บทที่ 5 เมาเละในงานเลี้ยง 1

การปรากฏตัวของอิงฟ้าเป็นที่กล่าวขานถึงอย่างรวดเร็ว ผู้คนต่างสงสัยไม่แน่ใจ แต่ในไม่ช้าก็เปลี่ยนเป็นความนับถือเลื่อมใส ยกย่องว่าเธอคือ “เทพธิดาจากสวรรค์” ผู้ซึ่งสวรรค์ส่งลงมามอบความเจริญรุ่งเรืองแก่แคว้นเซี่ย คำพูดของผู้อาวุโสที่กล่าวถึง "เทพธิดาผู้มาพร้อมกับแสงสว่างและความหวัง" ทำให้เด็กสาวธรรมดากลายเป็นบุคคลสำคัญและได้รับความนิยมอย่างยิ่ง

   “ค่ำคืนนี้ดวงจันทร์คงต้องหลบให้องค์หญิงโฉมสะคราญเป็นแน่แท้พ่ะย่ะค่ะ”

   “กระหม่อมได้ยินเสียงร่ำลือว่าองค์หญิงเหม่ยอิงทรงโฉมมาก ในที่สุดไทเฮาก็สมใจเสียที นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีของแคว้นเซี่ยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

มุมพระโอษฐ์หนายกขึ้นรับคำอวยพรจากเหล่าขุนนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางจิบสุราไปเรื่อยๆ

‘แน่นอน... จักต้องสมใจข้าเช่นกัน’

พลันเสียงประกาศจากขันทีแจ้งด้วยเสียงอันดังฟังชัด อิงฟ้าปรากฏกายพร้อมไทเฮา ร่างบางในชุดพลิ้วไหวอ่อนช้อยและงดงามราวเทพีจำแลงสมกับการรอคอย เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กในงานพลันเงียบลงราวกับต้องมนตรา อิงฟ้าประคองพระนางมานั่งยังที่ประทับพร้อมหอมแก้มซ้ายขวา เมื่อส่งพระนางเสร็จตามกำหนดการแล้วนั้น อิงฟ้าจะต้องถวายความเคารพจวิ้นเหยาอ๋องอย่างอ่อนหวานต่อหน้าแขกผู้ทรงเกียรติ และจะต้องค่อย ๆ เดินไปยังที่นั่งของเธอตามขั้นตอนที่ซ้อมมา   

เมื่อผ่านอ๋องหนุ่มแล้ว อีกไม่ไกลก็จะถึงที่นั่ง พระนางเซี่ยพอใจที่องค์หญิงช่างงดงามสมดั่งใจ แต่เท้าเจ้ากรรมก็เหยียบชายกระโปรงจนล้มหน้าคะมำแล้วเผลอหลุดกรี๊ดดังลั่น พระนางกุมขมับทันที

จวิ้นเหยาอ๋องลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนที่ทุกคนจะตั้งสติได้ แล้วตรงเข้าช้อนร่างเด็กสาวที่ส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้แขกเหรื่อ ชายหนุ่มอุ้มเธอขึ้นในอ้อมแขนไปส่งยังที่นั่งของเธออย่างอ่อนโยน แต่ก็มีเสียงซุบซิบฮือฮาดังขึ้นเล็กน้อยกับการกระทำของพระองค์

“ขะ...ขอบคุณเพคะเสด็จพี่”

“เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” มือแกร่งถือโอกาสกระชับนางไว้แนบอก และอ้อยอิ่งอยู่นานกว่าจะยอมถอยออกมา แม้แต่เหล่าข้าราชบริพารที่รับใช้ใกล้ชิดเองก็ยังแปลกใจ

“เอ่อ..เพคะ ไม่เป็นไรเพคะ แค่ยังไม่ชินกับชุด แฮ่ แฮ่”

อิงฟ้าหน้าแตกก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนยิ่งกว่าเดิม และขอบคุณส่งกลับไป งานเลี้ยงเฉลิมฉลองรื่นเริงจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการด้วยการแสดงร่ายเริงระบำอ่อนช้อย ลีลาเย้ายวนของเหล่านางรำสร้างความสำราญแด่บรรดาแขกเหรื่อ เสียงหัวเราะยินดีและพูดคุยสนุกสนาน สลับกับเสียงอวยพรแด่องค์หญิงและไทเฮาดังกระหึ่มเป็นระยะ

นางกำนัลถวายสุราสีสวยให้องค์หญิงที่เริ่มสมานแผลที่หน้าได้แล้ว กลิ่นสุราก็ช่างหอมเย้ายวน แต่เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ อิงฟ้าจึงลังเลขึ้นมาพลางมองซ้ายมองขวาเลิ่กลั่ก

“เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมไม่ดื่มล่ะ?” อ๋องรับสั่งถามขึ้นหลังจากที่สังเกตเห็นนางรี ๆ รอ ๆ ทำท่ามีปัญหากับเหล้าในมืออยู่สักพัก

“เอ่อ..อายุของน้องยังไม่ถึงเกณฑ์ ห้ามดื่มเหล้าเพคะ เดี๋ยวถูกจับ แม่ตีตายเลย”

“ใครจะบังอาจกล้ามาจับเจ้า คืนนี้เสด็จแม่อนุญาตให้เจ้าดื่มก็ดื่มเถิด”

“ก็ได้เพคะ แต่ถ้าแม่ตี น้องจะให้ท่านโดนแทนนะ”

ทรงนึกขำที่อิงฟ้ากล้าคาดโทษท่านอ๋อง ตัวเองกินเองแต่ไม่วายโยนความผิดให้คนอื่นรับแทน เมื่อฝากโทษให้ผู้อื่นแบกรับเรียบร้อยแล้ว อิงฟ้ากระดกเหล้าเข้าปากทันที

“เอื้อก”