๓ คือแรกในตำหนักหย่งเทียน

บรรยากาศยามค่ำคืนภายในของวังหลวงเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตนเอง สายลมเย็นพลิ้วผ่านมาแผ่วเบาปะทะผิวกายราวจะแทรกซึมเข้าสู่กระดูก

แสงโคมไฟสลัวส่องพร่าอยู่ทั่วทั้งตำหนักหย่งเทียน เหล่าองครักษ์ผลัดเปลี่ยนเวรยามตามตำแหน่งเฝ้าระวังอย่างเคร่งครัด โดยไม่รู้เลยว่าในมุมหนึ่งของตำหนักนั้น มีคนผู้หนึ่งกำลังสู้กับความง่วงงุนอย่างสุดชีวิต

เซวียนอี้หยางนั่งพิงเสาไม้กลางห้อง ดวงตาค่อยๆ ปรือลงด้วยความเหน็ดเหนื่อย คล้ายจะเผลอหลับไปทั้งที่ยังอยู่ในหน้าที่

คืนนี้เป็นคืนแรกที่เขาต้องคอยเฝ้าระวังความปลอดภัยให้ มังกรผู้นี้แต่ร่างกายกลับล้าเกินรับไหว หนังตาหนักราวถูกค้อนทุบ

แม้หน้าที่ของขันทีจะดูเหมือนไร้ประโยชน์ เอาแต่เดินตามฮ่องเต้รายงานทุกลมหายใจ แต่หากพูดกันตามตรง…ทั้งวังกว้างใหญ่นี่ มีผู้ใดทำงานหนักกว่าเขาบ้างไหม!

นี่หาใช่งานขันทีแล้ว นี่มันงานพี่เลี้ยงเด็กชัดๆ!

ทั้งที่งานไม่หนักก็จริง แต่เรื่องยิบย่อยมากมายเสียจนแทบลากสังขารไม่ไหว

โดยเฉพาะการต้องคอยเดาความคิดของมังกรผู้นั้นที่ไม่เคยเอ่ยปากบอกความต้องการของตนสักคำ!

หากอยากดื่มชาก็ควรพูดออกมา มิใช่เพียงเหลือบมองจอกน้ำชาแห้งเหือดจนริมฝีปากแห้งผาก

หากทรงหิว ก็บอกเถิด! ไม่ใช่ปล่อยให้ท้องร้องครวญครางราวกับไม่รู้จักพูด!

เซวียนอี้หยางรู้สึกว่ากำลังเลี้ยงเด็กสามขวบ มากกว่ารับใช้ฮ่องเต้ผู้ปกครองแคว้นเสียอีก! และสิ่งที่ทำให้เขาหมดแรงที่สุดคือ…คำสั่งสุดท้ายเมื่อตอนพลบค่ำ

‘อยู่ใกล้ๆ ข้า อย่าให้คลาดสายตา’

ถ้อยคำนั้นยังคงดังก้องอยู่โสตประสาท ทั้งผู้ที่สมควรพูดประโยคนี้…ควรเป็นเขาต่างหากเล่า!

ดังนั้น ขันทีหนุ่มที่เหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งวัน จำต้องยืนเกาะตำหนักนี้ทั้งคืน จนในที่สุด…ก็หมดแรงเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ทว่าฮ่องเต้หลงอี้เสวียนยังคงนั่งอ่านฎีกาอยู่หลังโต๊ะไม้หอม ข้างกายมีเพียงเสียงพู่กันเสียดสีกระดาษเป็นจังหวะเบาๆ ก้องอยู่ในตำหนักกว้างที่เงียบงัน

เซวียนอี้หยางพยายามกลั้นหาวครั้งแล้วครั้งเล่า

ทว่าดวงตากลมโตที่ฝืนลืมค้างกลับดูเหมือนลูกสุนัขตัวเล็กยามง่วงงุน แดงเรื่อและใกล้จะปิดเต็มที จนในที่สุด เปลือกตาก็ปรือปิดลงอย่างช้าๆ หมดแรงเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ร่างเล็กเอนพิงเสาด้านข้าง พลันหลับสนิทโดยไม่รู้ตัว

ลมหายใจแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันอย่างน่าเอ็นดูราวเด็กสามขวบที่กำลังฝันดี

หลงอี้เสวียนเงยหน้าขึ้นพอดี ตั้งใจจะเรียกให้มาเติมชา

ทว่าเมื่อสายตาหันไปยังตำแหน่งที่ควรมีขันทีคอยยืนรอรับคำสั่ง…กลับพบว่าเจ้าตัวเล็กหน้าหวานคนนั้นนอนหลับอยู่เสียแล้ว

ดวงตาคมกริบของเขาชะงักเล็กน้อย วางพู่กันลงอย่างช้าๆ มุมปากหนาโค้งนกยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัว

“หลับแล้วงั้นหรือ…”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเบาราวกระซิบ กลัวจะปลุกอีกฝ่ายให้ตื่น

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขาเพียงมองใบหน้าที่หลับฟุบอยู่อย่างสงบนั้น เสียงวุ่นวายทุกอย่างในหัว ทั้งเรื่องแค้น บ้านเมือง ขุนนางคิดคด และผู้ที่หมายทำลายบัลลังก์ก็กลับเงียบลงราวถูกปัดทิ้งไปในชั่วพริบตา

ในตำหนักกว้าง…เหลือเพียงความสงบที่หาได้ยากยิ่ง

หลงอี้เสวียนลุกขึ้น ก้าวเท้าแผ่วเบาจนแทบไม่มีเสียง แล้วหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายที่หลับสนิท

ใบหน้าขาวจัดของเด็กหนุ่มอยู่ในระยะใกล้เพียงคืบเสียจนเห็นได้แม้กระทั่งเส้นขนตาที่สั่นตามลมหายใจ

ปลายจมูกรั้นเล็กๆ รับกับริมฝีปากสีชมพูอ่อนนุ่มนวล

ไม่น่าเชื่อเลยว่า…นี่คือบุรุษ

หลงอี้เสวียนโน้มตัวลง ก้มหน้าลงเล็กน้อย คล้ายต้องการมองให้ชัดกว่าเดิม หัวใจแกร่งกระตุกวูบเต้นช้าลงอย่างประหลาด ทั้งที่ไม่เคยยอมให้สิ่งใดทำให้ไขว้เขว

“เจ้าช่าง…”

เขาพึมพำแผ่วเบา ทว่าไม่จบประโยค เพราะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรใช้คำใดอธิบายคนตรงหน้า…

เด็กหนุ่มผู้นี้ที่ดูนุ่มนิ่มเกินกว่าจะเป็นขันทีได้

ในจังหวะนั้น เซวียนอี้หยางขยับตัวเบาๆ งึมงำคล้ายละเมอ หน้าผากขาวเนียนเกือบชนชายอาภรณ์ของฮ่องเต้หนุ่มโดยไม่รู้ตัว

หลงอี้เสวียนยื่นมือไปโดยไม่ทันคิด ตั้งใจจะดึงชายผ้าให้พ้นใบหน้าอีกฝ่าย ทว่าปลายนิ้วกลับแตะโดนแก้มอุ่นๆ แทน สัมผัสนั้นนุ่มราวกับจะจมลงไปได้

ทันใดนั้น พลันชะงักกึก มองปลายนิ้วราวกับถูกสะกด

นี่เขากำลังทำอะไรอยู่?

แววตาเย็นเยียบที่เคยไม่ไหวเอนกลับสั่นวูบไปเล็กน้อย มีบางอย่างลึกซึ้งผุดขึ้นมาในดวงตา ทว่าเพียงชั่วอึดใจเท่านั้น ใบหน้าหล่อเหล่าเย็นชาไร้อารมณ์ก็กลับคืนดังเดิมราวไม่เคยเปลี่ยนแปลง

บรรยากาศภายในตำหนักมีเพียงเสียงลมหายใจอ่อนๆ ของขันทีตัวน้อยดังก้องอยู่เบาๆ

หลงอี้เสวียนกลับไปนั่งยังโต๊ะอีกครั้งแต่เพียงไม่นาน ก็อ่านต่อไม่ไหว เพราะสายตาถูกดึงไปยังเด็กหนุ่มที่หลับครั้งแล้วครั้งเล่า

จนเขาเผลอถอนหายใจแผ่วๆ ออกมา

“วุ่นวายเสียจริง…”

ไม่ทันสิ้นความ และทันใดนั้น ประตูตำหนักก็ถูกผลักออกเต็มแรง ไม่สนกฎระเบียบใดทั้งสิ้น

“หม่อมฉัน เหม่ยเฟย…มาปรนนิบัติฝ่าบาทเพคะ” เสียงหวานเยิ้มของสตรีผู้หนึ่งลากหางยาว บรรยากาศสงบภายในตำหนักไปจนหมด

เหม่ยเฟยก้าวเดินเข้ามาอย่างมั่นใจ ใบหน้าคนงามฉาบด้วยแป้งขาวจัดและชาดสีเข้ม อาภรณ์สีแดงสดผ่าสูงเผยเรียวขาอย่างจงใจ เครื่องประดับบนหัวส่ายไหวแวววาวทุกย่างก้าว จงใจดูยั่วยวนที่สุดเท่าที่สนมคนหนึ่งจะเป็นได้

ทันทีที่สายตาของเหม่ยเฟยเห็นภาพเบื้องหน้า ฮ่องเต้ผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาไร้หัวใจ กำลังมองคนผู้หนึ่งที่หลับพิงประตูด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างไม่รู้ตัว

นางถึงกับชะงัก ก้าวเท้าหยุดกลางอากาศในบัดดล

ระยะใกล้ชิดและสายตาอ่อนโยนเพียงนั้น…เกรงว่าสตรีทั้งวังหลวงยังไม่เคยได้รับด้วยซ้ำกระมัง!

หลงอี้เสวียนเพียงเหลือบตามองนางแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ เขาเหยียดกายยืนนั่งหลังตรง ท่วงท่ากลับมาขรึมขลังดุจเดิม ต่างจากเมื่อครู่นี้ลิบลับ

สายตาคมกริบจ้องสตรีตรงหน้าอย่างไม่ปิดบังความรำคาญ

“เข้ามาโดยไม่แจ้ง…ถือว่าเสียมารยาท”

แน่นอนว่า เขาจะไม่รู้เจตนาของสตรีในตำหนักพวกนี้

สายตาของหลงอี้เสวียนไล่กวาดมองสตรีตรงหน้าตั้งแต่บนลงล่าง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดๆ ฉายออกมา แม้แต่ความสนใจยังไม่มี อาภรณ์ผืนบางสีแดงสดขับผิวขาวราวหิมะที่เผยออดมาให้เห็นอย่างจงใจ มองดูแล้วงดงาม เย้ายวนไม่น้อย…

แต่ขององค์ฮ่องเต้กลับมีเพียงความน่ารำคาญ

“ข้าบอกให้เข้ามาหรือ”

เหม่ยเฟยกัดริมฝีปากแน่น แต่ยังฝืนยกยิ้ม นางแสร้งทำท่ากล้าแกร่งราวกับไม่หวาดกลัว ทั้งที่ใจเต้นระส่ำ เพียงแค่ได้แนบชิดใกล้อีกนิด นางมั่นใจว่าไม่ว่าบุรุษใดก็ไม่พ้นเสน่ห์ของนางได้แน่

นางก้าวเข้าใกล้ เดินทอดน่องช้าๆ พลางแกว่งสะโพกอย่างระมัดระวัง แฝงความยั่วยวนอย่างจงใจ หวังให้ฮ่องเต้หนุ่มตรงหน้าไม่อาจละสายตา

“หม่อมฉันคิดถึงฝ่าบาทนักเพคะ จึงรีบมาหา…ไม่นึกว่าจะมีผู้ใดมาก่อนหน้า” นัยน์ตาเมล็ดปรายมองขันทีตัวเล็กที่หลับสนิทอย่างไร้เดียงสา จนเมื่อเดินเข้าใกล้จึงเห็นใบหน้าชัดเจน

ใบหน้าเนียนละมุนราวสตรี…แต่เป็นบุรุษ

มุมปากของเหม่ยเฟยโค้งยกอย่างดูแคลนปนหึงหวงขึ้นมา

“แท้จริงก็เป็นขันทีเองหรือเพคะ หม่อมฉันนึกว่าฝ่าบาทซุกซ่อนสตรีไว้ในตำหนักเสียอีก เห็นจ้องมองไม่ยอมกระพริบตา…”

คำพูดช่างแฝงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง

หลงอี้เสวียนชะงักไปเสี้ยวอึดใจก่อนที่ใบหน้าคมคายจะถูกปกคลุมด้วยความเย็นเยียบราวกับสายลมเหนือพัดวูบ

ส่วนผู้ถูกนินทานั้นยังคงหลับสนิท ไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย

ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยเสียงต่ำเยียบเย็นจนลมหายใจในห้องคล้ายหยุดชะงัก “ระวังคำพูดเสีย หุบปากเอาไว้กินข้าว ก่อนที่เจ้าจะไม่มีแม้แต่ลมหายใจไว้กินสิ่งใด”

ดวงตาคมกริบของหลงอี้เสวียนแข็งกร้าวขึ้นทันที ภายในใจลึกๆ เต็มไปด้วยความโกรธที่เหล่าทหารหน้าตำหนักปล่อยให้สตรีน่ารำคาญเช่นนี้เข้ามา ระรานรกหูรกตาเสียจริง

เหม่ยเฟยชะงักไป ใจหายวาบ รีบเปลี่ยนโทนเสียงให้หวานราวเคลือบน้ำผึ้ง

“หม่อมฉันเพียงห่วงเพคะ…กลัวว่าจะไม่มีผู้ใดมาปรนนิบัติฝ่าบาทเพียงเท่านั้นเพคะ”

ทว่าหลงอี้เสวียนไม่แม้แต่ปรายตามอง

“ออกไป…” น้ำเสียงทุ้มเย็นชาเอ่ยขึ้น สายตายังคงจับจ้องไปที่อีกฝ่ายที่หลับหลับสนิทไม่รู้เรื่องบนพื้นเย็นเยียบ

“ฝ่าบาทเพคะ…” เหม่ยเฟยร้องขึ้นด้วยความไม่พอใจ หัวคิ้วเรียวขมวดทันที เมื่อเห็นสายตาฮ่องเต้หนุ่มจดจ้องไปยังขันทีตัวเล็กแทนที่จะสนใจนาง ยิ่งทำให้นางรู้สึกทั้งอับอายและหงุดหงิด

“ไยไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างเราบ้างเพคะ…”

ถ้อยคำพูดนั้นทำให้หลงอี้เสวียนถอนหายใจ ก่อนขยับก้าวเข้าใกล้ทีละก้าว สายตาคมราวคมดาบเฉียดเฉือน จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะใบหน้าของนาง

หัวใจของเหม่ยเฟยกระตุกวูบ นางจะถอยหนีก็ไม่ทัน ฝ่ามือหนาของอีกฝ่ายค่อยๆ ลูบไล้ใบหน้าของนางอย่างเชื่องช้า จนทำให้หัวใจเต้นโครมจนแทบจะหลุดออกมา

เหม่ยเฟยกำมือแน่น เล็บจิกลงบนผิวจนเลือดซึม ความไม่พอใจและความหวาดกลัวแล่นขึ้นจนแทบปิดไม่มิด

“ฝ่าบาทเพคะ…เหม่ยเฟย” นางยกยิ้มหวานแต่ดวงตากลับแดงก่ำอย่างยากจะควบคุม

“กลับตำไปเสีย”

หลงอี้เสวียนแทรกขึ้นกลางประโยค เสียงเย็นเยียบราวคมดาบ “ข้าและเจ้าเคยมีความหลังอันใดกัน เกรงว่าจะต้องทวนความทรงจำว่าเจ้าเป็นสตรีของผู้ใด”

แม้ว่าเขาจะมีนิสัยเสเพล เคยคลุกคลีสตรีไม่เว้นหน้าแต่นั้นเป็นเรื่องในวันวานไปแล้ว

มิหนำซ้ำ แม้ยามนี้จะนั่งบนบัลลังก์ แต่สตรีหลังวังเหล่านั้นล้วนเป็นของน้องชายผู้ล่วงลับทั้งสิ้น หลงอี้เสวียนไม่เคยแตะต้องแม้แต่เพียงนิ้ว หากเป็นเมื่อก่อนเพียงมองด้วยสายตาความแทะโลมเท่านั้น หาได้คิดอื่นใด

เหม่ยเฟยนิ่งไป สีหน้าเปลี่ยนทันที จางลงจนเห็นได้ชัดเจน

ไฉนเมื่อครั้งฮ่องเต้หลงเฉิงเทียนยังอยู่ อีกฝ่ายถึงได้เอาแต่จ้องนางด้วยสายตาเจ้าเล่ห์หาได้มองเฉกเช่นทองผู้อื่น

ดังนั้น พอทางสะดวกจึงแวะมาเสียหน่อย แต่กลับนึกไม่ถึงว่าจะถูกทำให้ทั้งเสียหน้าและขายหน้าในคราเดียวกัน

“แต่ฝ่าบาทเคยมองหม่อมฉัน…” นางทักท้วง ไม่ยอมถอย

ทว่าทันใดนั้น น้ำเสียงทุ้มกลับเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหนาอย่างเย็นเยียบ ฟังแล้วพลันรู้สึกเสียวสันหลัง

“เกรงว่าคงต้องตามน้องชายของข้าไปแล้วกระมัง…”

พอสิ้นคำนั้น หัวใจเหม่ยเฟยกระตุกวูบด้วยความหวาดกลัว พลางส่ายหน้าหลบทันที ไม่กล้าเงยหน้าสบตา ความกล้าดีก่อนหน้านี้พลันหายวับไปชั่วพริบตา

นางทรุดคุกเข่าลงบนพื้นจนเกิดเสียงดังสะท้อน ฟังแล้วราวเจ็บปวดไปถึงหัวใจ

“หม่อมฉันผิดไปแล้ว…ผิดไปแล้วเพคะ”

หลงอี้เสวียนเพียงมองนิ่งๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเจือความรำคาญ “ไสหัวไปให้พ้น…ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน แล้วกลบฝังดินเจ้าทั้งเป็นไปพร้อมกับฮ่องเต้หลงเฉิงเทียนเสีย”

น้ำเสียงทุ้มนิ่ง เย็นเยียบยิ่งกว่าลมหนาวยามเหมันต์

หลงอี้เสวียนก้าวประชิด ริมฝีปากหนาโค้งยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายรอยยิ้ม…ทว่าไร้ซึ่งความอ่อนโยนแม้แต่น้อย

“ตามลงไปให้เขาอบรมสั่งสอนสตรีของตนเสียบ้าง”

เขาเอ่ยช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “เกรงว่าอยู่ข้างล่างนั้นคงสบายเกินไปกระมัง ถึงได้ทิ้งภาระสารพัดไว้ให้ข้าต้องสะสางเสียหมด…”

“หม่อมฉัน…ผิดไปแล้วเพคะ” น้ำเสียงเหม่ยเฟยสั่นเครือ

นางก้มหน้าลงจนหน้าผากแนบพื้น พยักหน้าหงึกๆ จนหัวพลันกระแทกกับพื้นไปด้วยพลาง

จากนั้นรีบลุกขึ้น วิ่งหนีไปทันที

เสียงประตูตำหนักปิดลง เงียบสงัดอีกครั้ง

หลงอี้เสวียนถอนหายใจเบาๆ ด้วยความเหนื่อยหน่ายปนรำคาญ เขาหันกลับไปมองอีกฝ่ายที่ยังนอนหลับลึกไม่รู้เรื่อง มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าช่างวุ่นวายจริง…”

เขาพึมพำ พลางมือใหญ่ยกผ้าคลุมขึ้น จัดให้อีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง ราวกับสัมผัสนั้นเป็นเพียงสายลมเบา