8

อวิ๋นซินเยว่นอนนิ่งอยู่บนเตียงภายใต้ม่านแพรปักลายเมฆสีฟ้าอ่อน แสงตะวันยามสายสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ขับไล่ความมืดมิดของคืนที่ผ่านมาไปจนหมดสิ้น ทั่วร่างยังอ่อนเปลี้ยเพลียแรง แต่สติของเธอกลับแจ่มชัดอย่างน่าประหลาด เสียงกระซิบของระบบก้องอยู่ในหัว แต่เธอเลือกที่จะเพิกเฉย เพราะในห้วงความคิดยามนี้ มีเพียงภาพของบุรุษผู้หนึ่งที่เข้ามาครอบครองเต็มพื้นที่

ภาพสุดท้ายก่อนที่เธอจะหมดสติไป ปรากฎใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล ดวงตาดำสนิทที่เธอไม่เคยเห็นความอ่อนไหวใด ๆ บัดนี้กลับมีประกายความตื่นตระหนกแฝงอยู่ อ้อมแขนอันแข็งแกร่งที่อุ้มเธอขึ้นมาอย่างทะนุถนอมและมือที่ป้อนยาให้เธอด้วยตัวเองนั่นไม่ใช่การแสดงความรับผิดชอบในฐานะจักรพรรดิ…แต่เป็นความห่วงใยที่จริงใจจากส่วนลึกในใจของอวี้เหยียน

เธอรู้สึกได้ว่าภายใต้กำแพงน้ำแข็งที่แข็งแกร่งและสูงใหญ่ที่เขาสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองนั้น ได้พังทลายลงไปเพียงชั่วคราวจากการกระตุ้นของยาปริศนา...และการกระทำที่เปลี่ยนไปของเธอ

“เสี่ยวหลิง” เธอเรียกด้วยเสียงแผ่ว

[หม่าม๊า! ในที่สุดก็ตื่น! ค่าความเสี่ยงลดลงเหลือ 10%! ฝ่าบาทกำลังอารมณ์ดี ห้ามทำพลาดอีกนะ!]

เสี่ยวหลิงโผล่ร่างโฮโลแกรมออกมา นั่งคุกเข่าข้าง ๆ เธอบนเตียงด้วยสีหน้ากังวล

“ฉันรู้แล้วว่าต้องทำยังไง” อวิ๋นซินเยว่ลุกขึ้นนั่งพิงหมอนใบใหญ่ นัยน์ตาหงส์ที่เคยพร่ามัวยามนี้กลับเจิดจรัสไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น เธอต้องใช้โอกาสนี้ ‘รักษา’ บาดแผลในใจของเขาอย่างจริงจัง

[ทำยังไงครับ?]

“เขาไม่เคยมี ‘บ้าน’ เขาไม่มี ‘ความอบอุ่น’ ในวัยเด็ก” เธอพึมพำ “เขาถูกทิ้งให้อยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บและสายฝนเพียงลำพังมานานเกินไปแล้ว ภารกิจต่อไปคือ…การให้ความรู้สึกนั้นกับเขา” อวิ๋นซินเยว่ลุกจากเตียง พลางเรียกให้จื่อเยว่เข้ามาปรนนิบัติการแต่งกายอย่างเร่งด่วน

“จื่อเยว่...วันนี้ข้าจะลงมือทำอาหารด้วยตัวเองอีกครั้ง” จื่อเยว่เบิกตากว้างอย่างตกใจ

“ฮองเฮาเพคะ! พระอาการเพิ่งจะดีขึ้น…อย่าได้ตรากตรำเลยเพคะ!”

“ไม่ต้องห่วง ข้ารู้กำลังตัวเองดี” อวิ๋นซินเยว่แย้มรอยยิ้มอย่างมั่นใจ

“วันนี้ข้าจะทำ ‘โจ๊กไก่ตุ๋นยาจีน’ ใส่โสมชั้นดีที่ฝ่าบาทเคยมอบให้ และต้องเป็นข้าวต้มที่อบอุ่นที่สุดในแคว้นอวี้!”

[ติ๊ง! มิชชันเปิดใช้งาน: ข้าวต้มปลอบขวัญ (Healing Congee)!ความเสี่ยง: ต่ำ! โอกาสก้าวหน้าทางความสัมพันธ์: สูง!

คำแนะนำ: ส่งมอบด้วยตนเองที่ตำหนักเฉียนชิง!]

ภายในห้องเครื่องตำหนักคุนหนิง ซึ่งตอนนี้เหลือแต่เหล่าสาวใช้ที่ได้รับการคัดเลือกมาอย่างดีที่สุด (เนื่องจากเหตุการณ์สยองขวัญของฝูซินทำให้ทุกคนกลัวจนตัวสั่น) หลินซินเยว่ยืนอยู่หน้าเตาด้วยสีหน้ามุ่งมั่นเธอใช้ ‘สกิลข้าวกล่องฮองเฮา’ ที่ปลดล็อกมา ทำให้การทำอาหารที่ซับซ้อนกลายเป็นเรื่องง่าย โจ๊กขาวเนียนละเอียดถูกเคี่ยวจนแตกตัวเข้ากับน้ำซุปไก่ที่ตุ๋นกับเครื่องยาจีนหอมหวลอย่างลงตัว กลิ่นหอมกรุ่นของโสมและสมุนไพรลอยอบอวลไปทั่วห้องเครื่อง

“ความหอมนี่...ต้องทำให้พระองค์รู้สึกถึง ‘ความปลอดภัย’ ‘ความอ่อนโยน’ ไม่ใช่แค่ความหรูหราของวังหลวง” หลินซินเยว่พึมพำกับตัวเอง เธอสั่งให้ตักโจ๊กใส่ถ้วยเคลือบสีขาวใบเล็กอย่างพิถีพิถัน โรยหน้าด้วยขิงซอยและผักชีเล็กน้อย จัดวางไว้ในกล่องไม้ชั้นดีที่มีตราประทับของฮองเฮา

“ฮองเฮาเพคะ…” จื่อเยว่เอ่ยด้วยความกังวลเมื่อเห็นเจ้านายเดินถือกล่องอาหารด้วยตัวเอง

“ข้าจะไปเอง” หลินซินเยว่ตัดสินใจเด็ดขาด

“ในสถานการณ์แบบนี้ ‘อาหาร’ คือสะพานเชื่อมที่แข็งแกร่งที่สุด ข้าต้องนำความจริงใจนี้ไปให้เขาด้วยมือของข้าเอง”

.......

ตำหนักเฉียนชิงยามบ่ายแก่ ๆ ปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดและบรรยากาศตึงเครียด ขันทีและองครักษ์ต่างยืนนิ่งดุจรูปสลัก ท่ามกลางเอกสารกองมหึมาที่สูงท่วมหัวหลังโต๊ะทรงงาน อวี้เหยียนนั่งทำงานด้วยสีหน้าอ่อนล้าและเย็นชาเหมือนเดิมพระพักตร์ของเขาเคร่งเครียด แววตาคมกริบจ้องมองตัวอักษรบนฎีกา แต่ในความจริง... ห้วงความคิดของเขากำลังสับสนวุ่นวาย ภาพใบหน้าแดงก่ำของนางที่พร่ำเพ้อ และรอยเลือดสด ๆ ที่เปรอะเปื้อนเสื้อคลุมมังกร ยังคงฉายซ้ำอยู่ในความทรงจำไม่ขาดสาย

“ฮองเฮาเสด็จ!” เสียงของขันทีอี้จิ้งที่เฝ้าหน้าตำหนักดังขึ้นด้วยความประหลาดใจอวี้เหยียนชะงักมือที่กำลังเขียนอักษร ดวงตาตวัดมองไปยังประตูอย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นการกระทำที่ต่างจากทุกครั้งที่เขาจะแสดงความไม่พอใจร่างของอวิ๋นซินเยว่ก้าวเข้ามาในชุดสีอ่อน ใบหน้ายังดูซีดเซียวเล็กน้อย แต่ดวงตาของเธอมุ่งมั่นอย่างไม่เคยมีมาก่อน เธอก้าวตรงเข้าไปหาโต๊ะทรงงานของเขา โดยมีจื่อเยว่คุกเข่ารออยู่ด้านนอก

“คารวะฝ่าบาท” เธอทำความเคารพอย่างนอบน้อม แต่สายตาที่ส่งไปหาเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่เธอไม่อาจซ่อนได้

“เจ้า...ควรพักอยู่ในตำหนักคุนหนิง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างเคร่งเครียด น้ำเสียงยังเย็นชา แต่มีร่องรอยของการตำหนิที่แฝงความกังวลอย่างชัดเจนอวิ๋นซินเยว่ไม่รอช้า เธอวางกล่องไม้ชั้นดีลงบนโต๊ะข้างกองเอกสารอย่างกล้าหาญ ซึ่งเป็นจุดที่ไม่มีใครเคยกล้าวางสิ่งใดมาก่อน

“หม่อมฉันนำ ‘โจ๊กไก่ตุ๋นยาจีน’ มาถวายเพคะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“หม่อมฉันทราบว่าฝ่าบาทต้องตรากตรำพระวรกายเพื่อดูแลแคว้น จนไม่ได้พักผ่อน แม้เมื่อคืน…หม่อมฉันจะประชวร พระองค์ก็ยังทรงสละเวลามาดูแลด้วยพระองค์เอง หม่อมฉันจึงอยากทำสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อตอบแทนพระมหากรุณาธิคุณเพคะ”เธอเปิดกล่องไม้ เผยให้เห็นถ้วยโจ๊กที่ส่งไอร้อนกรุ่นออกมา กลิ่นหอมของโสมและไก่ลอยเข้ามาในกระแสลม ดึงดูดความรู้สึกของบุรุษผู้เย็นชาให้ผ่อนคลายลงอย่างไม่ตั้งใจอวี้เหยียนจ้องมองโจ๊กในถ้วยนั้นนิ่ง ๆ โจ๊กสีขาวสะอาดตา ตัดกับสีทองอ่อน ๆ ของน้ำซุปไก่ และสมุนไพรที่เธอคัดสรรมาอย่างดี มันเป็นภาพที่เรียบง่าย แต่กลับสื่อถึงความอบอุ่นที่เขาไม่เคยได้รับตั้งแต่ยังเยาว์วัย

“หม่อมฉันลงมือทำเองเพคะ” เธอกล่าวต่ออย่างแผ่วเบา “ข้าวต้มนี้จะช่วยบำรุงพระวรกาย และช่วยเติมเต็มพลังงานที่ขาดหายไปได้เพคะ”เขายังคงไม่ตอบคำใด ความเงียบในห้องกดทับจนหนักอึ้ง อวี้เหยียนยกมือขึ้นแล้วเลื่อนเอกสารกองหนึ่งออกไป ก่อนจะหยิบถ้วยโจ๊กขึ้นมาถือไว้

“ทำไม…ถึงเป็นข้าวต้ม” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แววตาจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง ราวกับพยายามค้นหาความจริงใจที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความอ่อนโยนนี้นี่คือโอกาสของเธอ! อวิ๋นซินเยว่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะใช้ความลับเกี่ยวกับอดีตของจักรพรรดิที่เสี่ยวหลิงเผยออกมาในตอนที่นางสำเร็จภารกิจครั้งก่อน

“เพราะ ‘ข้าวต้ม’ เป็นอาหารที่ง่ายที่สุด บริสุทธิ์ที่สุด และอ่อนโยนต่อร่างกายที่สุดเพคะ มันคืออาหารที่สื่อถึงความปลอดภัย...ความอิ่มเอมใจ และความอบอุ่นที่ได้จากบ้าน”

“และในยามค่ำคืนที่หนาวเหน็บ ไม่ว่าใครก็ต้องการความอบอุ่นแบบนี้เพคะ” เธอสบตาเขาอย่างแน่วแน่

“หม่อมฉันทราบดีว่า...ฝ่าบาทต้องแบกรับภาระหนักหนา ความอ่อนล้าในพระวรกาย หม่อมฉันหวังเพียงว่า...อาหารร้อน ๆ ถ้วยนี้จะช่วยปลอบประโลมพระองค์ได้บ้างเพคะ”คำพูดของเธอไม่ได้พูดถึงอดีตของเขาโดยตรง แต่ทุกคำกลับแทงทะลุกำแพงน้ำแข็งในใจเขา

ความอบอุ่น...ความปลอดภัย...ยามค่ำคืนที่หนาวเหน็บภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เธอมองเห็นกลับฉายซ้อนขึ้นมาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว

ภาพเด็กชายตัวเล็ก ๆ นั่งกอดตุ๊กตามังกรถูกเหยียบย่ำท่ามกลางสายฝนที่สาดซัดอวี้เหยียนนิ่งงันไปนาน... ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาคมกริบสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกหลายอย่างปะปนกัน ความโกรธ ความเข้าใจ และความโดดเดี่ยวที่ถูกเปิดเผย

แต่แล้ว...เขาก็ยอมยกช้อนขึ้นตักโจ๊กเข้าปาก คำแรก คำที่สอง...กลิ่นหอมของโสมผสานกับความนุ่มละมุนของโจ๊ก แผ่ซ่านความอบอุ่นไปทั่วทั้งร่าง โจ๊กถ้วยนี้มีรสชาติของความจริงใจ รสชาติที่เขาไม่เคยได้ลิ้มลองในวังหลวงแห่งนี้เขาใช้เวลาไม่นานก็จัดการโจ๊กในถ้วยจนหมดเกลี้ยง

เงียบ! ไม่มีคำติชม! ไม่มีคำพูดใด ๆ! แต่ความว่างเปล่าในถ้วยนั้น...คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดอวิ๋นซินเยว่ดีใจจนแทบจะกรี๊ดออกมา ความพยายามของเธอประสบความสำเร็จ!

[มิชชัน: ข้าวต้มปลอบขวัญสำเร็จ!

คะแนนอบอุ่นหัวใจ +20!]

อวี้เหยียนวางถ้วยโจ๊กลงอย่างแผ่วเบา เสียงถ้วยกระทบโต๊ะดังแผ่ว...แต่กลับหนักแน่นในความรู้สึกของอวิ๋นซินเยว่พระองค์เงยพระพักตร์ขึ้น จ้องมองนางด้วยดวงตาที่ลุ่มลึกและมืดมิดกว่าครั้งใด ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่รุนแรงจนน่ากลัว

“เจ้า…พูดคำเหล่านั้นหมายความว่าอย่างไร” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างเชื่องช้า แต่ละคำหนักแน่นราวกับค้อนที่ทุบลงบนแผ่นหิน

“หม่อมฉัน…หม่อมฉันเพียงแค่ห่วงใยฝ่าบาทเพคะ” เธอตอบด้วยความระมัดระวัง แต่ในใจเริ่มตื่นตระหนกทันใดนั้น พระหัตถ์เรียวยาวที่เย็นเฉียบก็เอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น! แรงบีบรุนแรงราวกับคีมเหล็ก

“เจ้า…กำลังวางแผนอะไรกับข้าอีก?” อวี้เหยียนถามด้วยเสียงที่กดต่ำจนสั่นเครือ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจที่ฝังลึก แต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดที่เธอกระตุ้นออกมาอย่างไม่ตั้งใจ “เจ้าต้องการอะไรจากข้าอีก! เจ้าคิดว่าข้าวต้มถ้วยเดียวจะล้างความชิงชังที่ข้ามีต่อเจ้าได้หมดสิ้นหรือ!”

อวิ๋นซินเยว่ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว แต่เมื่อสบสายตาที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเขา เธอกลับไม่ยอมหลบหนี

“หม่อมฉันไม่ได้วางแผนอะไรเพคะ! หม่อมฉันเพียงหวังให้พระองค์ไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป!” เธอสวนกลับด้วยความจริงใจ คำพูดนั้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

[ติ๊ง! อัปเดตคลื่นหัวใจฝ่าบาท: เพิ่ม 5.0 องศา!

**คำเตือนระดับสูงสุด!** ระบบแจ้งเตือน! **ฝ่าบาทเข้าใกล้ระดับ "รักครั้งแรก"

ระบบหัวใจกำลังทำงานหนักเกินพิกัด!]

“พอแล้ว!” เสียงอวี้เหยียนตะคอกใส่ แรงบดขยี้ที่ข้อมือเพิ่มขึ้น แววตาของเขาพร่ามัวไปด้วยความโกรธและความสับสน ราวกับบุรุษผู้แข็งแกร่งกำลังต่อสู้กับความรู้สึกที่อ่อนแอที่สุดในชีวิต

“เจ้ากล้า! กล้าดียังไงถึงมาเข้าใจข้า!”เขาดึงร่างของเธอเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาอย่างรวดเร็ว ลมหายใจร้อนผ่าวของเขากระทบผิวหน้าเธอ ราวกับว่ากำลังจะจูบนาง...หรือ...ฉีกร่างนางให้เป็นชิ้น ๆ

“...อวี้เหยียน” เธอเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบาวินาทีนั้น...ทุกสิ่งหยุดนิ่ง!พระองค์ชะงัก! ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางอก ไม่มีผู้ใดในวังหลวงที่กล้าเอ่ยนามของจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหดนี้ออกมาตรง ๆ เช่นนี้!

อวี้เหยียนปล่อยข้อมือของเธอ แล้วใช้มือทั้งสองข้างบีบเข้าที่บ่าของเธอแน่น เขาก้มลงมา...ริมฝีปากของเขาห่างจากริมฝีปากของเธอเพียงเสี้ยวลมหายใจ... ก่อนจะเอ่ยเสียงที่สั่นพร่าที่สุดในชีวิตออกมา

“เจ้า…ต้องการให้ข้าทำลายเจ้าใช่หรือไม่!?”