บทที่ 1 อิงฟ้า

คฤหาสน์งามตระการตาตั้งตระหง่านอยู่กลางสวนเขียวขจีที่แผ่กว้างจนสุดสายตา ตัวอาคารสะท้อนแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ด้วยผิวสัมผัสของหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ ประดับด้วยเสาโรมันที่ดูสง่างาม เส้นสายสถาปัตยกรรมอ่อนช้อยแต่มั่นคง พื้นที่โดยรอบล้อมด้วยสวนที่ตกแต่งอย่างพิถีพิถัน ราวกับเป็นงานศิลปะธรรมชาติ

กลิ่นหอมของดอกไม้ที่บานสะพรั่งลอยมากับสายลมเอื่อย เสียงน้ำพุในสวนดังแผ่วเบาเป็นจังหวะ บรรยากาศสดใสด้วยแสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ สร้างเงารำไรให้แก่ทางเดินหินที่เชื่อมไปยังมุมนั่งเล่นและศาลากลางสวน

เสียงสวบสาบดังขึ้นจากพุ่มไม้ประดับในสวนที่ตกแต่งอย่างงดงาม ปรากฏร่างของอิงฟ้า เด็กสาวรูปร่างอรชร ผิวขาวผ่องอมชมพู ผมสีดำขลับยาวสลวยถึงกลางหลังดูกระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิง แต่ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใสนั้นสะกดใจทุกคนที่ได้พบ

คุณหนูอิงฟ้า บุตรสาวของท่านรัฐมนตรีพยายามซุกร่างเข้าซ่อนหลังหลืบระหว่างหินประดับสวนก้อนใหญ่อย่างสุดความสามารถ พลางกรอกสายตามองอย่างระแวดระไว ข้างกายเธอมีเจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่คลานเข้าติด ๆ ไม่ยอมห่างกายนายสาว

“โอย! วันนี้เป็นวันซวยอะไรของฉันนักหนานะ ไอ้โบ้”

อิงฟ้าบ่นกระปอดกระแปดพลางก้มตัวลงต่ำอีก เมื่อเห็นการ์ดในชุดสูทสีดำคนหนึ่งเดินเฉียดเข้ามาใกล้พุ่มไม้เพื่อตามหาเธอ อิงฟ้าจึงนึกเข่นเขี้ยวไว้ในใจ “จุ๊ ๆ เงียบ ๆ ไอ้โบ้ หมอบลง”

อิงฟ้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องตัวเขื่อง มันทำตามอย่างว่าง่ายโดยรีบก้มนอนหมอบท้องติดพื้น พลางดูเจ้านายของมันกำลังหลบแม่ของคุณหนูอย่างทุลักทุเล

“ค้นให้ทั่ว! จับให้ได้ เอาเป็นๆ นะ ห้ามบุบสลายเด็ดขาด!”

คุณหญิงเพ็ญนภากำลังเท้าเอวสั่งการ์ดและแม่บ้านนับสิบคน เพราะสายตาคมกริบของดัชเชสแห่งรัสเซลเห็นแม่ตัวดีอยู่แถวนี้แน่นอน!

เวลาผ่านไปเพียงแค่ 5 นาที คุณหญิงเพ็ญนภาก็หมดความอดทนจนแทบหักไม้เรียวในมือทิ้ง ในที่สุดก็เริ่มใช้ไม้ตายสุดท้าย คุณหญิงควักจานร่อนสีเหลืองอ๋อย ของเล่นสุดโปรดของแรมโบ้ออกมาแกว่งอวดไปมา เจ้าหมายักษ์เห็นของในมือนายหญิงใหญ่ก็เริ่มมีปฏิกิริยาทันที หางป้อม ๆ สั่นแกว่งไกวพลางส่งสายตาดำขลับเป็นประกายระริกระรี้ออกมา นายสาวที่กำลังอยู่ในภาวะคับขันจึงต้องรีบปรามเสียงเหี้ยมเกรียม

“อย่านะ ไอ้โบ้ ถ้าออกไปแกตาย ฉันจะจับแกอาบน้ำทุกวัน...ย้ำทุกวัน” แรมโบ้หูหลุบและหางตกลงอย่างเบื่อ ๆ อิงฟ้าจึงใจชื้นขึ้นที่บริวารยังอยู่ในโอวาท

“แรมโบ้จ๋า มาเล่นกันเถอะ เร็ว ๆ มาหาแม่เร็ว เอ้า”

เสียงหวานฉ่ำเชิญชวน พร้อม ๆ กับจานร่อนที่ถูกเขวี้ยงออกจากมือนายหญิงใหญ่ ไอ้แรมโบ้ใส่เกียร์หมาพุ่งตัวออกจากที่ซ่อน งับจานร่อนกลางอากาศได้อย่างสวยงาม แล้ววิ่งระรื่นคาบไปส่งคืนให้คุณหญิงอย่างเบิกบาน ไม่รู้ตัวเลยว่าทำให้นายสาวเดือดร้อน

“ไอ้โบ้! ไอ้ทรยศ ตาย ๆ หนี ๆๆ” อิงฟ้าได้สติก็รีบลุกกระวีกระวาดจะหนีออกจากที่ซ่อน แต่ช้าไปเสียแล้ว

“เด็ก ๆ จับตัวเร็ว”

คุณหญิงรู้ตำแหน่งเป้าหมายชัดเจน เพียงแต่ร้องสั่งแล้วยืนรอ เหล่าการ์ดและแม่บ้านในคฤหาสถ์ต่างรีบพุ่งไปล้อมจุดที่แรมโบ้โผล่ออกมาไว้ทันที ไหล่เล็ก ๆ สะดุ้งสุดตัวเมื่อมีมือนับสิบเข้ามาจับเธอไว้ อิงฟ้าหันหน้ากลับไปส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้เหล่าแม่บ้าน เพียงไม่นานร่างมอมแมมก็ถูกแม่บ้านช่วยกันหิ้วออกมาจากพุ่มไม้อย่างทุลักทุเล

“ปล่อยหนูนะ ไม่ไป ไม่เอา ปล่อยหนูเถอะ ไอ้แรมโบ้จำเอาไว้ ฉันจะฟาดก้นแก๊”

แม่ตัวดีดิ้นพราดอยู่ในวงล้อมแม่บ้านที่ช่วยกันปลุกปลอบอย่างขำ ๆ ส่วนเจ้าสี่ขาที่ถูกหมายหัวก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ มันจึงรีบถอยหลังหลบฉากไปอยู่หลังนายหญิงใหญ่ นางยืนอมยิ้มกอดอกมองลูกสาวผู้แสนแก่นแก้วของตนอย่างอิดหนาระอาใจ

“วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิด 18 ปีเต็มของลูก ถือเป็นวันเปิดตัวลูกสาวคนเดียวของท่านรัฐมนตรีศักดิ์ชัยอย่างเป็นทางการ ลูกก็รู้ว่าวันนี้จะมีท่านชาย หรือแม้แต่แขกจากประเทศต่าง ๆ ร่วมงานมากมาย ลูกจะต้องทำตัวดี ๆ อย่าให้คุณพ่อต้องเสียหน้า ลูกทำให้แม่เสียเวลามามากแล้วยังไม่สำนึกผิดอีก ไปกันได้แล้ว”

“แต่แม่คะ แค่เลี้ยงฉลอง เป่าเทียน ตัดเค้ก สนุกกันในครอบครัวเหมือนทุกปีก็ได้นี่คะ หนูทำของขวัญให้คุณพ่อกับแม่ด้วยนะ”

ลูกลิงยังอุทธรณ์ด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยม ปีนี้เธออุตส่าห์อัดเสียงเพลงรักหวานเลี่ยนที่คุณพ่อกับแม่ชอบให้เป็นเสียงของเธอเอง แม้เสียงมันจะเพี้ยน ๆ แต่ก็ทำด้วยใจ

“ปีนี้ลูกสาวของแม่ต้องมีงานเลี้ยงฉลองที่วิเศษที่สุด ให้สมกับที่ลูกสืบเชื้อสายเจ้านาย ในเหล่าราชสกุลก็ดูจะมีแต่ลูกเนี่ยล่ะที่ผ่าเหล่าผ่ากอ ปีนี้แม่มีของขวัญสุดเซอร์ไพร์สมาให้ลูกด้วยนะ แม่ต้องบินไปประมูลถึงอังกฤษเลยเชียว ถูกใจลูกแน่ ๆ จ๊ะ”

   “แม่ขา ทำไมต้องสิ้นเปลืองกันขนาดนี้ด้วย หนูก็เพิ่งจะสิบแปดเองนะคะ”

“ทำตัวดี ๆ ให้น่ารักชื่นใจแม่  ให้น่าประทับใจแขกเหรื่อในงานก็เป็นของขวัญให้คุณพ่อกับแม่แล้วล่ะจ้ะ อย่ามัวแต่อิดออด อย่านึกว่าแม่ไม่รู้ทันนะ เร็วเข้า! ไปอาบน้ำแต่งตัว หากไม่ทันขึ้นมา แม่จะฟ้องคุณพ่อ”

น้ำเสียงเย็น ๆ เอ่ยขึ้นด้วยความรักเต็มเปี่ยม คุณหญิงยิ้มละไมแต่มีเสียงหวดลมจากไม้เรียวในมือดังควั่บๆ ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงเหลือเกินในสายตาของทุกคน

‘เพราะนี่หมายความถ้าเถียงอีกคำ ไม้จะกระทบเนื้อนะจ๊ะลูกรักของแม่’

“บูบูบูบูบูบู”

หน้าหวาน ๆ หงิก แก้มป่องลมพลางส่งเสียงประท้วงไปตลอดทาง บรรดาแม่บ้านได้แต่ขำระคนเห็นใจ เพราะถ้าคุณหญิงออกโรงครั้งใด อิงฟ้าก็จอดทุกที เหล่าการ์ดที่เคยเป็นเหยื่อบาทาแอบสะใจเล็ก ๆ และต่างออกท่าออกทางเชียร์นายหญิงอย่างสุดใจกันอยู่เงียบ ๆ แต่ก็รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตจนต้องหลบสายตาจากนายน้อยกันวุ่นวายเพราะอิงฟ้ารู้ว่ากำลังโดนลูกน้องสมน้ำหน้า แต่พอคุณหนูโดนลากไปจนลับตาแล้วหัวเราะกันพุงกระเพื่อม