Chapter 3 แตกสลาย

Chapter 3

แตกสลาย

ณ มุมหนึ่งภายในร้านอาหารบรรยากาศเรียบหรูไม่ไกลจากคอนโดมิเนียมของสองสาว 

ร่างระหงของโยเกิร์ตนั่งเท้าคางกับโต๊ะด้วยสีหน้าบึ้งตึง ปลายนิ้วเรียวเคาะกระทบลงบนหน้าโต๊ะเป็นจังหวะเนิบช้าสะท้อนความหงุดหงิด สลับกับการยกข้อมือขึ้นชำเลืองมองเข็มนาฬิกาเป็นระยะ พลางทอดสายตาไปยังประตูทางเข้าอย่างกระวนกระวาย เธอนั่งจมอยู่กับความเคืองขุ่นร่วมชั่วโมง กระทั่งคนที่รอคอยก้าวพรวดพราดเข้ามาในร้านด้วยท่าทีเร่งรีบ ทว่าการปรากฏตัวอันล่าช้ากลับไม่ได้ช่วยให้อารมณ์คุกรุ่นคลายลงเลยแม้แต่น้อย เรียวแขนเนียนยกขึ้นกอดอกแน่น จงใจเบือนหน้าหนีเมินเฉย ยามที่แฟนสาวร่างเล็กสาวเท้ากึ่งวิ่งเข้ามาหา

"พี่โย..."

ทันทีที่เมเปิลเอ่ยเรียกเสียงอ่อย คนอายุมากกว่าก็ผุดลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าสะพายขึ้นพาดไหล่ ทำท่าจะก้าวหนีด้วยสีหน้าเรียบสนิท

"จะไปไหนคะ เรายังไม่ได้ทานข้าวกันเลยนะ" คนอายุน้อยกว่ารีบประจบประแจง สองมือน้อยแตะไหล่ดันให้คนขี้งอนทรุดตัวลงนั่งประจำที่ตามเดิม

"พี่อิ่มแล้วค่ะ นั่งรอมาเป็นชั่วโมง... รอจนจุกไปหมดแล้วเนี่ย"

"โธ่ พี่โยขา เมขอโทษจริง ๆ นะคะ ก็เฮียมาร์คเรียกตัวไปพบที่บริษัทด่วนนี่นา แล้วนี่ไงคะ เฮียให้แต๊ะเอียหนูมาด้วย" 

สาวน้อยแจกแจงข้ออ้างโดยโยนความจำเป็นไปให้พี่ชาย พร้อมทั้งชูซองอั่งเปาสีแดงสดในมือขึ้นอวดเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจ หากแต่คนแสนงอนก็ยังไม่ยอมคลายหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น ตอบรับถ้อยความยืดยาวนั้นด้วยคำสั้นกุดเพียงคำเดียว

"ค่ะ"

"พี่โยจะไม่ยอมหายโกรธเมจริง ๆ เหรอคะ..." แฟนเด็กส่งสายตาเว้าวอน กะพริบตาปริบ ๆ ออดอ้อนอย่างน่าเอ็นดู จนคนมองจำต้องถอนหายใจยาวอย่างยอมจำนน

"อย่าให้มีครั้งที่สาม คราวหลังถ้ามีแบบนี้อีก พี่จะไม่รอแล้วนะคะ"

"สัญญาค่ะ!" เมเปิลยิ้มแป้นอย่างดีอกดีใจ ก่อนจะกระตือรือร้นกวักมือเรียกพนักงานมาสั่งอาหาร บรรจงเลือกสรรเฉพาะเมนูจานโปรดของโยเกิร์ตมาวางจนละลานตาเต็มโต๊ะ กระทั่งว่าที่คุณหมอสาวเริ่มมีรอยยิ้มและอารมณ์ดีขึ้นตามลำดับ

คล้อยหลังมื้ออาหาร สองสาวเดินเคียงข้างกันออกมายังบริเวณลานจอดรถด้านนอก โยเกิร์ตเริ่มสังเกตเห็นประกายลังเลในแววตาของคนรัก ท่าทางกึ่งกล้ากึ่งกลัวคล้ายมีเรื่องคับข้องใจจนเธอต้องเป็นฝ่ายเอ่ยทัก

"มีอะไรรึเปล่าคะ?"

"คือ... เม... เอ่อ..."

เมื่อเห็นท่าอึกอัก คนพี่ที่พอจะเดาทางออกจึงหลุดถอนหายใจเบา ๆ หากแต่น้ำเสียงที่เอ่ยถามยังคงอยู่ในโทนที่ไม่หยาบกระด้าง

"มีธุระต้องไปทำอีกใช่ไหม?"

"คือเมต้องแวะไปเอาแต๊ะเอียที่บ้านป๊ากับม๊าอีกน่ะค่ะ วันนี้... คงไม่ได้กลับไปนอนที่คอนโดด้วย"

พอได้ยินเช่นนั้น โยเกิร์ตกลับคลี่ยิ้มขึ้นมาทันควัน ฝ่ามือนุ่มเอื้อมไปลูบเรือนผมนุ่มสลวยของคนตรงหน้าอย่างทะนุถนอมดั่งที่ชอบทำเสมอ

"โธ่ นึกว่าเรื่องอะไร ทำท่าเหมือนเป็นเรื่องคอขาดบาดตายไปได้"

"ก็เมกลัวพี่โยจะโกรธอีกนี่คะ"

"เด็กน้อย เมื่อกี้พี่ก็แค่โมโหหิวหรอกน่า คิดมากไปได้"

"แต่ว่า..."

หญิงสาวหัวเราะร่วนให้กับท่าทีขี้กังวลเกินเหตุ ก่อนจะแตะแผ่นหลังดันร่างเล็กให้ก้าวขึ้นไปประจำตำแหน่งคนขับบนรถหรู พร้อมทั้งสำทับด้วยความห่วงใยว่า "ขับรถดีๆ นะคะ"

ดวงหน้างามพยักหน้ารับ โยเกิร์ตจึงหมุนกายเตรียมก้าวเดินออกมา ทว่าเสียงหวานกลับเอ่ยรั้งไว้อีกคำรบ

"พี่โยคะ..."

"ไปเถอะค่ะ ไหนบอกว่าป๊ากับม๊ารออยู่ไง"

"คือหนู... หนูขอโทษนะคะพี่โย"

เมเปิลช้อนสายตามองมาด้วยประกายความรู้สึกผิดล้ำลึกที่ท่วมท้นเกินกว่าเหตุ ทว่าโยเกิร์ตเพียงพยักหน้ายิ้มรับอย่างอบอุ่นแล้วหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้สาวน้อยในรถคันหรูถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนยานพาหนะทะยานออกสู่ท้องถนน

ระหว่างที่ว่าที่คุณหมอสาวกำลังยืนรอโบกแท็กซี่เพื่อเดินทางกลับคอนโดมิเนียม เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าก็ดังขัดจังหวะขึ้นจนเธอสะดุ้งไหว ร่างโปร่งหยิบมันขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ ก่อนที่นัยน์ตาคู่สวยจะสะดุดนิ่ง เมื่อพบว่าสัญญาณเตือนนั้นมาจากแอปพลิเคชันสะกดรอยที่เธอแอบติดตั้งไว้ พิกัดจีพีเอสสีแดงกะพริบถี่บ่งบอกว่า รถหรูของแฟนสาวไม่ได้มุ่งหน้าตรงกลับบ้านตระกูลใหญ่ดังที่กล่าวอ้างแม้แต่น้อย

หัวคิ้วเรียวโก่งขมวดมุ่นเข้าหากันทันที ความเคลือบแคลงระลอกใหม่เริ่มก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ ทว่าเธอกลับเลือกที่จะปัดมันทิ้ง พลางปลอบใจตัวเองว่าครอบครัวของเมเปิลอาจจะนัดรวมตัวกันที่อื่น

คนงามสะบัดศีรษะไล่ความคลางแคลงใจออกจากสมอง ประจวบเหมาะกับรถแท็กซี่คันที่โบกไว้แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทพอดี

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสะกดรอยบนหน้าจอดังกรีดประสาทขึ้นอีกระลอก หมุดนำทางสีแดงกะพริบถี่รัว ย้ำชัดว่ายานพาหนะคันหรูของเมเปิลได้เลี้ยวโค้งเข้าไปจอดสนิทอยู่หน้าไวน์บาร์ระดับไฮเอนด์ใจกลางมหานคร

สถานที่โอ่อ่าหรูหราซึ่งคนธรรมดาติดดินเฉกเช่นโยเกิร์ตแทบไม่เคยคิดจะเฉียดกรายเข้ามาในชีวิต ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายบีบรัดตัวรุนแรงจนปวดหนึบ ความจริงอันน่ารังเกียจกำลังกระชากคำโกหกพกลมของคนรักให้ออกมาประจักษ์ชัด 

แท้จริงแล้วยามที่เธอแสร้งทำเป็นเออออห่อหมก ยิ้มรับคำลวงโลกเมื่อครู่ไม่ใช่เพราะหลงเชื่อ ทว่าหัวใจกลับระส่ำระสายจนต้องแสร้งตีเนียนเล่นละครตามน้ำเพื่อไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น

ความเคลือบแคลงที่สั่งสมมาร่วมสัปดาห์จนผลักดันให้ต้องแอบติดตั้งพิกัดติดตามไว้ บัดนี้มันกำลังจะลากไส้ความลับดำมืดที่เธอหวาดกลัวที่สุดออกมา

"พี่คะ... ช่วยกลับรถมุ่งหน้าไปทางนี้ด่วนเลยค่ะ"

น้ำเสียงสั่นพร่าเอ่ยบอกโชเฟอร์เพื่อเปลี่ยนจุดหมายปลายทางฉับพลัน ความสับสน ความระแวง และความหวาดกลัวตีรวนจนอกแทบระเบิด เธอไม่อาจทนนั่งเป็นคนโง่ที่คอยกลืนเศษคำหลอกลวงลงคอได้อีกต่อไป

เมื่อล้อรถเทียบสนิทที่ปลายทาง หญิงสาวก้าวลงมาย่ำบนพื้นทางเดิน สายตากวาดมองตามสัญญาณจนสะดุดเข้ากับป้ายทะเบียนรถคันคุ้นตา... มันจอดสงบนิ่งอยู่ที่นั่นจริง ๆ บรรยากาศสลัวรางของร้านเหล้าองุ่นเคล้าเสียงดนตรีแจ๊สนุ่มลึก ไม่ว่าจะพินิจมุมไหนก็ไม่มีทางเป็นสถานที่นัดรวมตัวสังสรรค์ในครอบครัวดังที่เด็กสาวตัวดีกล่าวอ้าง

‘ป๊ากับม๊านัดมาที่นี่จริงหรือ... หรือว่าเธอกำลังสวมเขาให้พี่กันแน่ เมเปิล’

สมองหมุนคว้างด้วยความพะอืดพะอม สองขาเรียวพาร่างระหงก้าวเดินวนเวียนราวกับคนไร้ทิศทาง ร้านระดับนี้คนอย่างเธอคงไม่มีปัญญาจ่ายค่าเปิดโต๊ะเข้าไปได้ ทว่าราวกับโชคชะตาเล่นตลกและชิงชังเธอเหลือเกิน เมื่อสายตาพลันปะทะเข้ากับบานกระจกใสบานใหญ่ของร้านเข้าพอดี

ร่างอรชรของแฟนสาวกำลังนั่งเคียงคู่กับชายผู้หนึ่ง ทว่าระยะห่างและความมืดสลัวทำให้มองเห็นได้ไม่ถนัดตา มือน้อยที่สั่นเทาจึงรีบควักสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดเลนส์กล้อง ซูมขยายภาพผ่านความมืดสลัวทีละคืบ... ทีละคืบ

วินาทีที่ภาพคมชัดปรากฏแก่สายตา ราวกับโลกทั้งใบถล่มทลายลงมาทับร่าง

ผู้ชายร่างสูงสง่าที่กำลังนั่งจิบไวน์ พลางส่งสายตาหยาดเยิ้มป้อนให้คนรักของเธอ... คือคนเดียวกับเจ้าของร่างสูงตระหง่านที่ยืนสั่งสอนอย่างเคร่งขรึมอยู่หน้าชั้นเรียน ผู้กุมชะตาอนาคตของนิสิตแพทย์ทุกคน

...นายแพทย์สิบทิศ!

แม้กระจกหนาจะกั้นขวางเสียงสนทนา ทว่าภาษากายอันแสนสนิทสนมเกินเลยขอบเขตอาจารย์กับลูกศิษย์กลับฟ้องชัดยิ่งกว่าถ้อยคำนับพัน ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่โน้มใบหน้าคมคายลงไป จรดปลายจมูกสูดดมความหอมละมุนบนพวงแก้มเนียนของเมเปิลอย่างย่ามใจ ขณะที่คนรักของเธอกลับเอียงคอยิ้มรับอย่างรื่นรมย์

เหมือนเศษแก้วแหลมคมนับพันชิ้นกรีดแทงลงกลางขั้วหัวใจ ความเจ็บปวดอันไร้ก้นบึ้งผสมปนเปไปกับเพลิงโทสะที่ลุกพรึบจนหน้าชา โยเกิร์ตยืนตัวแข็งทื่อ ลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจ จ้องมองภาพบาดตาจนกระทั่งร่างของหนุ่มสาวทั้งสองเริ่มขยับไหว กอดประคองแนบชิดพากันก้าวเดินออกจากร้าน หญิงสาวจึงรีบถดตัวหลบเข้าเงามืดด้วยหัวใจที่เต้นสะท้าน

สิบทิศโอบเอวคอดของเมเปิลอย่างทะนุถนอม ทั้งคู่ส่งสายตาหวานเชื่อมให้กันก่อนจะก้าวขึ้นสู่รถหรูของฝ่ายชาย แล้วแล่นทะยานออกไปในความมืด

โยเกิร์ตพยายามกวาดสายตามองหาแท็กซี่เพื่อไล่กวดตามไป ทว่ายามดึกสงัดเช่นนี้ ท้องถนนกลับว่างเปล่าไร้เงารถสาธารณะ จะกดเรียกรถผ่านแอปพลิเคชันก็คงสายเกินการณ์...

เธอทำได้เพียงยืนมองไฟท้ายสีแดงที่ค่อย ๆ เลือนหายไปในม่านราตรี และสายตาที่ทั้งคู่มอบให้กันเมื่อครู่ มันบ่งบอกชัดเจนอย่างไร้ข้อกังขา ว่าจุดหมายปลายทางต่อไปคือเตียงนอนอันเร่าร้อนที่จะแผดเผาเกียรติและความรักของเธอให้มอดไหม้อย่างแน่นอน

กำปั้นน้อย ๆ จิกเกร็งเข้าหากันแน่นจนปลายเล็บแทงลึกเข้าไปในเนื้อ เลือดซิบอุ่นร้อนผ่าวทว่าไม่อาจเทียบกับความเจ็บปวดที่กำลังแล่นริ้วบีบหัวใจ หยดน้ำตาอุ่นร่วงเผาะลงบนแก้มเนียนอย่างไม่อาจสกัดกั้น ความเจ็บแค้นตีตื้นขึ้นมาจุกแน่นที่ลำคอ

ถูกหักหลังจากคนที่เธอรักหมดหัวใจ... ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจากคนที่เธอคิดว่าซื่อสัตย์ภักดีไม่ต่างกัน

"ทำไม... ทำไมเธอถึงทำกับพี่แบบนี้ล่ะเมเปิล? พี่ทำผิดอะไรตรงไหน... หรือเป็นเพราะพี่... พี่เป็นผู้หญิงงั้นเหรอ?"

เสียงสะอื้นไห้ที่กรีดร้องอยู่ภายในใจช่างเวทนายิ่งนัก ร่างเพรียวระหงสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ สองขาอ่อนแรงจนแทบทรุดฮวบลงกับพื้นฟุตบาท ต้องฝืนเกร็งประคองตัวเองให้ยืนหยัดอยู่ได้ทั้งที่ข้างในพังทลายจนไม่เหลือชิ้นดี ปลายนิ้วปาดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนดวงหน้างามทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าธารน้ำตาแห่งความชอกช้ำกลับรินไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย... ราวกับไม่มีวันเหือดแห้ง