บทที่ 16 十六

คืนนั้นมี่ฮวากลับเข้ามานอนในห้องของซีจงจวิน ความเหนื่อยล้าทำให้นางผล็อยหลับไปไม่รู้ตัวเช่นกัน

และเดินทางเข้าสู่ห้วงฝัน..

ใต้ท้องฟ้าสีหม่นมัวที่ฝนปรอยลงมา รอบข้างเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีดูไม่คุ้นเคย ตัวนางยืนหลบอยู่ใต้ต้นไม้

ข้างกาย..เป็นชายผู้หนึ่ง

ไม่รู้เหตุใดนางถึงเห็นใบหน้าเขาไม่ชัด..

และเหมือนเขาจะพูดอะไรสักอย่าง แต่นางฟังไม่ถนัดเลย..

"ท่านเป็นใคร"

คำถามนั้นได้รับการตอบกลับ แต่นางฟังไม่ออก ยามชายผู้นั้นยื่นมือมาลูบหัว น่าแปลกที่มี่ฮวาไม่ขยับหนี

แม้ในความฝันจะไม่ได้สัมผัสกันจริงๆ แต่นางกลับได้รับไออุ่นท่ามกลางสายฝนมาเต็มหัวใจ

"ข้าคิดถึงท่าน"

ไม่รู้ว่าพูดออกไปทำไม แต่ความรู้สึกด้านในมันบอกมาเช่นนั้น

ชายผู้นั้นโอบกอดนาง เนิ่นนานเหลือเกิน..

และนางเองก็รู้สึกเหมือนอยากให้มันเป็นเช่นนี้ตลอดไป..

...

เสียงวิหคขับขาน บอกเวลาที่มันตื่นและโผบินออกจากรัง

เปลือกตาหนักอึ้งเปิดขึ้นช้าๆ กายของซีจงจวินล้าจนขยับแทบไม่ไหว แต่จำต้องฝืนลุกเพราะห่วงเตรียมสำรับให้ภรรยา

เมื่อลุกขึ้นนั่งก็พบว่าบนตัวมีผ้าห่มหนาคลุมอยู่ ทั้งที่เมื่อคืนจำได้ว่าทำแผลเสร็จก็นอนไปบนพื้นเย็นๆทั้งอย่างนั้น

...พลันรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าดุดันสีแดงอ่อน...

ผ้าห่มผืนนี้ คิดว่าภรรยาคงเป็นคนเอามากางห่มให้ตอนเขาหลับไปแน่

หัวใจซีจงจวินสั่นไหว รู้สึกร่างกายเบาหวิว กำลังวังชาที่หายไปกลับคืนมาถึงแปดส่วนเพียงเพราะผ้าผืนเดียว

ซีจงจวินรีบลุกเตรียมอาหาร เติมน้ำใส่อ่างอาบ วิ่งวุ่นทำความสะอาดบ้านที่สภาพเละเทะจากการต่อสู้เมื่อคืน สุดท้ายจึงไปซ่อมแซมห้องของมี่ฮวา

ตะวันกำลังจะขึ้น เทพอสูรทำทุกอย่างเสร็จหมดแล้วรีบไปทำงาน ตามที่ภรรยาสั่งไว้เมื่อวาน

ฝ่าเท้าใหญ่หยุดชะงักตอนเดินผ่านหน้าห้องนอนตัวเอง

ก่อนไป อยากเห็นหน้านางเหลือเกิน...

ซีจงจวินไม่อาจยั้งมือตัวเองได้ ค่อยๆเลื่อนแง้มบานประตูเบาที่สุด หวังเพียงได้เห็นหน้าภรรยาสักเสี้ยวก็ยังดี

ช่างน่าผิดหวัง นอกจากนางยังไม่ตื่นแล้วยังปลดม่านคลุมเตียงปิดสนิทไม่ให้เห็นแม้แต่เงา

แม้จะเสียดายเล็กน้อย แต่เห็นมี่ฮวานอนหลับสบายเขาก็พอใจแล้ว

ซีจงจวินออกไปทำงานแต่เช้าดังเช่นที่ควรจะเป็น...

คล้อยหลังไปมี่ฮวาสะดุ้งตื่น ลุกขึ้นนั่งบนเตียงหลังกว้างในห้องที่ไม่ใช่ของนาง

บนใบหน้ามีร่องรอยความโศกเศร้าเกิดขึ้น คราบน้ำตาที่สองข้างแก้มยังไม่เหือดแห้งไป

ร้องไห้...ทำไม?

มี่ฮวาไม่เข้าใจตัวเอง นางจำความฝันนั้นได้เลือนราง แต่รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งในใจขาดหายไป

บางครั้ง.. หลังสายฝนพรำยามค่ำคืน มี่ฮวาจะฝันประหลาดถึงคนผู้หนึ่ง

ในความฝันนางมีความสุขเสียมากมาย แต่เมื่อฟ้าสาง.. นางเจ็บหัวใจราวจะฉีกเสียให้ได้

เขาเป็นใคร นางไม่รู้...

ให้นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก...

แต่การฝันถึงเขานานๆครั้ง ทำให้รู้สึกเหมือนในชีวิตมีบางอย่างขาดหาย เหมือนนางต้องการอะไรบางอย่างที่ไม่รู้ว่าคืออะไร

เหมือนกับที่ซีจงจวินคิดถึง..แต่ไม่รู้ว่าคิดถึงอะไร...

มี่ฮวาก็คิดถึงเช่นกัน...

...

หน้าบันไดเขาสวรรค์ เมื่อไปถึงตงหลิงจวินก็ถึงกับอ้าปากค้างคล้ายเห็นคนตายต่อหน้า

"แขนเจ้า!!?"

ได้ยินคำทัก ซีจงจงจวินยิ้มตอบบางๆ "เมื่อคืนมีวิญญาณบุกเข้าบ้านข้าขอรับ"

"มันบุกบ้านเจ้าได้อย่างไร หินอาคมเสื่อมรึ? แล้วเหตุใดเจ้าถึงให้มันเอาแขนไปได้?" ตงหลิงจวินออกอาการตื่นตระหนก ถามเสียจนเลือกตอบไม่ถูก

"ข้าประมาทเกินไปขอรับ แขนขาดเท่านี้ถือว่ายังเบา"

สายตาคนพูดเรียบนิ่ง แขนแค่ข้างเดียวซีจงจวินไม่สนใจหรอก เพราะหากภรรยาเขาเป็นอะไรไปคงรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น

"ปกติวิญญาณกลัวเจ้าจะตาย เห็นแล้วพากันเผ่นหนีป่าราบ กลัวจะตายซ้ำอีกหลายรอบ"

"วิญญาณตนนั้นกินสัตว์อสูรมาขอรับ ถึงมีฤทธิ์มากเช่นนั้น เป็นความผิดข้าที่ปล่อยมันเร่ร่อนอยู่บนแผ่นดินใหญ่ตั้งนานไม่รีบจัดการ"

"ใช่ที่ไหนกัน เจ้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อไหร่พวกมันจะหลุดออกมา ข้ายังคิดอยู่ว่าเจ้าหาพวกมันเจอเร็วทุกครั้งเช่นนี้ นับว่าเชี่ยวชาญการจับวิญญาณกว่านายนิรยบาลอีก"

"พี่ตงหลิงกล่าวหนักไปแล้ว"

เทพอสูรเช่นพวกเขาจะทำงานได้ดีกว่าก็ไม่แปลก เพราะร่างกายมีประสาทสัมผัสเหนือชั้นกว่าเทพและมาร รวมกับการฝึกวิทยายุทธมานาน ทำงานมาทั้งชีวิต กำจัดวิญญาณเท่านี้เป็นเรื่องเล็กน้อยมาก

แต่ก็น่าแปลกที่เมื่อวานอยู่ๆซีจงจวินเกิดหมดแรงไปดื้อๆไม่มีสาเหตุ..

ซีจงจวินไม่เข้าใจตัวเอง น้ำฝนไม่กี่หยดทำให้เขาอ่อนล้าได้ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ทั้งที่เมื่อก่อนลงไปสู้กับปีศาจใต้ทะเลกลางคลื่นพายุยังไม่เห็นเป็นอะไร

"แล้วเมียเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

"นางปลอดภัยดีขอรับ ข้าช่วยไว้ทันและกำจัดวิญญาณร้ายในห้องนางเลย"

คำนั้นทำให้ตงหลิงจวินคิ้วขมวด หันมองด้วยสายตาแปลกใจกว่าเดิม

"เจ้าจัดการต่อหน้านางรึ!?"

"ขอรับ"

"แล้วนางว่าอย่างไร"

"นางเงียบไป ไม่พูดกับข้าขอรับ"

ว่าจบ คนฟังก็เอามือลูบหน้ากุมขมับ นึกภาพออกทันที

เขารู้ว่าซีจงจวินเป็นคนเช่นไร แม้ปกติเห็นท่าทางนิ่งเฉยตลอดเวลา แต่เมื่อยามต้องสู้เขาจะกลายเป็นฆาตกรอำมหิตในร่างเทพทันที

นั่นเพราะซีจงจวินทำอะไรไปตามสัญชาตญาณ ชีวิตครั้งก่อนเจอแต่เรื่องโหดร้ายเสียจนชินชา นอกจากต้องพยายามเอาชีวิตรอดให้ได้ ไม่มีสิ่งใดที่ต้องทำอีก

นั่นจึงเป็นเหตุผลให้เทพอสูรตนนี้.. ติดนิสัยทารุณเหยื่อให้ตายอย่างทรมานที่สุด

แล้วยิ่งเขารักหลงภรรยาถึงเพียงนั้น ไม่อยากคิดสภาพวิญญาณตนนั้นเลยจริงๆ ...

"กลับบ้านเย็นนี้เจ้าต้องเอาใจภรรยาให้มากนะ"

"ข้าทำแบบนั้นทุกวันขอรับ"

"ข้าหมายถึงทำให้มากขึ้นกว่าทุกวันน่ะ นางจะได้ไม่กลัวเจ้า เห็นเจ้าเป็นสามีที่ประเสริฐอะไรทำนองนั้น"

"เข้าใจแล้วขอรับ" ซีจงจวินตอบไปแบบทื่อๆ เขาไม่มั่นใจว่ามี่ฮวาจะมองเช่นไร

สามีสุดประเสริฐเป็นเช่นไรเขาไม่รู้หรอก..

แต่หากให้เป็นสามีที่รักมั่นซื่อสัตย์ต่อภรรยาผู้เดียวไม่เปลี่ยนแปลงนั้นเขาเป็นได้แน่

พลบค่ำ..ซีจงจวินรีบกลับบ้าน วิ่งเข้าครัวทำกับข้าวเหมือนเดิมเสร็จแล้วก็หลบมานั่งกินที่มุมห้อง

ด้วยเกรงว่าหากภรรยาเห็นแผลแล้วจะกินข้าวไม่ลงจึงนั่งหันเอาฝั่งที่แขนขาดเข้ากำแพง เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ซีจงจวินนั่งหันหลังให้มี่ฮวา

นางลอบมองเขาเป็นระยะๆ แม้จะดูกินข้าวได้คล่องปาก แต่คงยังเจ็บอยู่ไม่น้อยเลย

เมื่อเช้าตอนตื่นมาบ้านก็กลับมาสะอาด ห้องนอนนางมีเครื่องเรือนชิ้นใหม่วางตั้งอยู่ ข้าวของถูกย้ายมาใส่เรียบร้อย สำรับเช้าส่งกลิ่นหอม อ่างอาบน้ำมีควันพวยพุ่งอ่อนๆ

แต่กลับไม่เห็นตัวคนทำ...

มี่ฮวาจึงนึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อคืนเป็นนางเองที่บอกเขาให้ออกไปทำงานได้เลยหลังเตรียมทุกอย่างไว้ให้

อุตส่าห์ช่วยชีวิต แล้วยังไม่บ่นสักคำเช่นนี้ นางจะกล้าใจร้ายกับเขาเท่าเดิมได้อย่างไร

"เมื่อคืน.. ขอบคุณที่ช่วยข้า"

เสียงหวานเอ่ยคำแรกของวัน นั่นทำให้ใบหูยาวคล้ายหูวัวของซีจงจวินกระดิกนิดๆ

เป็นครั้งแรกที่นางเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเช่นนี้

เทพอสูรหันกลับมามองช้าๆ สตรีที่นั่งอยู่ตรงนั้นจ้องกลับเช่นกัน ไม่นานซีจงจวินก็ต้องหลุบตาต่ำ ด้วยเกรงนางจะเคืองเขาอีก

"สามี..มีหน้าที่ปกป้องภรรยา"

ยามเอ่ยคำนั้น ซีจงจวินใจเต้นโลหิตสูบฉีดแรง ใบหูสีแดงอ่อนจู่ๆก็เริ่มเป็นสีแดงเข้มขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ชอบ..คำว่าเขาเป็นสามี นางเป็นภรรยา

กลับกลัน มี่ฮวามองซีจงจวินสีหน้าเรียบนิ่งดังเดิม ตอนแรกคิดว่าจะเริ่มพูดดีด้วย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกไม่พอใจตงิดๆ

สามีภรรยาหรือ.. นางเกลียดคำนี้เสียจริง

เพราะไม่อยากยอมรับว่าตนตกเป็นของเทพอสูรอัปลักษณ์ จิตใจหยาบช้า

"เจ้าอ้างเรื่องความสัมพันธ์เช่นนี้ หวังสิ่งใดจากข้า"

ในเมื่อเขาอ้างความเป็นสามี นางก็ควรทำตัวเป็นภรรยาแสนดีด้วยอย่างนั้นหรือ!?

ขณะที่มี่ฮวาเข้าใจว่าเขาอ้างสิทธิ์ ซีจงจวินฟังทันแค่ประโยคหลังกลับเข้าใจไปคนละทาง

เขาคิดว่านางยินยอมให้เรียกร้องความต้องการได้หนึ่งอย่าง

นางยอมใจดีขึ้นมาบ้างแล้วหรือ...

นางใจอ่อนแล้วใช่หรือไม่...

"เช่นนั้น.. ขอข้าพูดมากกว่าวันละยี่สิบคำได้หรือไม่"

ริมฝีปากอิ่มยิ้มเหยียดหลังฟังจบ "แล้วถ้าข้าไม่ให้ล่ะ"

มี่ฮวาจะลองดูว่าซีจงจวินจะทำอย่างไรต่อหากนางไม่ยอมตามใจ และเดาว่าเขาคงจะไม่พอใจอยู่ลึกๆแน่

แต่การยั่วให้เกิดโทสะนั้นเปล่าประโยชน์ เพราะซีจงจวินไม่โกรธ ไม่ว่าอะไรเลยด้วย

ถ้านางไม่ให้ ก็พูดต่อไม่ได้เพราะวันนี้เขาพูดเกินยี่สิบคำไปแล้ว...

ชายหนุ่มทำได้แค่ตักข้าวเข้าปากเคี้ยว หมดแล้วก็ลุกเดินไปเตรียมน้ำให้อาบเท่านั้นเอง