EP.04 แค่คืบเท่านั้น

“ไอ้ตัวดี ตื่นได้ตลอดนะมึง” ผมพูดกับลูกชายตัวโตของผมเบาๆ ก่อนจะเดินไปในจุดที่วางขันอาบน้ำ

แม้ไม่เปิดไฟแต่ผมก็เห็นหรอกน่าว่าอะไรอยู่ตรงไหนบ้าง เดี๋ยวรอแต่งตัวเสร็จก่อนจะค่อยไปดูไฟว่าเป็นอะไรถึงได้ดับ อาบน้ำมาใหม่ๆ แบบนี้ หากผมเอื้อมมือไปคลำสวิตช์ไฟคงไม่ดีแน่ เพราะหากโชคร้ายมากพ่อแม่ผมคงต้องร้องไห้โฮ หรือโชคร้ายน้อยลงมาหน่อย ผมอาจถูกไฟฟ้าช็อตให้ไอ้ตัวโตใช้งานไม่ได้อีก ซึ่งผมไม่เลือกทั้ง 2 อย่างนั่นแหละครับ เอาเป็นว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนดีกว่านะ

แต่แค่ผ้าเช็ดตัวผมร่วงหล่นลงพื้น ไฟในห้องก็สว่างวาบขึ้นจนผมตกใจ ลำพังแค่จู่ๆ ไฟก็ติดขึ้นมากะทันหัน ตอนที่ผมแก้ผ้าอยู่นี้ คงไม่ทำให้ผมตกใจเท่าไรหรอก แต่ที่ผมตกใจจนลมหายใจแทบขาดห้วงนั้นก็คือ คนที่ยืนอยู่ข้างสวิตช์ไฟนั้นต่างหากเล่า

เมื่อได้สติผมก้มลงคว้าผ้าเช็ดตัวที่อยู่ปลายเท้าขึ้นมาปิดไอ้ตัวโตของผมในทันที แต่ผมก็ทันเห็นว่าคนตรงนั้นมองไอ้ตัวโตของผมอย่างตื่นตะลึงเช่นกัน แถมยังกลืนน้ำลายลงคออีกด้วย

“น้า... น้าเยาว์มีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ”

ผมถามแต่สายตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าของน้าเยาว์เลย ทำไมน่ะเหรอครับ ก็น้าเยาว์น่ะสิ จะแต่งตัวมายั่วผมหรือยังไงนะ ชุดนอนบางๆ ที่ไม่มียกทรงข้างในนั่นมันทำให้ผมมองเห็นหัวนมสีเข้มกว่าผิวที่พุ่งชนออกมา ส่วนข้างล่างนั่นน่ะผมไม่มีโอกาสได้มองเพราะสายตาของน้าเยาว์กำลังจับจ้องมองผมอยู่ และผมก็ไม่กล้าไล่สายตาให้ต่ำไปกว่านั้นหรอก ประเดี๋ยวน้าเยาว์จะได้หาว่าผมคิดอะไร... ทั้งที่ผมก็เริ่มคิด

“น้า... น้าไม่ค่อยสบายใจ” น้าเยาว์ตอบดวงตาหลุบมองลงต่ำดุจคนกำลังทำความผิดอะไรสักอย่าง ดูน้าเยาว์ไม่สบายใจจริงตามปากว่า

“น้าเยาว์มีอะไรไม่สบายใจเหรอครับ เอ่อ... รอผมแต่งตัวแป๊บเดียว เดี๋ยวผมแวะไปคุยที่ห้องครับ”

ใจจริงผมอยากจะรู้เสียเดี๋ยวนั้น แต่อยู่ชุดนี้คงไม่ดีแน่ เพราะไอ้ตัวโตของผมน่ะมันกำลังประท้วงอยากจะออกมาดูโลกภายนอกเสียจริง ผมจำเป็นต้องให้น้าเยาว์ออกจากห้องผมโดยด่วน ก่อนที่น้าเยาว์จะสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติแต่คงไม่ทันแล้วล่ะ เพราะสายตาของน้าเยาว์กำลังมองไอ้ตัวโตที่ผงกหัวหงึกๆ อยู่ในผ้าขนหนู

“น้าต้องพูดเดี๋ยวนี้ ถ้ารอหนึ่งคงไม่ทัน”

“ระ... เหรอครับ น้าเยาว์พูดได้เลยครับ ผมรอฟังอยู่”

ผมพยายามบิดตัวออกด้านข้าง เพื่อหลบเลี่ยงสายตานั้น เพราะไอ้ตัวโตมันก็ไม่ยอมฟังผมเลย และน้าเยาว์ที่เดินเข้าหาก็ทำให้ผมแทบจะแทรกฝาไม้กระดานหนีเสียให้รู้แล้วรู้แรดกันไปเลย เพราะสายตาของน้าเยาว์นั้น... มันทำให้ผมต้องกลืนน้ำลาย

“น้า... น้าอยากจะขอร้องหนึ่ง”

“ขะ... ขอร้องเรื่องอะไรครับ”

ทั้งน้ำเสียงเว้าวอนและสายตาว้าวุ่นของน้าเยาว์ที่มองสบมามันทำให้ผม... สาบานได้ว่าถ้าน้าเยาว์ไม่มายืนตรงนี้ ผมคงจะแตกคามือตัวเองไปแล้ว แต่มันทำไม่ได้น่ะสิ

“หนึ่งอย่าเอาเรื่องที่เห็นน้าแก้ผ้าไปบอกใครนะ น้า... น้าอายน่ะ”

“โธ่! ผมก็คิดว่าอะไร ผมไม่บอกใครหรอกครับน้าเยาว์ ผมเองนั่นแหละที่เป็นคนผิด ไม่น่าพรวดพราดเข้าไปเลย ผมเองก็ต้องขอโทษน้าเยาว์ด้วยนะครับ ขอโทษจริงๆ ที่ผมรีบจนไม่ดูตาม้าตาเรือ”

ผมยกมือไหว้น้าเยาว์ รู้สึกโล่งอกอยู่เหมือนกันเพราะในที่สุดก็ล่วงรู้ถึงความไม่สบายใจของแกแล้ว แต่น้าเยาว์กลับไม่มองที่มือผมเลย สายตาแสดงอาการบางอย่างกลับมองต่ำลงกว่านั้น ชนิดที่ผมต้องพยายามหนีบต้นขาตัวเองแน่น ผมก็กลัวใจตัวเองเหมือนกันนะครับ

“น้าไม่โกรธหนึ่งหรอก แต่น้าอยาก... อยากให้หนึ่งไถ่โทษ”

“ถะ... ไถ่โทษแบบไหนครับ”

ผมรู้สึกอยากจะเขกหัวตัวเองเหมือนกัน รู้สึกว่าผมชักจะติดอ่างซะแล้ว อ่างแบบนี้ผมไม่ชอบนะครับ ถ้าเป็นอ่างอย่างอื่นล่ะดีหน่อย

“ก็...” ฝ่ามือของน้าเยาว์แตะเบาๆ ที่ไหล่ของผมก่อนจะลูบไล้ลงด้านล่างทั้งที่ดวงตายังจ้องมองผมอย่างกับจะกิน...

‘เฮ้อ!’ ผมกำลังถอนหายใจในใจ บ้าหรือเปล่า ใครจะถอนหายใจในใจตัวเองได้ ก็ผมนี่แหละครับทำได้ ใครจะกล้าถอนออกไปดังๆ ล่ะ ในเมื่อใบหน้าของน้าเยาว์ห่างจากผมแค่คืบ ใช่ครับอ่านไม่ผิดหรอก ‘แค่คืบเท่านั้น...’ ผมเผลอฮัมเพลงไม่เลือกเวล่ำเวลาอีกแล้วครับ

“น้า... น้าเยาว์ จะ... จะให้ผม ทะ... ทำอะไรครับ ผะ... ผม...”

ราวกับจะรู้ใจผมดี น้าเยาว์ทาบฝ่ามือนุ่มๆ นั้นบนริมฝีปากของผมก่อนที่‘วาบ...’ หัวใจผมตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อมือของน้าเยาว์กระตุกผ้าเช็ดตัวของผมออก และไอ้ตัวโตของผมก็ดูจะดีใจเหลือเกินที่ได้ไปอยู่ในฝ่ามือของน้าเยาว์ซะแล้ว ตอนนี้ผมไม่รู้แล้วว่าควรจะพูดอะไรบ้าง เพราะน้าเยาว์ไม่ปล่อยโอกาสให้ผมได้พูดเลยสักนิด