Semua Bab ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: Bab 1 - Bab 10

ดวงดาวล่องลอยเกลื่อนฟากฟ้าชวนให้บรรยากาศในงานเลี้ยงยิ่งงดงามราวกับความฝันในเทพนิยาย เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงขับกล่อมเบา ๆ พาให้เคลิบเคลิ้มไปตามจังหวะบรรเลงตามรสนิยมของท่านรัฐมนตรีศักดิ์ชัย งานทั้งหมดถูกจัดขึ้นภายในคฤหาสน์ส่วนตัวงามหรูเมื่อทุกคนที่ได้รับเชิญมาถึงงาน ช่างภาพนับสิบเริ่มทำงานเก็บรายละเอียดทุกมุมของงานเลี้ยง การบริการจัดอาหารชั้นเลิศตามแบบทางการโดยบริกรเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งนัก ในบริเวณงานเลี้ยงประดับประดาด้วยดอกกุหลาบจำนวนนับไม่ถ้วนจนกลายเป็นสวนสวรรค์ รวมทั้งดอกไม้ช่องามมากมายและของขวัญวันเกิดถูกนำมาร่วมอวยพรแทบไม่มีที่จะวางแขกเหรื่อนับร้อยต่างก็ทยอยมากันตั้งแต่หัวค่ำเพื่อมาร่วมแสดงความยินดี และต่างก็อยากจะมายลโฉมบุตรีของท่านรัฐมนตรีที่ร่ำลือว่างดงามดั่งเทพธิดา ทันทีที่ประตูไม้สักบานใหญ่เปิดออก เผยร่างของอิงฟ้าในชุดราตรีสีขาว ปักมุกมณีงามเลิศล้ำ เรือนผมสีดำขลับเป็นลอนสลวยถูกรวบไว้หลวม ๆ ด้วยช่อดอกกุหลาบ แล้วพาดคลอเคลียที่ทรวงอกอวบอิ่ม เมื่อเธอพลิ้วกายมาพร้อมกับคุณหญิงเพ็ญนภา เสียงจ๊อกแจ๊กภายในงานก็เงียบงันลงราวกับต้องมนต์ แต่ใบหน้าหวานซึ้งอ่อนช้อยกลับดุ! บูด! บึ้ง

บทที่ 4 การพบกันครั้งแรกของคุณหนูกับท่านอ๋อง...ไทเฮาเสด็จกลับจากพระราชวังฤดูร้อนพร้อมด้วยเหม่ยอิง พระธิดาบุญธรรมขบวนเสด็จของไทเฮายิ่งใหญ่สมพระเกียรติ เสียงประโคมกลองหนังแลฆ้องมงคลดังประกาศพระบารมีไปทั่วทุกทิศ และจังหวะโยกเยกของรถม้าขนาดใหญ่ ทำให้อิงฟ้าเริ่มเบื่อและหลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่หลายรอบ แม้ม่านขาวโปร่งปักดิ้นทองช่วยกันแสงแดดเจิดจ้าและสายตาจากคนภายนอก แต่ก็ไม่ได้ช่วยคลายร้อน พระนางเซี่ยเอนหลังหลับอยู่ข้าง ๆ เธอ ขบวนเสด็จงามสง่าแต่ก็เดินทางได้เชื่องช้า อิงฟ้าเองก็ใจลอยนึกถึงบ้านที่จากมา ต่อจากนี้ไปอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรหนอ เพราะได้ยินว่าคนยุคโบราณโหดร้ายนัก ชอบฆ่าฟัน ตัดหัว ตัดแขนขากันเป็นว่าเล่น“ว้าย! จะเป็นแบบนั้นไหมหนอ เอ... แม่จ๋าอายุเท่าไหร่แล้วหว่า? ท่านอ๋ององค์ปัจจุบัน พี่ชายคนใหม่ของเราคงจะอายุราวๆ 30 แล้วมั้ง...” การเดินทางกินเวลาหนึ่งวันเต็มๆ อิงฟ้าก้าวลงจากรถม้าอย่างตื่นตะลึงในความโอ่อ่าของวังหลวงแคว้นเซี่ย สร้างด้วยฝีมือมนุษย์ล้วน ๆกรอบช่องประตูหน้าต่างกว้างใหญ่และเสาหินถูกเกลาเป็นแท่งกลมแกะสลักลงสีสัน มองไปทางด้านล่างของตำหนักใหญ่ก็พบลานหินกว้างสุดลูกหูลูกตา

“เอื้อก”อิงฟ้ากลืนไปได้แค่คำเดียวส่วนที่เหลืออมไว้ หูตาเหลือก แก้มขาวใสพองเป็นปลาทอง เมื่อทนไม่ไหวเธอจึงคายสุราที่อมไว้ใส่แก้วตามเดิม“อ่า! ทำไมมันเผ็ดแล้วก็ขมแบบนี้เล่า อ๊าาา!”สาวงามแล่บลิ้นออกมาพัดให้ตัวเอง น้ำหูน้ำตาไหล หน้าหวาน ๆ แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ จวิ้นเหยาอ๋องก็สุดจะฝืนได้ไหวอีกจึงระเบิดหัวเราะออกมา และยิ่งหยุดไม่อยู่เมื่อเห็นนางหน้าหงิกเป็นม้าหมากรุก เสียงหัวเราะทำให้ไทเฮาที่กำลังรับสั่งพูดคุยกับเหล่าอำมาตย์ต้องหันมามอง แต่เมื่อเห็นเป็นเรื่องของเด็ก ๆ ก็ทรงปล่อยไปผ่านไปไม่นานอิงฟ้าก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมึน ๆ ก่อนจะคว้าผลไม้ใกล้มือเขวี้ยงระดมใส่จวิ้นเหยาอ๋องเป็นชุด แต่พลาดเป้าไปไกล“หัวเราะอะไร เดี๋ยวโดน! ฮ่า! อึ๊บ!” เมื่อเขวี้ยงจนหมดกระสุนก็ลุกขึ้นยืนโซเซ ใบหน้าหวานแดงก่ำ เสียงดนตรีก็กำลังบรรเลงเป็นจังหวะครึกครื้นจนนึกอยากโยกย้ายส่ายเอว“เหม่ยอิงนั่งลงเถิด” พระสุรเสียงทุ้มกล่าวห้ามปรามเมื่อเห็นว่าชักจะเลยเถิด“ไม่เอา เมื่อยแล้ว จะเต้น เอิ๊ก!! เต้นกันนะ”เธอดึงมืออ๋องหนุ่มที่นั่งใกล้กัน หมายจะฉุดให้ลุกขึ้นแต่พระวรกายกำยำบึกบึนก็ไม่ขยับเลย“เต้นคนเดียวก็ด้ายย...” เธ

บทที่ 6 ลักสวาทภายในตำหนักที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเด็กสาวที่อยู่ในห้วงนิทราจากฤทธิ์สุรา จวิ้นเหยาวางร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวผสมกลิ่นหอมกรุ่นของเหล้าหมักทำให้สติของชายหนุ่มเริ่มสั่นคลอน“งื้ออ... อึดอัด...”อิงฟ้าในยามนี้ไร้ซึ่งการระวังตัว เธอขมวดคิ้วแน่นด้วยความรู้สึกอึดอัดจากอาภรณ์รัดรึง ก่อนจะเริ่มใช้มือเรียวบางดึงทึ้งสาบเสื้อของตนเองอย่างเอาแต่ใจจนปมผ้าหลุดลุ่ย สาบเสื้อที่เคยปกปิดมิดชิดเลื่อนไถลเผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียนและเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจดวงตาคมกริบของท่านอ๋องจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่พุ่งพล่านยากจะสะกดกลั้น พระหัตถ์หนาสั่นเทาเล็กน้อยค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสความนุ่มหยุ่นนั้นอย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่ามันจะสลายไป ผิวเนื้อที่สัมผัสได้นั้นช่างร้อนผ่าวและเนียนละเอียดเกินกว่าที่พระองค์จะจินตนาการถึง“อา... เหม่ยอิง”ทรงอาศัยจังหวะที่นางกำนัลออกไป ลงมือฟอนเฟ้นโนมเนื้อเต้าอวบของเด็กสาว สอดมือเข้าไปบีบยอดถัน ถลกเสื้อตัวบางแล้วปลดเอี๊ยมให้พวงถันดีดเด้งออกมา“งามนัก... เหม่ยอิง” ร่างกำยำครางกระเส่า ใช้นิ

 บทที่ 7 ลงทัณฑ์แสนสาหัส แสงแดดอ่อนยามฟ้าสางเล็ดลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาภายในตำหนัก อิงฟ้าค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ ความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืนเป็นเพียงภาพเลือนรางแตกกระจัดกระจาย จำได้เพียงกลิ่นกายที่คุ้นเคยของท่านอ๋อง เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างหู และความรู้สึกวาบหวามที่ตราตรึงอยู่ตามเนื้อตัวราวกับเป็นเรื่องจริงเด็กสาวค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง พลางยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามไล่ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ออกไป อิงฟ้าก้มมองร่างกายใต้ผ้าห่มที่ไร้รอยแผลหรือความผิดปกติใดๆ นอกจากความรู้สึกหน่วงๆ ที่ท้องน้อย"ฝันไป... ก็แค่ฝันไปเท่านั้น" อิงฟ้าพึมพำกับตัวเอง "เหล้าแคว้นเซี่ยแรงเกินไป... ถึงได้เอาเสด็จพี่มาฝันเป็นตุเป็นตะเช่นนี้"อิงฟ้าขยี้เผ้าผม พยายามปัดความฝันที่ยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึกออกไปจากสมอง ร่างบอบบางก้าวลงจากเตียงเตรียมตัวผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ทุกย่างก้าวที่ขยับไปมาทำให้รู้สึกถึงความฉ่ำเยิ้มที่ต้นขา ทำให้เธอหยุดชะงักและรีบสำรวจร่องรอยด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ