Chapter 2 อย่าเหม่อ

Chapter 2

อย่าเหม่อ

"เด็กขี้เซา ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปมอสายกันพอดี"

ร่างบางที่ยังคงขดตัวคุดคู้ใต้ผืนผ้าห่มหนาขยับไหวเล็กน้อย ก่อนจะดึงผ้าคลุมโปงมิดศีรษะยิ่งกว่าเดิม คนงามร่างโปร่งกว่าถอนหายใจยาว พลางส่ายหน้าระอาปนเอ็นดูกับความดื้อรั้นของคนใต้ผืนผ้า

"ได้ จะเอาแบบนี้ใช่มะ"

โยเกิร์ตจึงตัดสินใจงัดไม้เด็ด ก้าวขึ้นคร่อมทับเรือนร่างเล็กกว่าในทันที ปลายนิ้วเรียวระดมจิ้มเข้าที่เอวคอดกิ่วทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว จนคนถูกจู่โจมสะดุ้งบิดเร่าไปมาก่อนจะโผล่พรวดพ้นผ้าห่มขึ้นมาอย่างสุดกลั้น

"โอ๊ย พี่โย ฮ่า ๆ ๆ พอ... พอก่อน หายใจไม่ทันแล้ว คิก ๆ"

เสียงหวานหัวเราะร่วน ร่างกายบิดเร้าตามจังหวะสัมผัสกลั่นแกล้งของปลายนิ้วซุกซน ทว่าคนที่นั่งคร่อมทับอยู่ด้านบนกลับยิ่งนึกสนุก รัวนิ้วหยอกเย้าถี่กระชั้นขึ้นด้วยความมันเขี้ยว จนคนใต้ร่างดิ้นพล่าน น้ำหูน้ำตาไหลพรากผสานไปกับเสียงหัวเราะลั่นห้อง

"พี่โยอ่ะ! เมขาดใจตายขึ้นมาจะทำยังไงคะ ดูสิ หัวเราะจนปวดท้องไปหมดแล้วเนี่ย"

เมเปิลเอ่ยตัดพ้อเสียงกระเง้ากระงอด พลางยกมือปาดน้ำตาป้อย ๆ หากแต่อีกคนแทนที่จะสลด กลับยิ่งหัวเราะร่าด้วยความขบขัน

"ก็พี่ปลุกดี ๆ แล้วหนูไม่ยอมตื่นเองนี่นา ก็ต้องเจอไม้นี้แหละ"

"แค่ขอนอนต่ออีกนิดเดียวเอง ใจร้ายจัง"

"แต่นี่มันจะเก้าโมงแล้วนะ เดี๋ยวเข้าเรียนสาย โดนอาจารย์จอมโหดแหกอกขึ้นมาล่ะยุ่งแน่"

สาวน้อยหลุดขำพรืดออกมาทันควัน เมื่อเห็นโยเกิร์ตแสร้งทำท่าขนลุกขนพองยามนึกถึงใบหน้าเคร่งขรึมของ 'อาจารย์หมอ' ผู้คุมวิชา

"เขาอาจจะไม่ได้ใจร้ายตลอดเวลาแบบนั้นก็ได้ค่ะ... เฮ้อ ไปอาบน้ำดีกว่า รอแป๊บนะคะที่รัก"

คนตัวเล็กกว่าเอ่ยเสียงอ้อน พลางยื่นหน้าไปจดจูบลงบนแก้มเนียนผ่องของแฟนสาวฟอดใหญ่ แล้วจึงเด้งตัวลุกพรวด พาเรือนร่างระหงก้าวหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างกาย

รอยยิ้มเอ็นดูที่มองส่งร่างบอบบางค่อย ๆ เลือนหาย กลายสภาพเป็นความนิ่งสนิทและเรียบเฉย เมื่อแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายพ้นสายตาไป ความรู้สึกตะขิดตะขวงใจอันไร้ที่มายังคงเกาะกินก้นบึ้งหัวใจของหญิงสาวไม่ยอมปล่อย

เธอตัดสินใจยอมละเมิดมารยาท แอบหยิบสมาร์ตโฟนของเมเปิลขึ้นมาตรวจสอบสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำมาก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เวลาผ่านไปหลายนาที นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอสำรวจทว่ากลับไม่พบสิ่งใดผิดสังเกต นอกจากช่องสนทนาหนึ่งที่เมเปิลดูจะส่งข้อความโต้ตอบบ่อยครั้งที่สุด... แอ็กเคานต์ที่บันทึกชื่อไว้ว่า 'เลขาป๊า'

"ก็คงคุยธุระเรื่องงานนั่นแหละ... อย่าไปก้าวก่ายจะดีกว่าเนอะ"

โยเกิร์ตพึมพำบอกตัวเองแบบนั้น พลางชั่งใจไม่กดเปิดอ่านข้อความภายในบทสนทนา

กระนั้น ตะกอนความไม่สบายใจกลับยังคงเล่นงานเธอไม่หยุดหย่อน จนท้ายที่สุด หญิงสาวจึงตัดสินใจติดตั้งแอปพลิเคชันสะกดรอยตามพิกัดลงในเครื่องของคนรัก พร้อมทั้งลากไอคอนไปซ่อนไว้ในโฟลเดอร์ชั้นในสุดเพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็น

ณ มหาวิทยาลัย

สายตาของบรรดาหนุ่ม ๆ ทั้งเพื่อนร่วมรุ่นและรุ่นพี่ต่างพุ่งตรงเป็นตาเดียวมายังสองสาวโฉมสะคราญที่ก้าวเดินเคียงขนาบกันมาตามทางเดิน

เมเปิล นิสิตสาวปีหนึ่งผู้ครองฉายา 'ตุ๊กตาไฮโซ' ด้วยพื้นเพครอบครัวที่มั่งคั่งระดับแถวหน้า รูปร่างของเธออรชรอ้อนแอ้น ย่อมกว่าเพื่อนสาวข้างกายเล็กน้อย โดดเด่นด้วยภาพลักษณ์น่ารักน่าทะนุถนอมทว่าแฝงความเซ็กซี่สะกดสายตา

ขณะที่คนข้างกายคือ โยเกิร์ต เพื่อนร่วมชั้นปีหนึ่งคณะแพทยศาสตร์เช่นเดียวกัน อันที่จริงเธอมีอายุมากกว่าเมเปิลหนึ่งปีเต็ม ทว่าปัญหาทางการเงินของครอบครัวที่สะดุดกักไปช่วงหนึ่งทำให้เธอต้องเข้าเรียนช้าไปหนึ่งก้าว หากแต่หญิงสาวกลับยินดีกับจังหวะชีวิตนั้น เพราะมันนำพาให้เธอได้มาอยู่เคียงข้างร่างเล็กตรงนี้ และ

หากเมเปิลคือความหวานซ่อนเปรี้ยว โยเกิร์ตก็เปรียบเสมือนเปลวเพลิงร้อนฉ่า ด้วยทรวดทรงเว้าโค้งอวบอัดเต็มไม้เต็มมือ ส่วนสูงที่โปร่งเพรียวกว่า ยิ่งเมื่อก้าวเดินบนรองเท้าส้นสูงคู่สง่า ก็ยิ่งขับเน้นความเย้ายวนชวนมองจนยากจะละสายตา

ทว่า... แม้อิมเมจของทั้งคู่จะร้อนแรงเพียงใด สองสาวกลับกอดคอกันคว้าฉายา 'นักหักอกประจำคณะแพทย์' มาครองอย่างไร้คู่แข่ง

เนื่องจากมีหนุ่ม ๆ แวะเวียนเข้ามาขายขนมจีบกันไม่เว้นแต่ละวัน ชนิดที่หัวกระไดแทบไม่เคยแห้ง แต่สุดท้ายแล้วทุกคนก็ต้องคอตกน้ำตาตกในไปตาม ๆ กัน เพราะถูกพวกเธอตัดรอนและปฏิเสธกลับมาอย่างเย็นชาไร้เยื่อใย

ระหว่างที่กำลังนั่งรออาจารย์หมอเข้าสอน โยเกิร์ตลอบสังเกตพฤติกรรมรอบตัวของเมเปิลอย่างเงียบเชียบ เพื่อจับพิรุธว่าคนรักแอบมีปฏิสัมพันธ์ลับ ๆ กับใครเป็นพิเศษหรือไม่ ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับดูราบเรียบไร้ร่องรอยผิดแผกไปจากเดิม พลอยทำให้ความคิดสับสนตีรวนในหัวจนสมาธิหลุดลอยไปไกล

"ยลดา"

"..."

"ยลดา!"

"..."

"นางสาวยลดา!!"

สุ้มเสียงทุ้มต่ำที่ตวาดเรียกชื่อจริงพร้อมคำนำหน้าด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเฉียบขาด ดึงให้เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยงหลุดจากภวังค์ความคิด คนถูกเรียกผุดลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้างุนงง พลางกวาดตามองซ้ายขวาอย่างเลิ่กลั่ก ก่อนจะชี้นิ้วเข้าหาอกตัวเองเป็นเชิงถาม

"อาจารย์หมอ... เรียกหนูหรือคะ"

ผู้เป็นอาจารย์ถอนหายใจหนักหน่วง มือหนาพับปิดตำราเล่มหนาในมือลงจนเกิดเสียงกระทบดังฉาด นิ้วเรียวยาวจรดดันกรอบแว่นสายตาขึ้นอย่างหงุดหงิดระคนระอา บรรยากาศภายในห้องบรรยายพลันเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มหล่น นายแพทย์สิบทิศสืบเท้าก้าวตรงเข้ามายืนประจันหน้าเธออย่างเชื่องช้า ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความสูงใหญ่ที่เหนือกว่าเธอนับสิบเซนติเมตร หรือสายตาคมกริบดุดันภายใต้เลนส์แว่นกันแน่ ที่ส่งรังสีคุกคามจนโยเกิร์ตรู้สึกเกร็งจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา ทำได้เพียงจิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองแน่น

"เงยหน้าขึ้นครับ"

หญิงสาวจำต้องปฏิบัติตามคำสั่งแต่โดยดี เพราะไม่อยากมีเรื่องกับอาจารย์จอมเฮี้ยบ

"ผมเคยย้ำแล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าในชั่วโมงบรรยาย คุณต้องมีสมาธิ ไม่ใช่มัวแต่นั่งใจลอยเหม่อคิดถึงเรื่องไร้สาระ"

"หนูขอโทษค่ะอาจารย์ หนู... หนูไม่ได้ตั้งใจค่ะ"

"ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ? คุณมาเรียนหมอนะครับ หากขาดความใส่ใจแบบนี้ เวลาออกไปรักษาคนไข้จริงขึ้นมา มันจะสร้างความเสียหายขนาดไหน"

ร่างระหงจำต้องก้มหน้ารับฟังคำปรามาสนั้นอย่างจำนน แม้ในใจจะแอบร่ำร้องประท้วงว่า ‘เอาอีกแล้ว อาจารย์จอมเนี้ยบเล่นงานอีกแล้ว’ ทว่าก็ทำได้เพียงก่นด่าในใจโดยไม่อาจเอ่ยปากโต้เถียงความจริงข้อใดได้เลย

"พี่โย ทำหน้าบูดอยู่ได้ เดี๋ยวก็แก่ ไม่สวยหรอกค่ะ"

เมเปิลเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มสดใส เมื่อเห็นว่าคนรักร่างโปร่งเอาแต่นั่งขบหลอดกาแฟพลางปั้นหน้ามุ่ยมาพักใหญ่

"ไม่สวยก็ช่างปะไร ก็คนมันหงุดหงิดนี่คะ"

"เรื่องอาจารย์สิบทิศอีกล่ะสิ"

"อืม คนอะไรจะเข้มงวดปานนั้น แค่เหม่อไปนิดเดียวเอง สุดท้ายทุกคนก็ต้องกลับไปอ่านทบทวนจากเลกเชอร์อยู่ดีนั่นแหละ... เซ็งชะมัด"

หญิงสาวบ่นอุบพลางกระแทกหลอดพลาสติกลงในแก้วน้ำแข็งซ้ำ ๆ เพื่อระบายอารมณ์ขุ่นมัว

"พี่โยไม่ชอบอาจารย์สิบทิศเหรอคะ"

สาวน้อยเอ่ยถามตาแป๋ว ขณะที่คนถูกซักได้แต่กอดอกแล้วถอนหายใจพรืดใหญ่

"ไม่ใช่ไม่ชอบหรอก พี่แค่หงุดหงิดที่เขาชอบดุและตึงเปรี๊ยะเกินเบอร์ไปหน่อยเท่านั้นเอง"

"โธ่ ก็คณะเรามันต้องอาศัยความเป๊ะนี่คะ... โอ๋ ๆ นะ ไม่เอาไม่งอนนะคะ"

คนพี่พยักหน้ารับสัมผัสปลอบประโลม ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้

"จริงสิ แล้วที่เมบอกว่าตอนบ่ายมีธุระด่วน มีเรื่องอะไรเหรอ ให้พี่ไปช่วยไหม"

"คือว่า... อาจารย์สิบทิศเรียกพบค่ะ รายงานของเมเหมือนจะมีปัญหา"

พอได้ยินชื่อมหาภัยโผล่เข้ามาในบทสนทนาอีกหน ว่าที่คุณหมอสาวก็ยิ่งเบะปากหน้าคว่ำหนักกว่าเก่า

"อะไรกันเนี่ย! นี่พี่เพิ่งโดนสวดไปแท้ ๆ ยังต้องมาอดใช้เวลาอยู่กับแฟนเพราะอาจารย์จอมโหดนั่นอีกเหรอ โอ๊ย... จะบ้าตาย!"

เด็กสาวลุคคุณหนูแอบอมยิ้มขำกับท่าทางกระฟัดกระเฟียดของอีกฝ่าย ก่อนจะยันกายลุกขึ้นยืนเตรียมตัวแยกย้าย โดยมีเสียงของโยเกิร์ตเอ่ยกำชับไล่หลัง

"สู้ ๆ ล่ะ ระวังโดนอาจารย์กระโดดงับหัวเอานะ"

"คิก ๆ พี่โยก็พูดเหมือนอาจารย์เป็นกระต่ายขี้โมโหไปได้"

ยลดายกยิ้มรับพลางนึกค้านในใจว่า ‘กระต่ายบ้าอะไรจะดุขนาดนั้น... หมาบ้าต่างหากล่ะที่หมายถึง’ แต่ก็เลือกที่จะเก็บคำเหน็บแนมนั้นไว้ แล้วเอ่ยย้ำกับคนตัวเล็กเสียงนุ่ม

"แล้วเจอกันที่ห้องนะคะ"

ฝ่ายนั้นรับคำอย่างขันแข็ง ก่อนจะหมุนตัวเดินผละไปพร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ชวนให้คนมองใจละลาย