๕ ความลับที่ถูกคาดคั้น

ไฉนเลยเซวียนอี้หยางจะข่มตานอนหลับลงได้อีก หลังจากที่ประตูตำหนักปิดลงอย่างแผ่วเบา ภายในจึงตกอยู่ในความเงียบงัน

เขานอนนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง กวาดสายตามองเพดานสูงตรงเบื้องบนอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าควรจัดการชีวิตของตนอย่างไร หรือคงต้องกลับไปจวนสกุลเซวียนแล้วสารภาพว่าไร้ความสามารถ ยอมจำนนต่อชะตากรรม ให้บิดาจับไปเป็นทหารในค่ายเสียให้สิ้นเรื่อง ส่วนชีวิตที่ต้องดำเนินต่อไปนั้น…

เขาก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร หากไม่ตายกลางสนามรบก็คงใช้มันอย่างไร้จุดหมายแน่

เซวียนอี้หยางนอนนิ่งอยู่นาน ความเหน็ดเหนื่อยจากเมื่อวานทำให้เขาไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อใด มิหนำซ้ำยังไม่ทันรู้ตัวอีกว่ามีผู้ใดอุ้มเขาขึ้นมานอนบนเตียง

ใครกัน…ผู้ใดอุ้มเขาเข้ามา!?

ความคิดนั้นทำให้เซวียนอี้หยางรู้สึกสับสน จนเอ็นขมับเต้นตุบๆ ปวดเกร็ง ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นและรีบออกจากตำหนักทันที

วังหลวงกว้างใหญ่เกินกว่าที่เขาเคยคิดไว้ และนี่ก็เป็นเพียงวันที่สองที่ได้เข้ามา

เมื่อวานนี้เซวียนอี้หยางยังไม่ทันได้สังเกตสิ่งใด เพราะมัวแต่ยุ่งวุ่นอยู่กับการปรนนิบัติบุรุษผู้นั้น

เซวียนอี้หยางเดินสำรวจรอบๆ ตำหนักที่เพิ่งออกมา

สายตาของเขากวาดมองไปทุกทิศทางแลซ้ายขวาราวกับกำลังตามหาคนผู้หนึ่ง เหล่านางกำนัลและทหารที่อยู่โดยรอบเห็นแล้วต่างแสดงออกด้วยความเคารพนอบน้อมทันที

ยามนี้ข่าวลือในวังหลวงกระจายออกไปทั่วแล้วว่าบุรุษหน้าหวานผู้หนึ่งนี้แท้จริงไม่ใช่สตรี หาได้เป็นผู้ที่ฮ่องเต้หลงอี้เสวียนพาเข้าตำหนักตั้งแต่เมื่อวานทั้งวันจนถึงตอนนี้เพิ่งออกมา

แท้จริงแล้วอีกฝ่ายคือบุรุษ หาใช่สตรีอย่างที่หลายคนเข้าใจผิดมาตลอด

มิหนำซ้ำยังเป็นขันทีอีก

ดังนั้นแล้ว หาได้เป็นอย่างที่ข่าวลือแผ่กระจายออกไป

เซวียนอี้หยางหาได้สนใจสายตาที่มอง เขายังคงเดินสำรวจไปตามทางเดินกว้าง ดวงตากลมโตสอดส่องทุกซอกทุกมุมทั่วของตำหนัก มิต่างจากหัวขโมยที่กำลังลอบวางแผนอยู่ในใจก็ไม่ปาน

ทว่าแท้จริงแล้ว เพียงแค่สับสนและประหลาดใจก็เท่านั้น

“นี่มันกว้างใหญ่เกินไป…” เขาพึมพำเบาๆ ขณะที่พยายามทำความเข้าใจกับตำหนักที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ขณะที่เขากำลังเดินเงียบๆ ผ่านระเบียงยาวสุดลูกหูลูกตาก็ได้ยินเสียงของสตรีผู้หนึ่งแผ่วเบาแต่ชัดเจนดังมาจากด้านข้าง

“ช่างบังเอิญนัก เจอกันอีกแล้วนะเพคะ” น้ำเสียงหวานปนเจ้าเล่ห์ทำให้เซวียนอี้หยางต้องหยุดเท้ากึก หันมองทันที

สตรีผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าหลังเขา ห่างออกไปเพียงแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้น อาภรณ์สีฉูดฉาดผ่าสูงเผยเรียวขาอย่างจงใจ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกึ่งเยาะเย้ย คล้ายกำลังตั้งใจล่อลวงเขาเข้ามาใกล้

“พูดกับข้ารึ…!” เซวียนอี้หยางพึมพำ ดวงตากลมโตตื่นตัว แต่ยังคงแฝงความระมัดระวัง ก่อนจะหันมองซ้ายแลขวาเผื่อว่าสตรีตรงหน้าอาจจำผิดคน หรือเขาเข้าใจผิดไปเอง

ทว่าสตรีผู้นั้นก้าวเข้าใกล้ ลากสายตามองเขาอย่างเชื่องช้า “เห็นท่านหน้าตาหวานเยิ้มราวกับสตรีเช่นนี้ หม่อมฉันก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าแท้จริงแล้วใช่สตรีที่แอบแปลงกายเป็นบุรุษไม่”

เหม่ยเฟยพูดราวกับหยอกล้ออย่างขบขัน ทว่าแววตากลับแฝงความสงสัยและคับแคลงใจชัดเจน

เซวียนอี้หยางขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกว่าสตรีตรงหน้าไม่สมควรเข้าใกล้หรือข้องเกี่ยวด้วย เขาจึงถอยหลังเล็กน้อยพร้อมกลืนน้ำลายลงคออย่างประหม่า

“ข้าไม่ใช่สตรี...ได้โปรดแม่นางหลีกทางข้าด้วยขอรับ!” เขาตะโกนเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความจริงจัง

เหม่ยเฟยได้ยินแล้วหลุดหัวเราะร่าราวกับได้ใจ แต่ยังยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า

“อ๊ะ…หรือแท้จริงเป็นเช่นนั้นจริงเพคะ”

นางเลิกคิ้วถามต่อ สายตายังคงจับจ้องเรือนร่างบอบบางไม่วางราวกับจะมองทะลุผ่านไปถึงด้านใน

“หลอกลวงเพียงสูงมีโทษประหารนะเพคะ” น้ำเสียงหวานกดต่ำราวข่มขู่ อีกทั้งยังรู้สึกเจ็บใจจากเรื่องเมื่อวานไม่หาย

นางอุตส่าห์หาทางพยายามหาทางลอบเข้าไปในตำหนักให้ได้แต่ฮ่องเต้หลงอี้เสวียนเอาแต่สนใจขันทีหน้าหวานผู้นั้น มองอย่างไม่กระพริบด้วยซ้ำกระมัง มิหนำซ้ำยังถูกข่มขู่จะเอาชีวิตอีก

ดังนั้น จึงทำให้หัวใจนางร้อนรุ่มเต็มไปด้วยความโกรธและความอับอาย

กว่าจะรุ่งเช้า เหม่ยเฟยเสียเงินไปไม่รู้กี่ตำลึงเพื่อที่จะได้เข้าใกล้ตำหนักหวังจะปืนป่ายขึ้นที่สูง แต่กลับได้รับเพียงความพ่ายแพ้ เจ็บช้ำใจ และถูกข่มขู่ให้ถอยห่างแทน

ความอับอายและความโกรธแค้นแล่นร้อนราวไฟในอก ทำให้นางบดกำมือแน่น พลางสบถออกมาเบาๆ ราวกับต้องการระบายทุกความคับข้องใจ

เหม่ยเฟยตะโกนคาดเค้นไม่ยอมลดละ

“หึ! คิดว่าข้าตาบอดมองไม่ออกหรืออย่างไร”

เสียงเย็นชานั้นทำให้เซวียนอี้หยางทั้งงุนงง เริ่มหงุดหงิดในคราเดียวกัน ทั้งกลัวจะถูกจับได้ว่าไม่ใช่ขันที และยิ่งรำคาญที่ถูกอีกฝ่ายกล่าวหาว่าเป็นสตรี ไม่เพียงเท่านั้น ยังถูกยัดเยียดให้เขาจะเป็นสตรีอยู่ร่ำไปจนได้

มิหนำซ้ำ สายตาของสตรีตรงหน้าที่กำลังจับจ้องมองอย่างจับผิด ราวกับว่าหากถอดอาภรณ์ของเขาออกหมดทุกชิ้นจนได้ ก็คงทำไปแล้ว เพียงตรวจสอบยืนยันให้แน่ชัดว่าเขาเป็นบุรุษไม่ใช่สตรี

เซวียนอี้หยางหน้าร้อนวูบ ความโกรธและความอับอายปนกันไป สติเริ่มตั้งมั่น

“ข้าขันทีเซวียน! เป็นของฝ่าบาท…หาใช่สตรีอย่างที่แม่นางคิดไม่! ได้โปรดหลบทางเสียเถอะ!” เขาพูดพร้อมก้าวเท้าเข้าหานางอย่างมั่นคง หมายจะเดินผ่านไปโดยเร็ว แต่ก็แฝงความรำคาญและหวาดกลัวว่าจะหลุดพิรุธ

ทว่าสตรีผู้นั้นกลับขวางทางเอาไว้ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเย้ายวนและท้าทาย

เหม่ยเฟยคิดเอาไว้ในใจแล้วว่าสังหรณ์ใจของนางไม่ผิดแน่ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งจับจ้องลึกไปยังบุรุษหน้าหวานอย่างจับผิด ริมฝีปากโค้งยิ้มเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วราวท้าทาย

“หึ! หาไม่ใช่แล้วขันทีเซวียนจะรีบไปที่ใดกันเล่า ราวกับคนกำลังหนีความจริง และหากไม่ใช่…ไฉนพูดแล้วไม่กล้าสบตาข้ากัน”

ถ้อยคำนั้นทำเอาเซวียนอี้หยางสูดหายใจลึกอดกลั้นตั้งสติ เขากำมือแน่นระบายอารมณ์ เพราะความอดทนที่มีอยู่กำลังค่อยๆ ขาดสะบั้นลงในไม่ช้า

เซวียนอี้หยางสูดหายใจลึก เบี่ยงตัวหลบจะเดินผ่าน แต่อีกฝ่ายกลับยกมือขึ้นขวางทางอีกครั้ง

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉายชัดบนใบหน้าคนงาม

เหม่ยเฟยเลิกคิ้วมองอย่างท้าทายไม่ยอมหลบไปง่ายๆ นางจะต้องฉีกหน้ากากของคนผู้นี้ออกให้จงได้!

“หึ! ข้าไม่ยอมให้เจ้าไปไหนง่ายๆ แน่ จนกลัวจะยอมรับความจริงออกมาว่า เจ้าเป็นสตรีหาใช่บุรุษ!” นางเอ่ย นัยน์ตาเมล็ดซิ่งแข็งกร้าวจ้องเขม็งมองขันทีหนุ่มอย่างเอาเรื่องจริงๆ จังๆ

เหม่ยเฟยพลางสูดลมหายใจ พยายามตั้งสติไม่ให้พุ่งเข้าไปกระชากความจริงออกมาจากปากอีกฝ่ายด้วยมือของตนเอง

ยามนี้บรรยากาศเริ่มครุ่นกรุ่นเสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนนางกำนัลที่เดินผ่านไปมาหรือทหารยาม ยังต้องหันมองด้วยความสนใจกันทั้งสิ้น

ไฉนเล่าจะไม่มีผู้ใดรู้จัก เหม่ยเฟย…สนมผู้เคยเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้หลงเฉิงเทียนเล่า

ทว่ายามนี้บัลลังก์ได้เปลี่ยนมือไปแล้ว

ความอวดดีและหยิ่งทะนงของนางกลับไม่ลดลงแม้แต่น้อย แทนที่จะสำนึกและใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมหลังรอดพ้นชะตากรรม ทว่านางยังหวงความเป็นใหญ่และแสดงความเหนือผู้อื่นอยู่เช่นเดิม

แทนที่จะวางอยู่อย่างสงบเสงี่ยม แต่กลับหาเรื่องผู้อื่นไปทั่ว ไม่เกรงกลัวกฎเกณฑ์ใดๆ

เซวียนอี้หยางขมวดคิ้วจนแน่น เขาแทบอยากจะตะโกนใส่หน้าตอกกลับ แต่เสียงเล็กๆ ของเขากลับเอ่ยออกมาราวกระซิบ

“แม่นาง…หลีกไปเสียที อย่าให้ข้าต้องหมดความอดทน!”

เหม่ยเฟยหัวเราะราวกับได้ใจ ดวงตาประกายเจ้าเล่ห์

“หมดความอดทน…หรือเพราะเจ้ากลัวความจริงกันแน่”

เซวียนอี้หยางสูดลมหายใจลึก ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบไหม้ ลมปราณของเขาสั่นเล็กน้อย ความอดทนที่มีขาดสะบั้นทันที

“ข้าบอกแล้ว…ว่าข้าคือขันที! หาใช่สตรีไม่!” เขาเค้นเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย กัดฟันกรอดจนแน่น ทว่าท่าทางหาได้ดูหวาดกลัวสักนิด มองดูแล้วพลันเกิดความเอ็นดูเสียมากกว่า

เหม่ยเฟยยักไหล่ พลางยิ้มอ่อนหวานอย่างยียวน “อือ…ข้าหลีกทางให้ก็ได้ แต่คงต้องให้ข้าตรวจสอบก่อนว่าแท้จริงแล้ว เจ้าคือบุรุษหรือสตรีกันเป็นอะไรแน่”

เซวียนอี้หยางรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นทันที ทั้งหงุดหงิดและทั้งกลัวหลุดโป๊ะแตก

“หยุดพูด! ข้าไม่ใช่สตรี! หากพูดอีกคำเดียว…”

เหม่ยเฟยแกล้งทำเป็นทำหน้างุนงง ใสซื่อ “ข้าหาได้พูดอันใดผิดเสียหน่อย เพียงแต่เห็นใบหน้าหวานๆ ของเจ้าแล้ว…ทำไมช่างคล้ายคลึงสตรีเหลือเกินนะ”

เขาข่มใจแทบไม่อยู่ ความโกรธปนความอายระเบิดออก

“เพียงพอแล้ว! ข้าเตือนท่านครั้งสุดท้าย! หากยังไม่ออกไป ข้าจะ…” ก่อนที่เขาจะได้พูดจบ เสียงฝ่ามือหนาจับชายเสื้อของนางไว้แน่น เซวียนอี้หยางตกใจ แต่เหม่ยเฟยกลับยิ้มเย็น รู้ทัน

“ขันทีเซวียน…ใจเย็นก่อนเถอะ ข้าไม่อยากให้ท่านใช้ความรุนแรงกับข้าเช่นกันนะ”

เหม่ยเฟยมองตาปริบๆ อย่างใสซื่อไร้เดียงสา จับมืออีกฝ่าย บังคับมาจับชายอาภรณ์ของนางเอาไว้แน่นราวกับจงใจให้บุรุษตรง หน้ากำลังจะทำร้ายร่างกาย

นัยน์ตาเมล็ดซิ่งพลันสั่นระริกอย่างเสแสร้งชัดเจน