ตอนที่ 2 ฝ่าบาทถูกพิษ

          “ฝ่าบาทถูกพิษร้ายจนแน่นิ่งแล้ว หาทางจับนาง!”

          ทหารองครักษ์ตะโกนก้องเมื่อเห็นว่ายามนี้พระพักตร์ฮ่องเต้เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อแนบกับสองเต้าล้นทะลัก

          ถูกพิษอะไร๊!!!!!!!

          น้ำขิงอยากกลั้นหายใจตายเสียให้ได้กับสถานการณ์ตอนนี้เพราะไม่ว่าทำอย่างไรนางก็กลายเป็นคนผิดเสียทุกอย่าง

          “หยุดนะ ผู้ใดเข้ามาถือว่ากบฏ!!”

          น้ำขิงชี้นิ้วสั่งแววตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยอำนาจ ในหัวคิดถึงบทองค์หญิงที่เคยรับบทตอนแสดงละคร ทำให้ทหารหยุดชะงักจากนั้นมองฮ่องเต้ของนางอย่างต้องการขอความเห็น

          “ข้าองค์หญิงต่างแคว้นพลัดหลงมา ตามคำทำนายว่าตกที่ใดประมุขแคว้นนั้นคือสามีคู่บุญ หากพวกเจ้าอยากให้ฮ่องเต้สวรรคตในเร็ววันก็ก้าวเข้ามา!”

          เอาวะพูดมั่วไปนี่แหละคนโบราณเชื่อไสยศาสตร์ อย่างน้อยเกินครึ่งต้องหวาดกลัวบ้างแหละ

          “ข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าเก็บอาวุธลง”

          ฮ่องเต้รับสั่งเสียงเคร่งขรึมเมื่อรู้สึกพระองค์หลังจากถูกกอดรัดแนบความนุ่มยุ่นอยู่ครู่หนึ่ง กลิ่นหอมอ่อนช่างยั่วยวนให้หลงใหล

          พระองค์สำรวจท่วงท่าทรวดทรงยั่วตัณหาเมื่อลองพินิจใบหน้าฮ่องเต้ก็ถึงกับนิ่ง ไม่เคยพบผู้ใดงดงามราวกับบุบฝาล้ำค่าเช่นนี้มาก่อน ดวงหน้างามล้ำเสียงหวานดุจระฆังแก้วสะกดพระองค์ไว้ไม่ให้ละไปจากนาง คราแรกตั้งพระทัยแน่ว่าจะประหารแต่เมื่อได้ยินคำของประกาศกร้าวของนางก็พอเชื่อได้ว่านางเป็นถึงองค์หญิงก็อยากพิสูจน์คำพูดนาง

          “ลงไป!” พระองค์รับสั่งสลัดอารมณ์ฟุ้งซ่านเมื่อครู่ทิ้ง ใช้พระเนตรคมกริบจ้องนางอย่างตำหนิที่บังอาจนั่งทับอยู่นาน

          “น้ำขิงไม่ลงเด็ดขาด!” นางส่ายหน้าดิกไปมาผมพลิ้วไหวกับสายลม กลิ่นหอมอ่อนดุจมวลดอกไม้กระจายให้เหล่าขันทีและขุนนางบริเวณใกล้ ๆ ได้กลิ่นหอมจากแชมพูยี่ห้อดังที่น้ำขิงใช้ประจำจนมันแทบกลายเป็นกลิ่นเส้นผมนางจริง ๆ

          “เจ้ามีกี่หัวถึงกล้าขัดคำสั่งข้า!” สตรีผู้นี้พลัดหลงมาจากแห่งหนใดไยกล้าหาญเพียงนี้

          “ถ้าฆ่าข้า แคว้นท่านล่มจมป่นปี้แน่”

          คำขู่ของนางได้ผล ทุกคนต่างเริ่มหวาดกลัวเชื่อคำขู่ของนางไปด้วย

          “องค์หญิงลองหารือกันก่อนดีหรือไม่ กระหม่อมให้ท่านราชครูตรวจดวงชะตา หากเป็นดังองค์หญิงกล่าวจริงฝ่าบาทย่อมเมตตาท่านแน่” ขันทีเร่งเจรจา

          ซวยแล้วน้ำขิง ถูกจับได้ขึ้นมาตายแน่…

          หญิงสาวหลับตาใช้สมอง ก่อนนึกได้ว่าควรจัดการอย่างไรต่อไปดี

          “ข้าไม่ลงจนกว่าฮ่องเต้จะยอมให้ข้าอยู่ด้วย พร้อมทั้งดูแลอย่างดี”

          ฮ่องเต้ตรัสแล้วไม่คืนคำนางได้ยินบ่อย หากหลอกให้พูดออกมาได้นางอาจรอดได้บ้าง

          “เหอะ ข้าไม่ประหารเจ้าก็นับว่าบุญแล้ว”

          “ฝ่าบาทอย่าปากดีไปเพคะ เมื่อครู่สูดดมกลิ่นจากกายข้าไปเต็มปอด รู้หรือไม่ว่าหากข้าตายไปฝ่าบาทไม่ใช่แค่แคว้นล่มจม แต่ต้องทุรนทุรายคะนึงหาข้า หลงใหลข้า แตะสตรีใดไม่ได้!”

          น้ำขิงกระซิบพอให้ได้ยินกันสองคน

          “นี่เจ้ากล้าวางยาพิษข้า!” มิน่าพระองค์ถึงได้รู้สึกพระทัยกระตุกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เป็นเพราะนางวางยาพิษพระองค์นี่เอง   สตรีผู้นี้ช่างเหลือร้าย…