๗ เรื่องที่ไม่ควรกล่าวถึง

ความเงียบระหว่างทั้งคู่ยืดยาวขึ้นอย่างน่าอึดอัด

เซวียนอี้หยางเก้ๆ กังๆ สายตาล่อกแล่กไปมา นั่งนิ่งตรงนั้น แอบเหลือบตาขึ้นมองพี่ชายแล้วรีบหลุบลงทันที ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะมองทะลุความลับทั้งหมดของเขา

เซวียนจื่อเหวินเลิกคิ้วอย่างจับผิด

“เงียบเช่นนี้…น่าสงสัยนัก” เขาเอ่ยเสียงเรียบ พลางยกน้ำชาขึ้นจรดริมฝีปากค่อยๆ ลิ้มรสช้าๆ อย่างละเมียดละไม

พอได้ยินคำนั้น หัวใจของเซวียนอี้หยางกระตุกวาบ

เขารีบแสร้งกระแอมไอ พร้อมกับดึงสีหน้าราบเรียบให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ข้า…เพียงคิดว่ายามเช้าเช่นนี้ หาได้อันตรายนัก ไม่ว่าผู้ใดก็นอนตื่นสายกันทั้งสิ้น ไม่เว้นแต่นักฆ่าที่ทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย ข้าจึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องเร่งรีบนัก” น้ำเสียงของเขาสั่นน้อยๆ จนได้ยินชัดเจน

เซวียนอี้หยางเอาแต่จ้องมองจอกน้ำชาเย็นเฉียบในมือ

เซวียนจื่อเหวินขมวดคิ้ว เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้เพียงคืบ

“หึ! อย่างงั้นหรือ”

สายตาคมกริบจ้องมองนิ่งๆ เหมือนอยากจะควักหัวใจของอีกฝ่ายออกมาดูให้รู้ความจริง

ช่างเป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเหลือเกิน!

ทว่า เพียงคำสั้นๆ คำนั้น หยาดเหงื่อเย็นก็ไหลซึมตามไรผมของเซวียนอี้หยางลงมาตามกรอบใบหน้าหวาน เขาเม้มริมปากแน่น สูดลมหายใจลึกข่มความประหม่าที่ก่อตัวอยู่ในใจ

เหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเขา…

เพราะในจังหวะที่เขาคิดกำลังหาข้ออ้างใหม่

น้ำเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของบุรุษตรงหน้าก็พลันดังขึ้นอีก

“เจ้าแน่ใจหรือ…ว่ามิใช่เพราะข้าเกียจคร้าน”

เซวียนจื่อหลงเลิกคิ้วสูงด้วยท่าทีจริงจัง

เขารู้จักนิสัยของน้องชายผู้นี้ดีเกินไป…ดีจนบางครั้งก็อยากหยิบก้อนอิฐมาทุบหัวอีกฝ่ายเสียให้รู้แล้วรู้รอดทั้งที่อายุก็มากเพียงนี้ หากยังไม่คิดออกเรือนแต่งงานไปให้พ้นหูพ้นตา อย่างน้อยก็น่าจะช่วยทำงาน พยุงภาระในจวนบ้างแต่เปล่าเลย…

น้องชายผู้นี้กลับเอาแต่ทำตัวเกียจคร้าน เพลิดเพลินใช้เงินไปมากมายราวกับตนเองเป็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ทั้งที่แท้จริงแล้ว สกุลเซวียนเป็นผู้จ่ายแทบทั้งหมด

ทว่าคราวนี้…สถานการณ์แตกต่างออกไป

เพราะมีงานบางอย่างที่เขาจำต้องให้อีกฝ่ายทำลับๆ เรื่องที่ไม่อาจให้คนในวังหลวงล่วงรู้ได้

หากปล่อยให้คนอื่นทำแทน เกรงว่าจะเสี่ยงเกินไป

กล่าวตามตรง หากไม่จำเป็นจริงๆ และไร้หนทาง เกรงว่า…เซวียนจื่อเหวินก็ไม่มีทางคิดจะพึ่งพาคนไร้ประโยชน์ผู้นี้เลยสักนิด

ความเงียบกินเวลายาวนานขึ้นเรื่อยๆ ราวกับอากาศในห้องถูกสูบออกไปจนเหลือเพียงความตึงเครียดที่กดทับอยู่เหนือหัวของเซวียนอี้หยาง

เซวียนจื่อเหวินวางจอกน้ำชาลงอย่างแผ่วเบา แต่เสียงกลับกระทบโต๊ะไม้ดังสะท้อนกังวานราวกับค้อนทุบลงบนใจน้องชาย เขายกมือลูบคาง พลางจ้องใบหน้าหวานและดวงตากลมโตที่แฝงความกระวนกระวายของคนตรงข้ามไม่วางตา

“เซวียนอี้หยาง”

เสียงเรียกชื่อเต็มของเขาจากปากอีกฝ่ายหนักแน่นกว่าทุกครั้ง จนเซวียนอี้หยางสะดุ้งวาบเล็กน้อย เขาอ้าปากจะตอบ แต่พลันต้องชะงักเมื่อเห็นใบหน้าของพี่ชายมืดครึ้มลงก่อน

“เจ้ามั่นใจหรือว่า…จะทำงานนี้สำเร็จ”

หัวใจของเซวียนอี้หยางแทบหยุดเต้น ลมหายใจติดขัดในลำคอ กล้ามเนื้อไหล่เกร็งแน่นจนเจ็บ เขากลืนน้ำลายอย่างฝืดเคือง

“ข…ข้าทำได้!”

ถ้อยคำนั้นหลุดตอบออกมาเร็วเกินไป เร็วเสียจนกลายเป็นข้อสงสัยยิ่งกว่าเดิม

ทำได้กับได้ทำนั้น…ความหมายย่อมต่างกัน

ดวงตาคมกริบของเซวียนจื่อเหวินหรี่ลงเล็กน้อย เพ่งมองอย่างเย็นยะเยียบจ้องเสมือนมองเด็กที่โกหกอย่างทุลักทุเล

“ถึงกับตอบไวปานนี้”

น้ำเสียงทุ้มทอดยาว พร้อมบรรยากาศรอบตัวเย็นวาบลงชั่วอึดใจ

เซวียนอี้หยางถึงกับเม้มริมฝีปากแน่น สายตาล่อกแล่กไปมา อยากจะกระทืบตัวเองที่เผลอตอบตามสัญชาตญาณ

เซวียนจื่อเหวินยันตัวลุกขึ้นช้าๆ ท่าทางสงบนิ่ง แต่แฝงแรงกดดันจนอีกฝ่ายเผลอลุกขึ้นพรวดพราดถอยกรูดไปหนึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัวคล้ายกลัวว่าความจะแตกเรื่องที่เขานอนบนเตียงของมังกรผู้นั้น มิหนำซ้ำยังตื่นสายไม่ทำงานอีก!

“เซวียนอี้หยาง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

“คิดว่าข้าไม่รู้หรือไร…ว่าเจ้ามีนิสัยเกียจคร้านแอบหนีงาน ไปวนเวียนทำเรื่องไร้สาระอยู่ตามซอกมุมของวังหลวง”

คำถามนั้นราวกับมีดปลายคม จิ้มเข้าเป้าหมายตรงๆ

เซวียนอี้หยางกลืนน้ำลายอีกรอบ ถอนหายใจออกมายาวเหยียดโล่งอกแต่ไม่อาจไว้วางใจได้

เขากำแน่นจนชักปวดข้อนิ้ว

ทว่าในจังหวะนั้น เสียงถอนหายใจยาวของเซวียนจื่อเหวินก็ดังขึ้น แต่กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายคนไม่พอใจ

“ช่างเถิด…” เขาพูดต่อช้าๆ

“เกรงว่า…คุณชายเซวียนคงเหมาะกับการนอนอยู่บนเตียง ทำเรื่องไร้ประโยชน์ ไปวันๆ เสียมากกว่า เป็นข้าที่คาดหวังเจ้าเกินจริง” น้ำเสียงของเซวียนจื่อหลงไม่ได้ดัง แต่หนักและเต็มไปด้วยถ้อยคำเหน็บแนมราวค้อนเหล็กทุบลงกลางอก

เซวียนอี้หยางชะงักงัน ในอกเหมือนมีบางอย่างที่ถูกบีบรัดอย่างแรงจนหายใจติดขัดไปชั่วขณะ ดวงตาของเขากระพริบถี่ ความอึดอัดแล่นวาบขึ้นมาจนปลายหูร้อนผ่าว

นอนบนเตียง…ทำเรื่องไร้ประโยชน์งั้นหรือ!?

ภาพบนเตียงของมังกรผู้นั้นแล่นวาบขึ้นมาในหัวอย่างช่วยไม่ได้ ทำเอาใบหน้าเขาขาวผ่องค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อ

“ขะ…ข้าไม่ได้!” เซวียนอี้หยางเผลอยกเสียงสูงขึ้น เมื่อเงยหน้าขึ้นมองสบเข้ากับสายตานิ่งสนิทของพี่ชายก็ต้องรีบกลืนปลายประโยคลงคอ พลางก้มหน้าลงราวกับเด็กถูกผู้ใหญ่ตำหนิ

“ข้าไม่ได้ทำเรื่องไร้ประโยชน์เสียหน่อย…”

เซวียนจื่อหลงถอนหายใจยาวอย่างผู้ที่พยายามอดทนเต็มที่

“เจ้าใช้เงินมากมาย เดือนหนึ่งมากเท่าใดเจ้ารู้หรือไม่…หากไม่ใช่เพราะมีเรื่องที่ต้องให้ทำลับๆ ป่านนี้คงถูกข้าจับโยนออกไปหางานทำเองแล้ว”

ประโยคนั้นแทงเข้าไปอีกดอก

เซวียนอี้หยางพลางเม้มปากแน่นพูดไม่ออก นิ้วมือเรียวบีบชายเสื้อของตนเองจนยับย่น

ท่าทางนั้นยิ่งทำให้เขาดูเหมือนเด็กที่ไม่รู้จักโตอย่างที่ถูกว่าหาไม่มีผิด แต่ภายในสายตาที่ก้มต่ำของเขา…กลับแฝงไฟโกรธจัดที่ปะทุเงียบๆ

ก็เพราะงานลับๆ นั่นแหละ…

เขาถึงต้องไปอยู่บนเตียงของมังกรผู้นั้น!

แต่จะให้พูดออกไปได้อย่างไรเล่า

พูดออกมา…ก็ตายพอดี!

“ข้า…” เขาเม้มปาก ก่อนเอ่ยเสียงเบาลง “ข้าจะตั้งใจมากขึ้นก็แล้วกัน”

เซวียนจื่อหลงเพียงยกคิ้วเบาๆ ราวกับไม่เชื่อแม้ครึ่งคำ

“ถ้อยคำพูดที่ออกจากปากของคุณเซวียน ข้าเชื่อถือได้มากน้อยเพียงใดกัน” อย่างไรเขาก็ไม่อยากจะเชื่อเต็มสิบส่วนนัก

เรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องใหญ่นัก ปานเมืองกระสับกระส่ายซ้ำยังชี้ตัวกบฏที่ลอบสังหารฮ่องเต้องค์ก่อนไม่ได้อีก

ดังนั้น เขาจึงอาจไว้ในผู้ใดได้ แต่ก็ไม่สามารถรั้งอยู่ข้างกายของฮ่องเต้หลงอี้เสวียนได้ตลอดเวลาและตามติดทุกฝีก้าวได้ตลอด เพราะมีภรรยาที่ตั้งครรภ์ใกล้คลอดรออยู่ที่จวน

เซวียนอี้หยางเงยหน้าขึ้นทันที แววตาวูบไหว เขาได้ยินแล้วอดไม่ได้จะบ่นพึมพำออกมา

“เหอะ! เช่นนั้น ไยไม่มาตามต้อยเองเล่า!”

เซวียนจื่อเหวินเลิกคิ้วขึ้น หนังตากระตุกริกๆ

น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเฉียบของเซวียนจื่อเหวินเย็นเฉียบ

บรรยากาศภายในห้องพลันเงียบกริบลงราวกับทุกสรรพสิ่งหยุดหายใจไปในทันที

“ระวังคำพูดเสียบ้าง” เขาเอ่ยช้าๆ ทีละคำ ดวงตาคมกริบดุดันจับจ้องมาที่น้องชายอย่างข่มขู่และเตือนสติในคราเดียวกัน

“หากคนผู้นั้นได้ยินเข้า แล้วเกิดโกรธไม่พอใจขึ้นมา…สั่งให้ลงโทษประหารเจ้าในทันที ต่อให้วันนั้นข้าจะเป็นถึงเง็กเซียนฮ่องเต้ ก็ช่วยเจ้าไม่ได้ เซวียนอี้หยาง”

คำว่าคนผู้นั้นถูกเน้นเสียงจนรู้ได้ทันทีว่าคือผู้ใด คล้ายเป็นชื่อก็เหมือนต้องห้ามที่ไม่อาจเอ่ยตรงๆ ได้

เซวียนอี้หยางเงยหน้าขึ้นมองพี่ชาย

ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนจะกลืนคำตอบทั้งหมดกลับเข้าไป ก่อนจะพยักหน้าราวกับยอมจำนน

“ข้า…รู้แล้ว”

น้ำเสียงทุ้มเบาคล้ายกระซิบ แต่ปลายเสียงแข็ง

มังกรผู้นั้นจะมีอันใดน่ากลัว…นิสัยราวกับเด็กสามขวบก็ไม่ปาน