๖ ปั้นน้ำเป็นตัว

เหล่านางกำนัลและทหารยามที่เดินผ่านบริเวณนั้นต่างเบิกตากว้าง บางคนถึงกับชะลอฝีเท้า หยุดมองด้วยความสนใจทั้งสิ้น

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า…คือขันทีเซวียนกำลังชักสีหน้ามีปากเสียง แถมยังหาเรื่องพระสนมเหม่ยเฟยงั้นหรือ!?

หลายคนถึงกับยกมือขึ้นขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลัวว่าตนเองจะสายตาเลอะเลือนมองผิดไป

ร่างบางของเซวียนอี้หยางชะงักกึกทันที ดวงตากลมโตเบิกขึ้นด้วยความตกใจคล้ายไม่อยากเชื่อ เขามองตามฝ่ามือตนเองที่ถูกสตรีตรงหน้าบีบบังคับให้ยื่นไปคว้าอาภรณ์ของนางอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำท่าทางให้ดูราวกับเขาเป็นคนลงมือเสียเอง

นี่นาง…กำลังปั้นน้ำเป็นตัวใส่เขาอย่างนั้นหรือ!?

“ปะ…ปล่อยข้า!”

เขาสะบัดมือบางออกตามสัญชาตญาณ ทั้งยังสะบัดทิ้งแต่กลับยิ่งทำให้อาภรณ์ของนางขยับตามแรง ทว่าภาพที่ออกมากลับดู เหมือนเขาลงมือจริง ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เสียงซุบซิบเริ่มดังตามมาเกือบจะทันที

สั่นไหวในอากาศเหมือนเปลวไฟที่กำลังลามไปทั่วตำหนัก

“ตายแล้ว…ขันทีไปจับอาภรณ์พระสนมเหม่ยเฟยหรือ!?”

“นี่มันเรื่องใหญ่แล้วนะ!”

“เขาบ้าหรืออย่างไร!”

ถ้อยคำซุบซิบเหล่านั้นดังแว่วมาถึงหูของเซวียนอี้หยางเป็นระลอกไม่หยุด จนเขาได้แต่ยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อราวถูกตรึงไว้

ขณะที่เหม่ยเฟยได้ยินแล้วยิ่งได้ใจนัก ทันทันทีที่นางปล่อยมือนั้น ร่างบางจึงทรุดตัวลงล้มกับพื้นอย่างน่าเวทนาราวกับถูกผลักเข้าเต็มแรง อาภรณ์สีฉูดฉาดของนางปลิวตามแรงลม เผยผิวขาวซีดราวกับถูกล่วงเกิน

เสียงร้องโอดโอยเบาๆ ก็พลันหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง

“อ๊ะ…! ขันทีเซวียน…เหตุใดจึงต้องลงมือเช่นนี้ด้วยเพคะ!”

แม้น้ำเสียงของนางไม่ดังมาก หากแต่ในวังหลัง…อะไรเพียงนิดเดียว ก็สามารถลุกลามเป็นไฟทั้งวังหลวงได้

พอเหม่ยเฟยเห็นท่าทางของคนตรงหน้าแล้ว กลับยิ้มหวานกว่าเดิม ราวกับตั้งใจจะลากลงเหวให้ได้ “ข้าทำอันใดให้ขันทีเซวียนไม่พอใจอย่างงั้นหรือเพคะ…ไฉนต้องถึงขั้นลงไม้ลงมือเพียงนี้”

น้ำเสียงหวานแต่แฝงพิษร้ายไม่ต่างจากงูใต้หญ้า

นัยน์ตาเมล็ดซิ่งช้อนขึ้นสบตากับบุรุษตรงหน้า มองดูแล้วราวกับดรุณีน้อยอ่อนแอถูกอันธพาลรังแกก็ไม่ปาน

เหม่ยเฟยสาดน้ำมันเข้าใส่กองเพียง เอ่ยต่ออีกว่า “หรือว่าขันทีเซวียน…แอบอิจฉาที่ฮ่องเต้ทรงโปรดหม่อมฉันยิ่งนักเพคะ”

น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาแผ่วเบาอย่างนุ่มนวล ฟังแล้วราวกับถูกรังแกจริงๆ แต่กลับมีความหมายกลับคมกริบประหนึ่งคมมีด

ถ้อยคำนั้นเสมือนฟ้าผ่าลงกลางลานกลางวันแสกๆ ซ้ำยังไร้เค้าของเมฆฝนสักนิด

เหล่านางกำนัลที่มุงดูอยู่ต่างกลั้นหายใจแทบพร้อมกัน

บัดซบเถอะ! เขาหรือจะไปอิจฉา

“พูด…พูดเช่นนั้นออกมาได้อย่างไร!” เซวียนอี้หยางกัดฟันกรอด ใบหน้าอ่อนหวานของเขาเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ด้วยโทสะและความโกรธที่พลุ่งพล่านคับอก

เซวียนอี้หยางกำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้น เขาเงยหน้าจ้องนางตรงๆ เป็นครั้งแรก

แววตาที่มักจะอ่อนหวานกลับแข็งกร้าววาบราวดาบเฉือน

เหม่ยเฟยพลางยันตัวลุกขึ้นจากพื้น สองมือโอบกอดตนเองเอาไว้ ท่าทางอ่อนแรง ไร้หนทางสู้

“หม่อมฉันเพียงแค่พูดสิ่งที่รู้สึกออกไปเท่านั้น ไม่ทันระวังจึงเผลอล่วงเกินความรู้สึกต้องห้ามของขันทีเซวียนเข้า…ต้องขออภัยด้วยเพคะ” เหม่ยเฟยกัดริมฝีปากแน่น ก่อนค่อยๆ คลี่ยกยิ้มอย่างร้ายกาจ ยั่วยวนโทสะ ราวกับมีแผนบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนหวาน

เซวียนอี้หยางมองอย่างตกตะลึง หัวคิ้วขมวดแน่น จ้องสตรีตรงหน้าอย่างไร้ถ้อยคำจะอธิบายถึงความเจ้าเล่ห์ของนาง

ทว่าเขาเพียงอ้าปากยังไม่ทันได้พูด เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังก้องขึ้นตามระเบียงไม้ เหล่าทหารองครักษ์สามสี่นายกรูเข้ามาอย่างรีบร้อน ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายอันเย็นเยียบอาบไอสังหาร กดดันเหล่านางกำนัลและทหารยามที่ยืนอยู่ใกล้ให้ต้องถอยหนีแทบไม่ทัน

“เกิดเรื่องอันใดกันที่นี่!?” น้ำเสียงเข้มดังขึ้น

ใบหน้าของเหม่ยเฟยที่เมื่อครู่ยังยกยิ้มเยาะกลับอ่อนแอลงราวดอกไม้ถูกพายุพัด ทั้งสีหน้าและนัยน์ตาคู่งามสั่นระริก จนทำให้ใครเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้

นางหันหลังกลับ หลุบสายตาต่ำลงเล็กน้อยก่อน เอ่ยเสียงแผ่วเบา “องครักษ์จื่อ…หม่อมฉันเพียงอยากพูดคุยกับขันทีเซวียนเท่านั้นเพคะ” น้ำเสียงหวานสั่นเครือ ราวกับพยายามกลั้นสะอื้น

“แต่ขันทีเซวียนกลับ…จับอาภรณ์หม่อมฉันไว้ไม่ปล่อย”

เซวียนอี้หยางได้ยินคำพูดนั้นถึงกับเบิกตาโพลง ถลึงตามองสตรีเจ้าเล่ห์ที่ยังไม่วางตา ก่อนจะหันไปมองพี่ชาย แค่นเสียงฮึดฮัดเบาๆ ส่งสัญญาณว่าเขาหาได้ทำเช่นนั้นไม่!

แต่เป็นสตรีผู้นี้ที่กุเรื่องขึ้นมาเอง

“เหอะ!” เซวียนอี้หยางแค่นเสียงฮึดฮัดเอือมระอา หาได้พูดอะไรออกมาแก้ตัวสักนิด

เหม่ยเฟยเหลือบหางตาไปมองอีกฝ่าย เห็นว่ายังเงียบอยู่ก็ยิ่งได้ใจ รอยยิ้มกว้างลอบปรากฏบนใบหน้าทันที

“หม่อมฉัน…เพียงเห็นว่า ขันทีเซวียนมีใบหน้าหวานเยิ้มคล้ายสตรี คราแรกก็คิดว่าสตรีใดแอบเข้ามาในตำหนัก ก็เลยรีบมาดูด้วยความห่วงใยฝ่าบาทคิดว่าคนถูกผู้ใดส่งเข้ามาให้ลอบทำร้าย แต่กลับไม่คิดเพคะ ว่าขันทีเซวียนจะเข้าใจผิด คิดว่าหม่อมฉันเหิมเกริมไม่รู้จักฐานะตนเอง”

นางได้ทีสาดน้ำมันใส่กุเรื่องให้ใหญ่โตยิ่งขึ้น

แม้เขาจะเป็นขันทีแล้วก็หาได้ทำให้เหม่ยเฟยรู้สึกกลัว นางกลับตงิดใจแปลกๆ ราวสังหรณ์ไม่ดีเสียมากกว่า

“ข้าไม่ได้ทำ!” เซวียนอี้หยางตะโกนสุดเสียง “นางเป็นคนจับมือข้าก่อน ข้าไม่ได้แตะต้องแม้แต่นิดเดียว!”

เขายืนเงียบอยู่นาน กระทั่งความอดทนขาดสะบั้น

เหม่ยเฟยปรายตามอง นางเสแสร้งยกยิ้มบางจางๆ ราวกับหมอก แต่ที่มุมปากนั้นเต็มไปด้วยความสะใจ

“ขันทีเซวียน…” นางเอ่ยเสียงหวาน พร้อมกับหันกลับไปมององครักษ์หนุ่มตรงหน้า “หากเรื่องนี้หม่อมฉันผิดก็พร้อมจะรับโทษ แต่หาไม่ได้เป็นคนเริ่ม เกรงว่าคงจะไม่ยุติธรรมเกินไปกระมัง”

เซวียนอี้หยางหน้าชา ราวถูกน้ำแข็งสาดเข้าที่ใบหน้า

เขาได้แต่ยืนฟังสตรีผู้นั้นสุ่มไฟใส่ไม่หยุด

“กล้ากล่าวหาข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!”

ยังไม่ทันสิ้นความ น้ำเสียงทุ้มต่ำขององครักษ์ก็ดังขึ้น

“พอเถิด!”

องครักษ์จื่อเอ่ยขึ้น เขาละสายตาจากสตรีตรงหน้าไปมองน้องชายที่เพิ่งได้เห็นหน้าเสียที มุมปากโค้งยิ้มบางๆ ท่าทางเหนื่อยหน่าย ที่มาไม่ทันไรก็ก่อเรื่องเสียแล้ว

“นี่หาใช่วังหลังสถานที่ที่สตรีควรอยู่หรือ…”

เขาพูดพลางหันไปมองสตรีผู้นั้น หัวคิ้วเข้มเลิกขึ้น “เหตุใดสนมเหม่ยเฟยจึงมาอยู่ที่นี่ได้…มิต่างจากละเมิดกฎเกณฑ์หรือไม่เห็นหัวฝ่าบาทแล้วงั้นรึ”

ดวงตาคมกริบเย็นเยียบจับจ้องมองทั้งสองสลับกันไปมา

เซวียนอี้หยางพลันหลุดหัวเราะออกมาเย็นเยียบจนน่าขนลุก ทันทีที่ได้ยินประโยคกล่าวหาเมื่อครู่พร้อมทั้งเห็นสีหน้าซีดเซียวที่แสร้งทำอ่อนแรงของสตรีตรงหน้า

เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ก่อนยกมือกอดอกแล้วก้าวเท้าเข้าไปใกล้เสียจนมองเห็นทุกริ้วรอยบนใบหน้าของนาง

รอยยิ้มกว้างบนริมฝีปากเขาไม่ใช่เพียงความขบขันธรรมดา แต่เป็นความสะใจเสียมากกว่า

“นั่นสิ…น่าแปลกใจนัก”

น้ำเสียงทุ้มของเขาเอ่ยเย้ยหยัน แววตาสะท้อนประกายเย็นเฉียบ “ที่นี่คือตำหนักของฝ่าบาท...แล้วเหตุใด สนมเฉกเช่นแม่นาง ถึงได้มาเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้กันเล่า”

เซวียนอี้หยางเอ่ยถามกลับ ดวงตาฉายแววยียวนโทสะ

ใบหน้าของเหม่ยเฟยกระตุกวูบ สีเลือดจางลงอีกจนซีด

นางขยับริมฝีปาก แต่กลับพูดไม่ออก เพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเอาเงียบงัน

เซวียนอี้หยางโน้มตัวลงเล็กน้อย มุมปากหนายกขึ้นอย่างดูแคลน แม้น้ำเสียงฟังดูหวานเยิ้มแต่ทุกคำกล่าวกลับคมจนเลือดซิบ

“หรือว่า…สนมเช่นเจ้า มีธุระสำคัญนักถึงต้องมาหาฝ่าบาทถึงตำหนักโดยไม่บอกกล่าวผู้ใด”

เหม่ยเฟยเบิกตากว้างเล็กน้อย ลมหายใจหอบถี่ รอยยิ้มที่เคยเสแสร้งวูบหายไปเกือบหมด

บรรยากาศรอบตัวสั่นสะเทือนเพียงชั่วลมหายใจเดียว

นางจะกัดริมฝีปากแน่น กลั้นน้ำเสียงสั่นเครือ เอ่ยเอ่ยตอบเสียงแผ่วพยายามรักษาหน้าตนเอง

“บอกแล้วมิใช่หรือเพคะ ก็เพราะหม่อมฉันเห็นใบหน้าของขันทีเซวียนจึงเผลอคิดว่าเป็นสตรีอื่นลักลอบเข้ามา” เหม่ยเฟยยังคงพูดอ้อมแอ้ม ตะกุกตะกักเหมือนคนจนมุม

เซวียนจื่อเหวินส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้

น้ำเสียงทุ้มเย็นเยียบของเขายิ่งทำให้บรรยากาศตึงขึ้น

“ช่างเถิด…นี่มิใช่หน้าที่ของพระสนมที่ต้องมาคอยสอดส่องความปลอดภัยของฝ่าบาทเช่นนี้…”

ถ้อยคำที่เอ่ยแม้นุ่มนวล แต่กลับทิ่มแทงยิ่งกว่าคำด่าทอ

“รีบกลับไปยังตำหนักของพระสนมเถิด หากยังคงดื้อรั้นอยู่ตรงนี้ อาจถูกลงโทษฐานฝ่าฝืนกฎวังหลวงได้”

เซวียนอี้หยางที่ยืนฟังอยู่ด้านข้างถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ มุมปากยกขึ้นอย่างขบขัน แก้มป่องเล็กน้อยอย่างดูน่าเอ็นดูเสียจนองครักษ์หลายคนต้องเบือนหน้าหันหนี

ทว่าไม่ทันไร น้ำเสียงหัวเราะของเซวียนอี้หยางแผ่วลงเพียงในชั่วพริบตา เขาหันขวับกลับไปมองพี่ชาย

“ยามนี้ฝ่าบาทอยู่ท้องพระโรง แล้วเหตุใดขันทีเซวียนจึงมาอยู่ที่นี่กัน” เซวียนจื่อเหวินเลิกถามอย่างจริงจัง

พอสิ้นคำถามนั้น บรรยากาศชะงักในทันที

เซวียนอี้หยางกระพริบตาปริบๆ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างอย่างฝืนๆ จนแทบดูไม่ออกว่าเป็นยิ้มหรือสีหน้ากลั้นใจดี

จะให้เขาพูดออกไปอย่างไรเล่า

ว่าแท้จริงแล้ว…ที่เขาไม่ไปเพราะนอนตื่นสายแถมยังก็นอนอยู่บนเตียงของมังกรผู้นั้นอีกต่างหาก!

เพียงนึกถึงความจริงอันน่าอับอายที่หลุดจากปากไม่ได้

ใบหูของเซวียนอี้หยางก็แดงวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่