บทที่ 15 十五

เช้าวันถัดมา หลังจากซีจงจวินออกไปทำงานได้สักพักมี่ฮวาเริ่มเดินสำรวจรอบบ้านอีกครั้ง เพื่อเอาเมล็ดพันธุ์ที่บิดาให้ไว้มาเพาะ

แต่ก่อนอื่นต้องแก้ดินเสียก่อน เพราะมันแห้งจนไม่สามารถปลูกอะไรได้

เพียงวาดแขนหนเดียว พื้นดินก็ชุ่มชื้นขึ้น เมล็ดพืชถูกหว่านวาง งอกเงยออกดอกเบ่งบาน

นางให้ต้นเหมยกับดอกโบตั๋นขึ้นตรงห้องที่มีประตูเปิดออกมาชมสวน สร้างเป็นทุ่งดอกไม้หลากสีสวยงาม

การจัดสวนสร้างความเพลิดเพลิน จนรู้ตัวอีกทีก็เกือบค่ำเสียแล้ว เมื่องานเสร็จนางไม่มีอะไรทำจึงต้องมานั่งรอซีจงจวินกลับบ้าน

ยามนี้พระอาทิตย์ได้จากท้องฟ้าไปนานแล้ว..

การรอคอยทำให้เกิดโทสะเพราะมันเลยเวลามาตั้งหนึ่งชั่วยาม เทพอสูรก็ยังไม่ยอมกลับมารับใช้นางสักที

จนเข้ายามซวี ประตูหน้าบ้านถึงเปิดออก

ซีจงจวินกลับถึงบ้านในสภาพอิดโรยเล็กน้อย เสื้อผ้าไม่ค่อยเข้าที่นัก ที่แขนซ้ายมีแผลคล้ายรอยเขี้ยวของสัตว์อสูรฝากไว้ เลือดไหลซึมไม่มาก

มี่ฮวารู้ว่าเขากลับมาแล้วจึงเดินกอดอกเชิดหน้าหมายจะเข้ามาหาเรื่องแต่พอเห็นสภาพซีจงจวินที่เหมือนพึ่งไปรบ สมองก็ตื้อไปครู่หนึ่งเสียอย่างนั้น

"ไปไหนมา"

"ข้าไปทำงานไถ่โทษมา"

ฟังแล้วมี่ฮวาขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ทำงานไถ่โทษทำไม เขาไปทำอะไรผิดมาหรือ

"ทำไมถึงต้องไปทำ"

"เพราะข้าไปทำงานสายทุกวัน เลยถูกลงโทษ"

เพราะว่าซีจงจวินทำผิดฐานละเลยหน้าที่ องค์มหาเทพจึงส่งให้เขาไปจัดการสัตว์อสูรที่พลัดถิ่นเหมือนเดิม

หากมองย้อนกลับไป.. เห็นได้ชัดเจนว่าเหตุที่ทำให้ซีจงจวินไปทำงานสายคือภรรยาของเขา

"เจ้าจะหาว่าข้าเป็นคนทำให้ไปทำงานสายอย่างนั้นสิ?"

"เปล่า.."

ซีจงจวินเงียบไป นับคำแล้วก็นึกได้ว่าวันนี้เขาพูดครบยี่สิบคำพอดี

..แต่จะทำอย่างไรดี ในเมื่อยังคุยกับนางไม่รู้เรื่องเลย

"ข้าไม่ได้ขอร้องให้เจ้าอยู่รอสักหน่อย หน้าที่เจ้าคือเตรียมของไว้ให้ข้าแค่นั้น ที่เจ้ามานั่งรอข้าตื่นมากินข้าวทุกวันนี่มันก็เพื่อสนองความต้องการของตัวเจ้าเอง!!"

ซีจงจวินเงียบเพราะเอ่ยแย้งไม่ได้ อธิบายก็ยิ่งไม่ได้ ทำได้แต่ยืนฟังมี่ฮวาระบายโทสะอย่างเกรี้ยวกราด

"หากเจ้าจะมาพูดเพื่อให้ข้าตื่นเช้าขึ้น หรือเตรียมตัวเองละก็ฝันต่อไปเถิด! จากนี้ไปทำอะไรเสร็จก็ไปให้พ้นหน้าข้า ตื่นมาเห็นเจ้าตอนเช้าแล้วข้าปวดหัว!"

ว่าจบนางก็เดินสะบัดผ้าคลุมกลับเข้าไป ไม่ลืมหันมาสั่งคนที่ยืนทื่อตรงหน้าประตู

"ไปเตรียมน้ำร้อนให้ข้าได้แล้ว ส่วนข้าวเย็นข้าไม่มีอารมณ์จะกิน!"

ซีจงจวินก้มหน้าทำตามที่ภรรยาสั่งแต่โดยดีเหมือนเคย และในเมื่อนางไม่กินมื้อเย็น เขาก็จะไม่ทำอาหาร

ต่อให้หิวแค่ไหนเขาก็จะไม่ทำ คิดว่าหากนางเห็นเขากินแต่ไม่ทำให้นางกินบ้าง คงทำให้โมโหกว่าเดิม

...

ตกดึก.. ด้านนอกนั้นเมฆฝนหนาก่อตัวแน่นผืนฟ้า จนหยาดน้ำเย็นฉ่ำเริ่มหล่นลงมาเม็ดแล้วเม็ดเล่า

ในความมืดมิด มี่ฮวาอยู่ในช่วงกึ่งหลับกึ่งตื่นกลับมีเสียงหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาท

ราวกับเสียงหัวเราะของสตรี..

เปลือกตาเปิดสะลึมสะลือ ก่อนเบิกโพลงเมื่อหันมาเห็นว่าข้างกายมีร่างหนึ่งนอนจ้องตาไม่กะพริบ

มันคือตัวอะไรนางมองไม่ชัด เห็นแค่ลูกตาสีขาวที่มีเส้นเลือดแดงฉานปูดโปน ข้างหนึ่งถลนห้อยลงมาจากเบ้า กับฟันยาวสีอมเหลืองกำลังแสยะยิ้มกว้างจนเห็นครบทุกซี่

!!!!!

ไม่ทันจะได้ส่งเสียงกรีดร้อง กรงเล็บของมันก็รีบพุ่งมาปิดปากและจมูกนางไว้ ไม่อาจหายใจได้...

"อย่าดิ้นสิ"

เจ้าตัวประหลาดเอ่ยเสียงแหลมเบาราวกระซิบ มี่ฮวาพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมแต่ไม่เป็นผล

รู้สึกราวกับร่างถูกตรวนล่ามเอาไว้...

เสียงของนางเล่า หายไปไหนเสียแล้ว...

"ตัวเจ้าหอม.. หอมมาก...."

มันขยับเข้ามาใกล้ สูดเอากลิ่นกายที่แก้มนวลนุ่ม มี่ฮวาหวาดกลัวจนน้ำตารื้น

"อื้อ!!" นางสะดุ้งเมื่อกรงเล็บอีกข้างของมันจิกเข้าที่ศีรษะแล้วกระชากผมอย่างแรง

ในเสี้ยวลมหายใจที่สติไม่เหลืออีกแล้ว มี่ฮวาคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย

นางหายใจไม่ได้ ราวกับจิตจะแตกสลายในไม่ช้า...

โครม!!!!!

ในความมืดนั้น จู่ๆก็เกิดเสียงคล้ายมีอะไรตวัดสายลมให้พัดไหวรุนแรง เหวี่ยงเอาร่างตัวประหลาดลอยหวือออกจากเตียง กระแทกลงที่พื้นกลางห้อง

มี่ฮวากลับมาหายใจได้อีกครั้ง นางสำลักสองสามที มองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตื่นตระหนก

ฉับพลันลูกไฟสีฟ้าดวงเล็กปรากฏขึ้นรอบห้อง คนที่มาช่วยไว้จะเป็นใครไปได้หากไม่ใช่ซีจงจวิน..สามีของนาง

เทพอสูรกำลังเผชิญหน้าอยู่กับตัวอะไรสักอย่างที่รูปร่างเหมือนสัตว์ประหลาด ท่อนบนเป็นสตรี ท่อนล่างเป็นตะขาบยักษ์

คนบนเตียงสั่นผวา และเมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังกลัวมันก็ยิ่งหัวเราะดัง

วิญญาณร้ายตนนี้คงหลุดออกจากนรกมาได้หลายวันแล้วถึงได้มีกำลังมาก และที่ร่างกายเปลี่ยนไปคงเพราะมันล่าสัตว์อสูรเป็นแหล่งสูบพลัง

แต่ใบหน้าเหี้ยมเกรียมของซีจงจวินเองก็น่ากลัวไม่แพ้กัน เขายืนขบเขี้ยวจ้องเขม็งในมือทั้งหกกำดาบแน่น หมายจะสับวิญญาณร้ายตรงหน้าให้ไม่เหลือชิ้นดี

เมื่อเตรียมจะบุก ลูกไฟสีฟ้าที่ล้อมอยู่รอบห้องก็พุ่งเข้าใส่มี่ฮวาอย่างเร็ว แต่ซีจงจวินไวกว่า เพียงตวัดดาบหนเดียวลูกไฟก็หายวับไป ทั้งห้องกลับสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

ขณะที่ดวงตาใช้งานไม่ได้ มี่ฮวาได้ยินเสียงฟันดาบ เสียงปะทะกัน เสียงต่อสู้โรมรัน และเสียงร้องของวิญญาณอาฆาต

จนสุดท้ายเกิดเสียงโครมครามดังสนั่น ผนังห้องเปิดไปทั้งแผ่น และร่างสตรีครึ่งตะขาบนั้นกระเด็นออกไปตรงกลางสวนที่มีต้นอ่อนดอกไม้ขึ้นอยู่

"อั่ก!!"

ร่างปีศาจตะขาบมีบาดแผลไม่น้อย ซีจงจวินวิ่งเข้าไปหมายจะฟันคอให้ขาดกระเด็น

ทว่า.. เมื่อถูกน้ำฝนชโลมกาย ขาก็เกิดไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

แม้แต่เจ้าของร่างก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่า ทำไมจู่ๆถึงเจ็บอก หลอดลมตีบตันหายใจลำบากนัก...

ศัตรูสังเกตความผิดปกตินั้นได้ มันอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเคลื่อนไหวช้าลง ตวัดหางฟาดใส่เขาปลิวไปอีกทาง ก่อนพุ่งเข้าตะลุมบอน เล่นเอาซีจงจวินสะบักสะบอมไปทั้งร่าง

ตอนนี้เสื้อผ้าของซีจงจวินขาดวิ่นราวผ้าขี้ริ้ว ผิวเนื้อสีแดงอ่อนเปราะเปื้อนของเหลวสีคล้ำเกือบทั่วตัว

พอมองไปรอบๆพบว่าห้องนอนมี่ฮวาก็ไม่ต่างจากสมรภูมิรบ ข้าวของตกแตกกระจาย ตู้และชั้นพังเสียหาย ผนังห้องยับเยินมีแต่รอยเลือดสาดกระเซ็น

ใต้สายฝนไร้แสงจันทร์ ทั้งสองปะทะกันจนดินด้านนอกเละเทะไปหมด 

"ข้าพึ่งรู้ว่าแท้จริงเทพอสูรมีพลังเท่านี้เอง"

มันเอ่ยยั่วก่อนใช้หางฟาดที่หลังจนซีจงจวินล้มหน้าคว่ำกับพื้นเกิดรอยกรีดผิวหนังเป็นทางยาว

"ไหนไอ้พวกที่อยู่ในนรกมันบอกว่าเจ้าเก่งกาจนักหนา ไหนมันบอกว่าแค่สบตายังเหมือนจะดับสูญอีกครั้ง หึ! เห็นทีคงเป็นเพียงคำคุยโวเสียแล้ว"

สตรีครึ่งตะขาบหัวเราะ แผลสดที่โดนน้ำเพิ่มความปวดแสบ แม้กัดฟันลุกขึ้นเผชิญหน้าอีกครั้ง แต่กลับเริ่มตาลายหูอื้อ

หากเป็นปกติเขาต้องจัดการมันเสร็จเรียบร้อยแล้ว..

เหตุใดหนนี้เขาถึงได้อ่อนแอ ทำท่าเหมือนจะพ่ายแพ้เช่นนี้..

คงเป็นเพราะเพลียเกินไป จากการกินน้อย นอนน้อย ทำงานหนัก อีกทั้งก่อนหน้านี้ร่างกายก็เต็มไปด้วยแผลอยู่แล้ว การต่อสู้จึงลำบากมากขึ้นเป็นเท่าตัว

..มันเป็นเพราะสาเหตุเล็กน้อยเพียงเท่านั้น..จริงๆหรือ

เมื่อปีศาจร้ายเห็นว่าซีจงจวินใกล้สิ้นฤทธิ์ มันจึงเปลี่ยนเป้าหมายกลับมาที่มี่ฮวาซึ่งนั่งอึ้งอยู่ในห้องแทน

"มอบวิญญาณให้ข้า!!"

ชั่วลมหายใจเดียว ร้อยขาตะขาบพาร่างน่าสยดสยองทะยานเข้าถึงตัวมี่ฮวา ปากมันอ้ากว้าง ฟันซี่ยาวง้างเตรียมกัดลงไปยังกายเนื้ออ่อนบาง ฉีกกระชากกลืนลงคอ

!!!!!

คนถูกปองร้ายหลับตาปี๋ ประสาทรับรู้เดียวที่ทำงานอยู่คือหูทั้งสองข้าง

และ..เสียงที่ดังอยู่ไม่ไกลฟังคล้ายของแหลมทิ่มแทงกายเนื้อ แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บตรงไหนเลย

เพียงเสี้ยวลมหายใจต่อมานางได้ยินเสียงคล้ายอะไรบางอย่างฉีกขาดอย่างรุนแรง ทำให้ต้องเปิดตาดูช้าๆอีกครั้ง

และภาพที่เห็นก็คือ ซีจงจวิน...

ร่างของเทพอสูรยักษ์บดบังทุกสิ่ง ใบหน้ามีหยดน้ำฝนเกาะพราวอยู่ห่างไปเพียงไม่ถึงหนึ่งชุ่น ลมหายใจถี่ร้อนราวควันไฟ

ดวงตาสีดำดั่งรัตติกาลขับให้ม่านตาสีดวงจันทร์ดูสว่างไสว ยามจ้องสบใกล้ๆจะเห็นความหมายมากมายที่เจ้าของไร้ปากเสียงสื่อออกมา

ไม่รู้ด้วยเหตุใดมี่ฮวาถึงไม่กล้ามองนานนัก จนสุดท้ายต้องหันหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา

ทว่า..

หัวใจหญิงสาวกระตุกวูบ เมื่อเห็นแขนซ้ายท่อนกลางหายไป เหลือเพียงสายธารโลหิตสีแดงฉานไหลบ่าเต็มพื้น

สติที่ดับหายพลันหวนคืน มองไปด้านหลังซีจงจวินพบว่าแขนข้างนั้นคาอยู่กับฟันซี่ยาวของวิญญาณอาฆาต

ภาพนั้นทำให้นางสั่นจนร้องไม่ออก...

ซีจงจวินกระอั่กเลือดเล็กน้อย กระเด็นมาโดนหน้ามี่ฮวา มือข้างหนึ่งจึงถือวิสาสะปาดออกให้ ด้วยกลัวนางรังเกียจกลิ่นเหม็นคาว

"รอก่อนนะ ข้าจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้" เขากระซิบบอกเสียงแผ่ว

กายใหญ่รีบลุกแล้วหันกลับไปสู้กับปีศาจครึ่งตะขาบต่อโดยฉีกเอาเสื้อที่ขาดพันแผลห้ามเลือดไว้ก่อนเขวี้ยงดาบทั้งหกเข้าเสียบตลอดลำตัวของมันตรึงเอาไว้กับพื้น ไอสังหารเย็นเยียบแผ่กระจายทั่วห้อง

เพราะปีศาจตนนี้จะฆ่าภรรยาเขา..

มันจะทำให้นางตายจากเขาไป..

ต้องกำจัด!!

"แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าสิ่งที่เคยได้ยินเป็นเพียงคำคุยหรือไม่!"

ในห้องนี้น้ำฝนสาดเข้ามาไม่ถึง เทพอสูรรู้สึกเหมือนได้รับพลังกลับคืน มือหนึ่งไล่ขว้างดาบเสียบแทง มือที่เหลือจัดการแหกอกศัตรูควักเครื่องใน ตัดคอเปิดกระโหลกคว้านสมองมันอย่างทารุณ

"กรี๊ดดดดดดด!!!!!!"

เพราะเคยตายมาแล้วรอบหนึ่ง วิญญาณจึงไม่มีโอกาสให้ตายหนีความเจ็บได้อีกไม่ว่าจะถูกทรมานเท่าไหร่ก็ตาม

แววตาเทพอสูรไม่ใช่แบบเดียวกับที่ใช้มองภรรยารัก แต่เป็นแววตาของฆาตกรจิตผิดปกติที่สนุกสนานยามเห็นความทรมาน ยิ่งเสียงโหยหวนที่มันเปล่งออกมานั้น ราวกับของหวานชั้นดีหลังจานหลัก

ซีจงจวินเสียแขนไปข้างหนึ่ง แรงกายหายไปเกินครึ่ง แต่แรงใจกลับคืนมาเต็มสูบเพราะวันนี้เขาได้สัมผัสตัวภรรยาเป็นครั้งแรกหลังแต่งงาน

ถึงจะเป็นการปาดเลือดของตนออกจากใบหน้า แต่นางก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร

นี่สินะที่เรียกว่า..ดีใจ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เหลือแรงต้านแล้ว ซีจงจวินเสกยันต์สะกดวิญญาณขึ้นมาหลายแผ่น สาดเข้าใส่จนมันร้องโอดโอยปวดแสบปวดร้อน

เขาร่ายบทสวดสั้นๆ ก่อนจะแปะแผ่นสุดท้ายกลางหน้าผากมัน แล้วร่างตะขาบพร้อมทั้งเครื่องในและหยดเลือดก็ปลิวออกจากเขตเรือน ลอยลงเหวปรโลก ทางเดียวกับที่มันใช้ปีนขึ้นมา

เพียงไม่นานที่สถารการณ์คลี่คลาย ซีจงจวินทรุดกายนั่ง มือซ้ายบนและซ้ายล่างกดแผลใหญ่ที่แขนซ้ายกลางซึ่งขาดติดไปกับวิญญาณร้ายตนนั้น หายใจหอบหนัก ร่างเปียกปอนไปด้วยน้ำฝนผสมกับน้ำเลือด

สมองพยายามนึกหาสาเหตุที่ทำให้วิญญาณฝ่าเขตอาคมเข้ามาได้ ดวงตาคมไล่มองออกไปด้านนอกก่อนจะไปสะดุดเข้าที่หินใหญ่ก้อนหนึ่ง

มี่ฮวายังคงขาสั่นก้าวไม่ออก ได้แต่นั่งมองเทพอสูรลุกเดินโซเซไปขยับก้อนหินที่ริมรั้วไม่ไกลจากห้องนาง

รอบบ้านของซีจงจวินจะมีหินก้อนใหญ่วางประจำแปดทิศ เป็นแหล่งข่ายอาคม

หากขยับเพียงนิด เขตอาคมจะเสื่อมลงและอันตรายมากหากวิญญาณร้ายที่หลุดจากนรกอาศัยช่องทางนั้นเข้ามาทำร้ายคนในบ้านอย่างวันนี้

"อย่าขยับหินพวกนี้อีกนะ"

ซีจงจวินหันมาบอก เขารู้ว่าที่หินมันเปลี่ยนตำแหน่งเพราะนาง

ตอนปลูกต้นไม้ มี่ฮวาเห็นมันขวางหูขวางตา ก็เลยเสกไปวางที่อื่น

เทพอสูรเดินกลับเข้ามาในห้องซึ่งสภาพยับเยินเกินกว่าจะซ่อมแซมเสร็จภายในพริบตา

"หินรอบบ้าน ถ้าขยับแล้วเขตอาคมจะเสื่อม"

ท่าทางเขาไม่ได้โกรธอะไรเลย มี่ฮวาก็ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม

ที่มันเป็นแบบนี้..เพราะนางเอง

"ขออภัยที่ไม่ได้บอกไว้ก่อน และขออภัยที่ทำต้นไม้ท่านเสียหาย"

แต่ซีจงจวินกลับคิดว่าความผิดครึ่งหนึ่งนั้นก็มาจากเขาที่ไม่ยอมบอกอะไรเลยเกี่ยวกับที่นี่

มี่ฮวาตัวสั่น มองเทพอสูรที่ดูราวกับซากศพนักรบเดินได้ ก้าวมาหาแต่ก็ยังเว้นระยะห่างไปพอสมควร

"ลุกไหวหรือไม่"

ได้ยินเขาถามถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมา จึงพยายามหอบกายลุกขึ้นด้วยตัวเอง

"เจ็บตรงไหนหรือไม่"

มี่ฮวาส่ายหน้าตอบ เช่นนั้นแสดงว่าเลือดบนตัวนางเป็นเลือดของเขาที่กระเด็นไปโดน

"รอเดี๋ยวนะ ข้าจะไปต้มน้ำให้ล้างตัว"

แล้วซีจงจวินก็เดินออกจากห้องไป ครึ่งเค่อต่อมาจึงเดินกลับมาเรียก

"แช่น้ำเสร็จแล้ว คืนนี้ไปนอนที่ห้องของข้าเถอะนะ ข้าจะไม่เฉียดเข้าไปใกล้แน่นอน ท่านไม่ต้องกังวล"

มี่ฮวาไม่มีคำพูดโต้แย้งใดๆ ราวกับเป็นหญิงใบ้ที่ทำเสียงหล่นหาย

นางไม่รู้จะพูดอะไรกับซีจงจวิน

ขอโทษ..ที่ทำให้ต้องบาดเจ็บ...

ขอบคุณ..ที่เข้ามาช่วยเอาไว้...

สองคำนี้ควรจะเอ่ยออกไปทั้งนั้น แต่นางกลับไม่กล้าพูด ได้แต่ยืนมองชายหนุ่มเดินปลีกตัวไปอีกทาง

สุดท้ายมี่ฮวาก็เข้าไปนั่งแช่น้ำชำระคราบเลือดออกจากตัวเงียบๆ แล้วเดินเข้าห้องของซีจงจวินไป

ห้องนี้ นางเคยเข้ามาแล้วสองครั้ง...

แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่เป็นความเต็มใจ...

ร่างบางนอนลงไป จมูกได้กลิ่นของซีจงจวินติดอยู่ทั่วเตียง

มันทำให้นึกถึงใบหน้าของเขาตอนที่จ้องมองนางใกล้ๆ

ราวกับไร้ซึ่งความเจ็บปวด มีแต่ความห่วงหา กลัวว่านางจะเป็นอะไรไป

หญิงสาวเอาแต่นอนคิดจนกระทั่งได้ยินเสียงโหยหวนประหลาดลอดช่องประตูเข้ามา

คนบนเตียงสะดุ้งผวา กลัวว่ามันจะเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อครู่ก่อนอีก จึงลุกเดินออกไปข้างนอก

อย่างน้อยการไปอยู่ในระยะสายตาของซีจงจวิน ก็ปลอดภัยกว่าอยู่คนเดียว

เคร้ง!!

เสียงคล้ายเหล็กกระทบพื้นดังมาจากในครัวทำให้ความกลัวเข้ากัดกินจิตใจ จนต้องรีบวิ่งแต่พอมาถึงหน้าห้องครัว ฝีเท้ากลับหยุดชะงัก

สิ่งที่นางเห็นคือเทพอสูรแมงป่องเปลือยกายท่อนบนนั่งหันหลังให้

มือซ้ายทั้งสองข้างกดแผลไว้ มือขวาล่างคลึงโกร่งหินบดยาสมุนไพร มือขวากลางถือแท่งเหล็กยาว ส่วนมือขวาบนถือผ้าผืนหนึ่ง

ผ้าผืนนั้นถูกส่งเข้าปากงับไว้ เหล็กในมือซึ่งปลายเป็นสีแดงดั่งลูกไฟตวัดขึ้น แนบลงไปที่แผลใหญ่กลางหลังจนเกิดควันระอุ

"อึก.. อาาาา!!!!"

แม้ปากจะคาบผ้าอยู่ แต่ก็กลั้นเสียงไม่ได้มาก ซีจงจวินเผลอคำรามดัง ขณะที่ปากแผลไหม้เกรียม

มี่ฮวายกมือขึ้นปิดปากห้ามเสียงไว้แทบไม่ทัน ไม่คิดว่าการรักษาแผลฉกรรจ์บนตัวเขาจะโหดร้ายเพียงนี้

และยิ่งเบิกตาโพลงเมื่อเห็นซีจงจวินหันมาสุมไม้ใต้เตาไฟ ครู่หนึ่งจึงนำเหล็กแท่งใหญ่กว่าเดิมออกมา นาบส่วนปลายด้ามที่เป็นสีแดงเพลิงสว่างวาบตรงรอยแขนขาดอย่างรวดเร็ว

"อ๊าาาาา!!!!!!"

เสียงคล้ายเนื้อถูกย่างด้วยเหล็กร้อนช่างไม่น่าฟังเอาเสียเลย ความแสบร้อนทำให้เขาดิ้นทุรนทุราย มือเท้าจิกเกร็ง หางแมงป่องยักษ์ฟาดไปทั่วระบายความเจ็บทรมาน

พักหนึ่ง จากแผลสดกลายเป็นแผลไหม้ เนื้อบริเวณรอบเปลี่ยนสีเป็นดำคล้ำ

โชคดีที่ร่างกายเทพอสูรอึดกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นในยุทธภพ การรักษาแผลด้วยวิธีอันตรายเช่นนี้จึงไม่ได้ส่งผลมากไปกว่าเจ็บเจียนตาย

ซีจงจวินหอบหนัก ล้มตัวนอนกับพื้นเอาสมุนไพรที่บดไว้เมื่อครู่ผสมน้ำแล้วราดให้ทั่ว เพราะเขาไม่มีแรงมากพอจะขยับแม้แต่เปลือกตา จึงต้องรีบรักษาแบบลวกๆก่อนจะหมดสติไป

พอเห็นว่าเขานิ่งไปแล้ว หญิงสาวค่อยๆย่องเข้ามานั่งลงข้างกายใหญ่ยักษ์ มองดูความเสียหายที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

ที่แท้ซีจงจวินก็เจ็บแผลมากเหมือนกัน..

หากไม่ใช่เพราะนางไปขยับหินมั่วซั่ว วิญญาณร้ายนั่นก็จะเข้ามาไม่ได้ เขาก็ไม่ต้องมาทนเจ็บปางตาย

และ..หากไม่ได้แขนข้างนั้น ป่านนี้คอนางคงหลุดกระเด็นไปนานแล้ว

ทั้งหมดเป็นความผิดของนาง แต่ซีจงจวินกลับไม่ต่อว่าอะไรเลย

เป็นเช่นนี้..ยิ่งทำให้รู้สึกผิดมากขึ้น

มือเล็กเลื่อนมาจะจับแต่ก็ยังชะงักไว้เหนือร่างเพราะเกรงจะทำเขาสะดุ้งตื่น สุดท้ายจึงตัดสินใจร่ายเวทรักษาแผลให้

ถึงจะสมานได้แค่แผลเล็กๆ แต่อย่างน้อยก็ทำให้เขาทรมานน้อยลงบ้าง..

*******************

ยามซวีคือเวลา 19.00น. ถึง 21.00 น.

1 ชุ่นเท่ากับ 1 นิ้ว

1 เค่อเท่ากับ 15 นาที