็หนูแก้วไง เขาเป็นคนดี กตัญญูกตเวที รักพ่อแม่ของเขา ชอบทำบุญทำทานอีกด้วย เขาเชื่อฟังพ่อแม่ไม่อยากให้พ่อแม่ลำบาก การแต่งงานถือเป็นการตอบแทนบุญคุณพ่อแม่นะสันต์”   

“การตอบแทนบุญคุณพ่อแม่คือการทำงานเลี้ยงดูไม่ใช่ขายตัวแลกเงิน”

“ตาสันต์นี่ยังไง น่าตบปากเสียจริง หนูแก้วขายตัวที่ไหน เขาแต่งงานกับสันต์ สินสอดทองหมั้นเราต้องจัดให้เขาตามประเพณี จะไปแต่งเขา เอาเงินไปให้เขาหมื่นเดียวพันเดียวหรือไง คนได้ดูถูกเราน่ะสิ ลูกเขาทั้งคน ไม่ไปสู่ขอ รึจะให้ไปฉุดมาทำเมีย” นภาค้อนบุตรชาย เงินเธอมากมาย ได้ผู้หญิงดีๆ มาเป็นเมียลูกชายก็คุ้มแล้ว ไม่ใช่ซื้อคนดีด้วยเงินหรอกนะ แต่มันเป็นประเพณี ถ้าเธอมีลูกสาวก็อยากให้ลูกสาวได้คนดีๆ มีฐานะ จะยอมให้ไปกัดก้อนเกลือกินคงไม่ไหว ผู้ชายแบบนั้นคงขี้เกียจตัวเป็นขน คนขี้เกียจจะเอามาเป็นสามีทำไมกัน สู้อยู่เป็นโสดเสียดีกว่า

ในทางกลับกันผู้ชายก็เหมือนกัน จะหาแม่ของลูกสักคนต้องเป็นคนดี รู้จักเก็บหอมรอมริบ รู้จักทำงานหาเงิน ไม่ใช่เอาแต่งอมืองอเท้า แต่งตัวสวยๆ โฉบเฉี่ยวไปวันๆ คนแบบนี้จะสอนลูกสอนเต้าได้ยังไงกัน ใครว่าเธอหัวโบราณก็ช่างประไร แต่เธอคิดแบบนี้และต้องการคนแบบนี้เข้ามาอยู่ในครอบครัวของตัวเอง

“คุณแม่จะบ่นผมแค่นี้ใช่ไหมครับ”

“เราน่ะโตแล้ว ทำงานก็เก่ง เป็นผู้นำ มีลูกน้องมากมาย แม่ไม่อยากพูดมากหรอกนะเพราะสันต์ไม่เคยเหลวไหล แต่อีกสองวันจะแต่งงานแล้ว พักการพักงานเสียก่อน หันมาดูแลตัวเองบ้าง” นภาพูดเสียงนิ่มเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ลูกชายของตนนั้นเป็นคนเก่งกาจ เฉลียวฉลาด เสียคนเพราะเมียมีชู้นี่แหละ ถ้าไม่นับเรื่องนี้และไม่ได้เข้าข้างลูกชายจนเกินไป สันต์เป็นคนดีคนหนึ่งที่รักครอบครัวและขยันขันแข็ง ใครได้มาเป็นสามีถือว่าโชคดีนัก

“คุณแม่ก็จัดงานไปสิครับ ผมไม่มีปัญหาอะไรสักหน่อย”

“แม่ล่ะกลุ้มจริงๆ กลัวเราจะหมดน้ำยา ไม่มีหลานให้แม่อุ้ม” นภาแกล้งถอนใจ สันต์ได้ยินก็หน้าแดง เขารู้สึกว่าโดนสบประมาทเข้าอย่างจัง 

“คุณแม่ไม่ต้องกลัวหรอกครับ ยังไงผมก็มีหลานให้คุณแม่อีกแน่ๆ จะเอาอีกสักกี่โหลล่ะ”

“จ้ะพ่อคุณ ทำให้ได้อย่างปากพูดเถอะ” คนที่เดินออกมาจากห้องครัว จะมาถามแม่สามีว่าอยากทานอะไร ถึงกับชะงักหน้าแดง มองสบตาคนที่หันขวับมามองแล้วก้มหน้างุดด้วยความอายและกริ่งเกรง

“อ้าวหนูแก้ว มีอะไรจ๊ะ”

“แก้วจะถามคุณแม่ว่าเย็นนี้อยากทานอะไรคะ แก้วจะทำให้ทาน”

“น่ารักเสียจริง แต่ทำอาหารที่พี่เขาชอบดีกว่าจ้ะ” นภาพูดแล้วอมยิ้ม

“พี่เขาชอบแกงส้ม ไข่เจียวใบชะอม ปลาทอดพริก กุ้งอบวุ้นเส้น น้ำพริก ผักลวก เอาต้มจืดอีกอย่างก็ได้”

“จะทำได้เหรอครับ กับข้าวตั้งหลายอย่าง” คนหาเรื่องพูดลอยๆ สบประมาท คนถูกสบประมาทเผลอค้อนเข้าให้

“ดูถูกเมียตัวเอง หนูแก้วน่ะทำอาหารอร่อยเชียวนะจะบอกให้ เรานั่นแหละจะติดใจฝีมือเมียตัวเอง”

คำว่า “เมีย” ทำอีกคนหน้าแดง ทำอีกคนหน้าบึ้งเพราะขัดหู