บทที่ 5 เมาเละในงานเลี้ยง 3

“เจ้าเกลียดเราหรือไม่? ตอบสิ”

“ไม่ได้เกลียดสักหน่อย เอิ๊ก ตัวใหญ่เหมือนหมีน่ารักดี ฉันชอบ ฮ่าฮ่า ...อืม อึดอัดนา”

เพียงสิ้นคำของอิงฟ้า พระพักตร์ก็ปรากฏรอยยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ดวงใจว้าวุ่นเหมือนได้รับสายฝนเย็นฉ่ำ หัวใจพองโตเป็นครั้งแรกแม้จะเคยได้ยินคำบอกรักจากนางสนมนับร้อยครั้งพันคราแล้วก็ตาม อิงฟ้าที่กำลังดิ้นขลุกขลักอยู่ก็พลันยกมือขึ้นอุดปากตัวเองแน่นด้วยความทรมาน

“อุ๊ก จะอ้วก”

“อ๊ะ! รอเดี๋ยวนะ”

"แหวะ โอ๊กกก"

แต่ไม่ทันกาลแล้ว ของเหลวเหนียว ๆ อุ่น ๆ พ่นออกมาก่อนที่จะถูกส่งตัวให้นางกำนัล เธอไอค่อกแค่กอีก 2-3 ครั้ง แล้วจึงหลับไปคาอกเลอะ ๆ ของชายหนุ่ม

“เฮ้อ นางนี่ก็เหลือเกินจริง ๆ จวิ้นเหยาเป็นอะไรหรือไม่ลูก? ส่งน้องให้นางกำนัลเถิดแล้วเจ้ารีบไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวเสีย” พระนางเซี่ยเสด็จมาดูสภาพองค์หญิงที่หลับพับหมดสภาพไปแล้ว พระนางยังต้องส่ายหน้า

“ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ เดี๋ยวลูกอุ้มนางไปส่งเอง” ร่างกำยำทรงมิยอมปล่อยมือง่าย ๆ ไทเฮาเองก็ไม่ทันคิดมากจึงปล่อยให้พระโอรสอุ้มอิงฟ้าไปส่งที่ตำหนัก งานเลี้ยงฉลองจึงต้องจบลงอย่างรวดเร็วเพราะผู้สูงศักดิ์ทั้ง 3 ต่างเสด็จกลับกันหมดเสียก่อน

“งั้นก็ตามใจ ขอบใจลูกด้วยล่ะกัน แย่หน่อยที่น้องทำให้ลูกขายหน้ากลางงานเลี้ยง ขอโทษแทนน้องด้วยนะลูก”

“ลูกไม่ถือหรอกพ่ะย่ะค่ะ ลูกเข้าใจดีว่านางเมาไม่รู้เรื่อง แต่ถ้านางตื่นแล้วลูกจะเป็นผู้ชำระความเอง” จวิ้นเหยาอ๋องรับสั่งด้วยสีหน้ามุ่งมั่นแอบแฝง พระโอรสของพระนางจะทำอะไรกันแน่

“อย่าตีน้องนะลูก ถึงอย่างไรแม่ก็หวง เจ้าแค่ดุให้หลาบจำก็พอ น้องยังไม่ประสีประสา เข้าใจหรือไม่จวิ้นเหยา?” พระนางเซี่ยรับสั่งกำชับพระโอรสอีกครา ด้วยเกรงว่าวันพรุ่งนี้บุตรสาวจะรับการลงโทษจากอ๋องไม่ไหว

“พ่ะย่ะค่ะ”

ทรงขยิบตาให้พระมารดา พระอาการขี้เล่นที่อ๋องหนุ่มทรงชอบทำตั้งแต่ครั้นยังเด็กหายไปนานแล้วตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ ด้วยเพราะบ่ากว้างทั้งสองต้องรับภาระอันแสนหนักอึ้ง ทำให้พระอุปนิสัยซุกซนขี้เล่นลดลงจนเลือนหายไป พระองค์กลายเป็นคนเงียบขรึม พูดน้อยและเย็นชาจนพระมารดาเป็นกังวล

สัญญาณที่จวิ้นเหยาส่งให้พระนางนี้เป็นนิมิตหมายอันดียิ่ง ทรงพยักหน้าตอบอย่างรู้ใจพระโอรส สีหน้าของพระนางแต้มยิ้มจนปิดไม่อยู่ แม่ลูกจึงยิ้มให้กันอย่างอบอุ่น ก่อนที่จวิ้นเหยาจะทูลลากลับตำหนักของตนด้วยความสุขใจ