นางร้ายเช่นข้าก็เหนื่อยล้าแล้วเช่นกัน

นางร้ายเช่นข้าก็เหนื่อยล้าแล้วเช่นกัน

last update最終更新日 : 2026-02-01
作家:  หนูเหมยจ้า連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 評価. 2 レビュー
39チャプター
6.5Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

เศร้าใจ

รักคนเดียว

ดื้อรั้น

อิสระ

ฉลาด

ต่างวัย

ความรักครั้งแรก

เสียใจ

แข่งขันชิงดีชิงเด่นกับสตรีทั่วเมืองหลวง เพื่อหวังให้บุรุษที่ตนหมายปองสนใจ แต่เมื่อเกิดเหตุจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด จึงเข้าใจแล้วว่าความรักไม่จำเป็นต้องแย่งชิง ความรักจากบุรุษไร้ใจนางไม่ต้องการอีกแล้ว

もっと見る

第1話

บทนำ

عندما وصلت ياسمين إلى مطار دولة الصَفا، كانت الساعة قد تجاوزت التاسعة بالفعل.

اليوم هو عيد ميلادها.

عندما فتحت هاتفها، تلقت مجموعة من التهاني بعيد ميلادها.

لقد تم إرسالهم جميعًا من قِبل زملائها وأصدقائها.

لكن لم تكن هناك أي رسالة من مالك فريد زوجها.

تلاشت ابتسامة ياسمين.

وعندما وصلت إلى الفيلا، كانت الساعة قد تجاوزت العاشرة مساءً.

صُدمت العمة سلوى عندما رأتها: "سيدتي، كيف أتيتِ الآن؟"

"أين مالك وسالي؟"

"السيد لم يعد بعد، والآنسة تلهو في غرفتها."

أعطتها ياسمين الأمتعة، وصعدت إلى الطابق العلوي لتجد ابنتها ترتدي بيجامتها، وتجلس على طاولة صغيرة تلهو بشيء ما، ولقد كانت غارقة فيما تفعله لدرجة أنها لم تلاحظ دخول ياسمين إلى الغرفة حتى.

"سالي."

سمعت سالي صوتها، فاستدارت وصاحت بسعادة: "أمي!"

ثم أعادت رأسها وأكملت ما تفعله.

اتجهت ياسمين إليها واحتضنتها بين ذراعيها، وبعد أن قامت بتقبيلها، دفعتها سالي بعيدًا: "أمي، أنا ما زلت مشغولة."

لم ترَ ياسمين ابنتها منذ شهرين، إنها تفتقدها كثيرًا، ولن تكتفي بتقبيلها فحسب، بل وتريد التحدث معها أيضًا.

عندما رأت مدى تركيزها، لم ترغب في إفساد متعتها: "سالي، هل تصنعين قلادة من الصدف؟"

"نعم!" وعند هذه النقطة، أبدت سالي اهتمامًا واضحًا: "عيد ميلاد العمة ريم بعد أسبوع، وهذه هي هدية عيد الميلاد التي أعددناها لها أنا ووالدي! لقد قمنا بتعديل هذه الأصداف بعناية، ألا تبدو جميلة؟"

شعرت ياسمين بغصة في حلقها، وقبل أن تتمكن من قول أي شيء، سمعت ابنتها تقول بسعادة وظهرها لها: "لقد صمم أبي أيضًا هدايا أخرى للعمة ريم، وغدًا——"

شعرت ياسمين بألم في قلبها، ولم تعد قادرة على التحمل أكثر، "سالي.... هل تتذكرين عيد ميلادي؟"

"آه؟ ماذا؟" نظرت إليها سالي، ثم نظرت إلى الخرز في يدها وتزمرت، "أمي، لا تتحدثي معي، لقد رتبت الخرز بطريقة غير منظمة——"

أسقطت ياسمين يدها التي كانت تعانقها بها، ولم تقل شيئًا آخر.

وقفت هناك لفترة طويلة، وعندما رأت أن ابنتها لم تنظر إليها، ضمت ياسمين شفتيها وغادرت الغرفة أخيرًا دون أن تقول كلمة واحدة.

عندما رأتها العمة سلوى قالت: "سيدتي، لقد اتصلت بالسيد للتو، وقال إنه مشغول الليلة، وطلب منكِ أن ترتاحي أولًا."

"حسنًا."

ردت ياسمين عليها، ثم توقفت للحظة وتذكرت ما قالته ابنتها للتو، لذلك اتصلت بمالك.

وبعد فترة أجاب الطرف الآخر على المكالمة، وصوته كان باردًا جدًا: "أنا مشغول، غدًا سوف——"

"مالك، من يتصل بك في هذا الوقت المتأخر؟"

لقد كان صوت ريم.

أمسكت ياسمين هاتفها بإحكام.

"لا أحد."

قبل أن تتمكن ياسمين من قول أي شيء، أغلق مالك الهاتف.

لم يرا بعضهما منذ شهرين أو ثلاثة أشهر، وبعد أن جاءت إلى دولة الصَفا أخيرًا، ناهيك عن أنه لم يأتِ مسرعًا لرؤيتها، بل حتى لم يكن لديه الصبر للاستماع إليها في الهاتف...

لقد كان باردًا وجافًا وغير صبورٍ معها دائمًا، حتى بعد كل هذه السنوات من الزواج.

في الواقع، هي قد اعتادت على ذلك بالفعل.

لو كانت في الماضي، فمن المؤكد أنها كانت ستتصل به مرة أخرى، وتسأله بصبر عن مكانه، وإذا كان بإمكانه العودة إلى المنزل.

ربما كانت متعبة للغاية اليوم، لذلك لم ترغب في القيام بذلك.

عندما استيقظت في اليوم التالي، فكرت في الأمر وقررت الاتصال بمالك مرة أخرى.

كان هناك فارق زمني قدره 17 أو 18 ساعة بين دولة الصَفا وبلادهم، لذلك اليوم هو عيد ميلادها بتوقيت دولة الصَفا.

والسبب الذي جعلها تأتي هذه المرة، بالإضافة إلى رغبتها في رؤية ابنتها ومالك، فقد كانت تأمل أيضًا أن يتمكنوا ثلاثتهم من تناول وجبة معًا في هذا اليوم المميز.

هذه هي أمنيتها في عيد ميلادها هذا العام.

لم يجب مالك على الهاتف.

وبعد فترة، وصلتها رسالة.

[ما الأمر؟]

ياسمين: [هل أنت متفرغ في الظهيرة؟ أريد أن أحضر سالي ونتناول الغداء معًا.]

[حسنًا، ارسلي لي عنوان المطعم بعد تحديده.]

ياسمين: [حسنًا.]

بعد ذلك، لم يرسل مالك أي رسائل أخرى.

فهو لم يتذكر أن اليوم هو عيد ميلادها.

على الرغم من أن ياسمين كانت مُهيئة نفسيًا لذلك، لكنها في النهاية شعرت بخيبة أمل كبيرة.

بعد أن غسلت الأطباق واستعدت للنزول إلى الطابق السفلي، سمعت صوت ابنتها والعمة سلوى قادم من الطابق السفلي.

"ألستِ سعيدة بعودة السيدة؟"

"لقد اتفقنا أنا وأبي على مرافقة العمة ريم للذهاب إلى الشاطئ غدًا، لكن أمي جاءت فجأة، وإذا ذهبت معنا، فسيكون الوضع محرجًا جدًا."

"وأمي شريرة جدًا، فهي دائمًا ما تكون قاسية مع العمة ريم——"

"يا آنستي، السيدة هي والدتكِ، ولا يمكنكِ قول ذلك، ألا تعلمين أن هذا سيؤذي مشاعرها؟"

"أعلم، لكن أنا وأبي نحب العمة ريم أكثر، ألا يُمكن أن تصبح العمة ريم هي والدتي؟"

"…"

لم تعد ياسمين قادرة على سماع ما قالته العمة سلوى.

لقد ربّت ابنتها بنفسها، لكن علاقة سالي ومالك توطدت كثيرًا في العامين الماضيين، وأصبحت ابنتها مرتبطة بمالك بشكل أكبر، وفي العام الماضي، سافر مالك إلى دولة الصَفا لتطوير السوق، وأصرت ابنتها على السفر معه.

كانت مترددة في ترك ابنتها تذهب، وأرادت أن تبقى معها.

لكنها لم ترغب في أن تحزن ابنتها، لذلك وافقت في النهاية.

ولم تتوقع أن...

تجمدت ياسمين في مكانها، وظلت واقفة هناك بوجه شاحب، ولم تتحرك لفترة طويلة.

لقد تركت عملها وجاءت إلى دولة الصَفا، لأنها أرادت قضاء المزيد من الوقت مع ابنتها.

والآن يبدو أنه لم تعد هناك حاجة لذلك.

عادت ياسمين إلى غرفتها، وأعادت الهدايا التي أحضرتها إلى الحقيبة.

وبعد فترة اتصلت بها العمة سلوى وقالت إنها أخذت سالي للتنزه، وطلبت منها الاتصال بها إذا احتاجت أي شيء.

جلست ياسمين على السرير، وهي تشعر بالفراغ والضياع.

لقد تركت عملها وجاءت إلى هنا، لكن اتضح أن لا أحد يريدها حقًا.

وكان مجيئها بمثابة مزحة.

ثم خرجت بعد فترة من الوقت.

كانت تتجول بلا هدف في هذا البلد الغريب والمألوف.

اقتربت الساعة من الظهر، وحينها تذكرت أنها حددت موعدًا مع مالك لتناول الغداء معًا.

وبينما كانت تفكر فيما سمعته هذا الصباح، وبينما كانت مترددة بشأن العودة إلى المنزل لإحضار ابنتها، تلقت فجأة رسالة من مالك.

[أنا مشغول في الظهيرة أيضًا، لذلك لن آتي.]

نظرت ياسمين إلى الرسالة دون أن تتفاجئ.

لأنها اعتادت على ذلك.

بالنسبة لمالك، سواء كان الأمر يتعلق بالعمل أو تجمع مع الأصدقاء..... فأي شيء أكثر أهمية من زوجته.

لقد كان دائمًا يلغي مواعيده معها كما يشاء.

فهو لم يفكر في مشاعرها أبدًا.

هل تشعر بالضياع؟

ربما في الماضي.

لكنها الآن أصبحت مخدرة، ولم تعد تشعر بأي شيء.

لقد كانت ياسمين أكثر ارتباكًا.

كانت تشعر بالحماس الشديد، لكن زوجها وابنتها قابلاها بالبرود فحسب.

ثم قادت سيارتها دون إدراك إلى مطعم زارته هي ومالك عدة مرات من قبل.

وعندما كانت على وشك الدخول، رأت مالك وريم وسالي في المطعم.

كانت ريم تجلس بشكل حميمي على نفس الجانب مع ابنتها.

وتتحدث مع مالك، بينما تلهو مع ابنتها.

حركت ابنتها ساقيها بسعادة، وكانت تلهو مع ريم أيضًا، لذلك خطفت المعجنات التي قضمتها ريم للتو.

ابتسم مالك وهو يضع الطعام لهما، لكن عينيه كانت مثبتة على ريم المقابلة له، كما لو أنه لا يرى سواها.

هذا هو انشغال مالك الذي أخبرها به.

وهذه هي ابنتها التي أنجبتها بعد تسعة أشهر من الحمل، وعانت كثيرًا لإنجابها.

ابتسمت ياسمين.

وقفت هناك وظلت تشاهدهم.

وبعد فترة من الوقت، استدارت وغادرت المكان.

عند عودتها إلى الفيلا، قامت ياسمين بإعداد اتفاقية الطلاق.

كان مالك هو حلم مراهقتها، لكنه لم يحبها قط.

ولولا حادث تلك الليلة وضغط الجد، لم يكن ليتزوجها أبدًا.

في الماضي، كانت تعتقد بسذاجة أنه طالما أنها تبذل قصارى جهدها، فسوف يحبها يومًا ما.

لكن الحقائق صفعتها بقوة على وجهها.

لقد مرت سبع سنوات تقريبًا.

ويجب أن تستفيق الآن.

بعد أن وضعت اتفاقية الطلاق في مظروف وطلبت من العمة سلوى تسليمه إلى مالك، سحبت ياسمين حقيبتها إلى السيارة وقالت للسائق: "لنذهب إلى المطار."

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Piyathida Khowsang
Piyathida Khowsang
สนุกค่ะ เดินเรื่องไวไม่ยืดเยื้อ
2026-04-26 23:46:15
1
1
Pat M.
Pat M.
สนุกดี บรรยายไม่เวิ่นเว้อ ลงจบแล้ว นางเอกฉลาดดูมีสติ พระเอกคือรักเค้าแต่ไม่รู้ใจตัวเอง
2026-03-06 08:03:40
2
1
39 チャプター
บทนำ
ในช่วงเทศกาลหยวนเซียวประจำปีมาเยือน ณ ลานเอนกประสงค์ใจกลางเมืองหลวงแคว้นซ่ง ได้มีการจัดการแข่งขันประกวดยอดพธูผู้งามพร้อมประจำปี สตรีที่อยู่ในวัยแรกแย้มและยังไม่ออกเรือนทั้งหลาย ต่างมุ่งหน้าเข้ามาอวดโฉมประชันฝีมือกันอย่างล้นหลามการประกวดดำเนินผ่านพ้นไปครึ่งวัน ก็เข้าสู่โค้งสุดท้ายได้ผู้ชนะการแข่งขันสามอันดับแรก เพื่อเข้าร่วมแข่งขันประชันฝีมือการบรรเลงเพลงจากเครื่องดนตรีนามผีผาในรอบสุดท้าย ซึ่งจัดแสดงบนเวทีอันทรงเกียรติต่อหน้าผู้แทนพระองค์ในปีนี้ซ่งจือหานบุรุษรูปงามวัย 35 ปี เสนาบดีฝ่ายขวาพระญาติของฮ่องเต้ รับหน้าที่เป็นผู้แทนพระองค์ร่วมรับชมการแข่งขันยอดพธูประจำปี และเป็นผู้ตัดสินแพ้ชนะการประกวดในครั้งนี้“ถอนตัวเสียเถิด เพราะถึงอย่างไรเสนาบดีซ่งย่อมเลือกสตรีงดงาม ที่เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและชาติตระกูลเช่นข้าอยู่แล้ว เจ้าอยู่ต่อไปก็เสียเวลาเปล่า ๆ”ฉีเหม่ยหลันกระซิบข้างหูสตรีคู่แข่ง ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันปนเกลียดชังเพราะสตรีแซ่ซูผู้นี้หมายปองบุรุษคนเดียวกันกับนาง ทั้ง ๆ ที่บิดาเป็นเพียงนายกองผู้หนึ่งเท่านั้น จะเอาสิ่งใดมาสู้บุตรีเสนาบดีกรมคลังผู้ร่ำรวย ซึ่งเข้านอกออกในจวนของสหายรุ่นน้อง
続きを読む
เลือก
ซูชิงโม่บรรเลงเพลงจากเครื่องดนตรีผีผาจบลงอย่างสวยงามสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ท่วงท่าและทำนองเพลงพลิ้วไหวไปตามสายลมในช่วงฤดูกาลที่อากาศกำลังเย็นสบายตามมาด้วยฉีเฟยเฟิ่งน้องสาวต่างมารดาของฉีเหม่ยหลัน ที่บรรเลงเพลงจบลงอย่างไพเราะสะกดใจคนฟังไม่แพ้กันสตรีงดงามทั้งสองสวมอาภรณ์สีชมพูอ่อนเฉกเช่นเดียวกัน ใบหน้าของคนทั้งคู่จิ้มลิ้มพริ้มเพราน่ามองไม่ต่างกัน รูปร่างผอมบางตามวัย 18 ปี มองอย่างไรก็บางเฉียบราวกับกิ่งหลิวต้องลมเหลือเพียงฉีเหม่ยหลันที่ต้องขึ้นเวทีแสดงเป็นลำดับสุดท้าย วันนี้นางสวมอาภรณ์สีม่วงสลับเฉดสีอ่อนเข้มอย่างลงตัวช่วงบนของอาภรณ์เปิดโล่งเกาะเกี่ยวแนบชิดกับเรือนกายยั่วเย้างดงามเป็นหนึ่ง ส่วนอิ่มเอิบโผล่พ้นออกมาประชันโฉมให้ผู้คนประจักษ์แจ้ง ช่วงไหล่ห่อหุ้มคลุมทับด้วยเสื้อคลุมเนื้อบาง แต่ยังคงให้ความอบอุ่นเหมาะสมกับฤดูกาลนางงดงามอวบอิ่มมากถึงเพียงนี้ หากถูกตัดสินให้พ่ายแพ้ต่อสตรีอื่น เกรงว่าคนตัดสินจะลำเอียงเสียมากกว่า!ขณะกำลังทดสอบเสียงของเครื่องดนตรีแสนหวงแหนด้วยความตั้งใจ ฉีเหม่ยหลันรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ถึงแม้จะถูกซ่อมแซมตบตาไว้ดังเดิมก็ตามทันใดนั้นร่างอรชรอวบอิ่มในอาภรณ
続きを読む
โอกาสยังมีอยู่
เมื่อถูกคนที่ตนพึงใจตวาดเสียงดังลั่นลานการประลองฝีมือ ฉีเหม่ยหลันได้แต่ยืนแน่นิ่ง ดวงตาเหม่อลอยไม่ยอมรับคำพิพากษาภายในใจเจ็บปวดรวดร้าวเกินกว่าจะรับไหวแต่นางต้องรับให้ไหวเพราะเหลือโอกาสอีกสองครั้งจากสิบครั้ง ที่นางจะมอบให้เขาก่อนตัดใจอย่างถาวรสตรีอื่นอาจจะนับความเสียใจแค่เพียงสามครั้งแล้วยอมรับความพ่ายแพ้ แต่นางยอมให้โอกาสเขามากถึงสิบครั้ง เพราะคำว่ารักเพียงคำเดียว ให้โอกาสเขาปฏิเสธให้พอ หากครบตามกำหนดนางจะยอมตัดใจแต่โดยดี“ข้าไม่เรียก ข้าเรียกท่านว่าท่านอาตั้งแต่แรกพบ เพียงเพราะสตรีแสนเจ้าเล่ห์ผู้นี้ทำเรื่องต่อหน้าผู้คน ท่านอาเลยรังเกียจแม้กระทั่งคำเรียกขานที่ข้ามอบให้”วาจาดื้อรั้นตอบกลับ เพราะทุกครั้งเขายอมอ่อนข้อให้มาโดยตลอดครั้งนี้คงไม่ต่างกันนักหรอก ถึงกระนั้นความไม่มั่นใจสายหนึ่งก็คืบคลานเข้าสู่หัวใจดวงน้อย“ฉีเหม่ยหลัน กลับไปที่จวนของเจ้าก่อนที่ข้าจะโมโหไปมากกว่านี้!”ดวงตาดุดันวาวโรจน์ลุกโชนขึ้น อย่างที่ไม่เคยเผยให้สตรีตรงหน้าพบเห็นมาก่อน“เฟยเฟิ่งกลับจวน”เมื่อเห็นแววตาดุดันเอาจริง ฉีเหม่ยหลันจึงรีบโอนอ่อนผ่อนปรนตามคำสั่ง ในใจยังคาดหวังให้บุรุษในดวงใจรักและเอ็นดูไม่ต่างจากว
続きを読む
ขอสู้อีกสักครั้ง
ระหว่างทางกลับจวนตระกูลฉี พี่สาวผู้ปากหนักยังคงนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ทว่าในใจกลับอ่อนลงอย่างมาก เมื่อเห็นน้ำใจของน้องสาวในยามคับขันร่างผอมบางแบกนางที่เดินไม่ไหวแล้วขึ้นบนหลัง จากนั้นก็พาเดินไปจนถึงรถม้าอย่างปลอดภัยหลังจากตั้งสติและทำใจได้เฉกเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ฉีเหม่ยหลันจึงกลับมามีเรี่ยวแรงดังเดิมขณะที่กำลังคิดเรื่องราวอยู่ในใจ ร่างอวบอิ่มต้องขยับกายถอยหลังอย่างประหม่า เมื่อน้องสาวขยับเข้ามากระซิบบอกกล่าวบางอย่าง“พี่ใหญ่ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าของม้าตามพวกเรามา”“เดี๋ยวคนของท่านพ่อคงช่วยจัดการ”ฉีเหม่ยหลันตอบกลับอย่างขอไปที บิดาส่งผู้คุ้มกันมาสองคนคงพอช่วยเหลือสอดส่องดูแลความปลอดภัยได้“แต่พี่ใหญ่เสียงม้าใกล้เข้ามาทุกทีแล้วนะเจ้าคะ”น้ำเสียงหวาดกลัวเป็นกังวลกล่าวย้ำข้างหูของพี่สาว กายบางสั่นเทาอย่างหนักเพราะช่วงเวลาเป็นเด็กน้อยพวกนางเคยถูกมือสังหารหลายคนตามประกบรถม้า เคราะห์ดีที่คนของบิดาฝีมือดีทุกคน สองพี่น้องเลยรอดชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้“เฟยเฟิ่งก้มหัวลงแล้วห้ามลุกขึ้นมาเด็ดขาด”พี่สาวซึ่งมีวิชาต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดเพียงเล็กน้อย รีบกดหัวน้องสาวให้นอนคว่ำหน้าไปกับพื้นรถม้า ส่วนตนเองด
続きを読む
หวนคืน
สองคนพ่อลูกคู่นั้นยังคงนั่งเงียบสงบเสงี่ยมไร้วาจาโต้กลับ มีเพียงประกายเกลียดชังในแววตาของสตรีคู่แค้น ที่เผลอส่งกลับมาชั่วขณะหนึ่ง“เจ้าก็เป็นสตรี มิหนำซ้ำยังเดินมาเพียงลำพัง”เสียงเข้มเอ่ยเตือนหลานสาวข้างจวนอีกครั้ง ความอดทนของเขาเข้าใกล้ขีดสูงสุดเต็มทีหากไม่รู้ว่าบิดาของนางไปราชการแต่เช้ามืด เขาคงรีบให้คนไปบอกกล่าวเสนาบดีฉีจิงผิง ให้รีบมาพาตัวบุตรสาวกลับไปทันที“ข้าเดินเข้าออกจวนหลังนี้ตั้งแต่หกหนาว ย่อมไม่อาจเปรียบเทียบกับสตรีที่เพิ่งเคยก้าวขาเข้ามา”ฉีเหม่ยหลันวางหม้อน้ำแกงไก่ลงตรงโต๊ะอาหารภายในห้องโถงรับรอง กายอวบอัดเดินเข้าไปใกล้บุรุษในดวงใจเหมือนทุกครั้งยามที่มาพบเขา“เอ่อ…ใต้เท้าซ่งข้าน้อยกับบุตรสาวคงต้องขอตัวกลับก่อนนะขอรับ”นายกองซูมู่หรงบิดาของซูชิงโม่รีบกล่าวเพื่อตัดปัญหา เขาไม่อยากมีปัญหากับบุตรีเสนาบดีกรมคลังหากถูกคนผู้นั้นเขม่นรุนแรง แน่นอนว่าเส้นทางในตำแหน่งหน้าที่การงานอันทรงเกียรติ คงสิ้นสุดเพียงตำแหน่งนายกองผู้หนึ่งเท่านั้น“ไม่ต้องหรอกนายกองซู อยู่ร่วมสำรับเช้ากันก่อน คนที่ต้องกลับออกไปไม่ใช่พวกท่านอย่างแน่นอน ฉินเซียว!”ท้ายประโยคเจ้าของจวนตะโกนเรียกหาผู้ช่วยคนสน
続きを読む
ตัดใจ
“เฮือก!!!”เสียงสูดลมหายใจเสียงดังของคนป่วย ก่อนที่ร่างอวบอิ่มจะลุกพรวดพราดขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็เห็นน้องสาวนั่งฟุบหน้าหลับอยู่ข้างเตียง“เฟิ่งเอ๋อร์”เสียงแหบแห้งเอ่ยเรียกคนขี้เซา ง่วงนอนถึงเพียงนั้นเหตุใดไม่กลับไปนอนที่เรือน“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ฟื้นแล้ว จิบน้ำก่อนเจ้าค่ะ”สองมือลนลานควานหากาน้ำอุ่น ที่ตนเพิ่งถือเข้ามาไม่นาน แล้วเทลงจอกเล็ก ๆ ยื่นให้คนฟื้นคืนสติ“เฟิ่งเอ๋อร์ เจ้ายังไม่แต่งออกไปใช่หรือไม่”ความทรงจำหลายภพหลายชาติผสมปนเปกัน จนแยกไม่ออกว่ายามนี้ตนอยู่ในห้วงเวลาใดกันแน่ แต่ที่รู้อย่างแจ่มแจ้งแน่ชัด คือบุรุษผู้นั้นเป็นของต้องห้ามยิ่งกว่าของมืดของดำนางตายโดยมีเขาเป็นต้นเหตุทุกครั้ง ซวยซ้ำซวยซ้อนเพราะถูกตามติดทุกชาติภพ!“ใช่เจ้าค่ะ ข้ายังไม่ออกเรือน พี่ใหญ่ท่านจำอะไรไม่ได้เลยหรือ”ฉีเฟยเฟิ่งรู้สึกดีใจที่พี่สาวปลอดภัย อีกทั้งยังเรียกนางอย่างสนิทสนม ทว่าตกใจมากเช่นกันที่พี่สาวมีท่าทีแปลก ๆ คล้ายกับจดจำเรื่องราวไม่ได้อย่างไรอย่างนั้น“ท่านพ่อ ท่านพ่ออยู่ที่ใด”เมื่อเห็นว่าน้องสาวปลอดภัยดี คนต่อมาคือบิดาที่นางต้องเร่งสอบถามความเป็นไป ไม่ได้ใส่ใจตอบคำถามเรื่องความทร
続きを読む
ชมนกชมไม้
ร่างสูงใหญ่เดินวนไปวนมาอยู่ในเรือนนอนส่วนตัว นับจากวันที่เกิดเรื่องใหญ่ภายในจวนเขามักจะตื่นขึ้นมาในยามวิกาล หลังจากนั้นก็ไม่สามารถข่มตานอนหลับได้อีกในวันเกิดเรื่องเสนาบดีหนุ่มให้สองพ่อลูกตระกูลซูกลับจวนไปก่อน ส่วนตัวเขารีบเดินตามหลานสาวข้างจวนไปติด ๆ ทว่าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในจวนตระกูลฉีทุกกรณีจึงได้แต่เก็บความห่วงใยไว้ภายในใจ รู้จักกันมาหลายปีใช่ว่าเขาจะอยากเห็นนางบาดเจ็บเสียเมื่อไหร่!“ป่านนี้จะฟื้นคืนสติแล้วหรือยัง”เสียงเข้มบ่นพึมพำกับตนเอง ในใจร้อนรนแปลกประหลาด ยิ่งภาพสุดท้ายที่เห็นเลือดอาบศีรษะเล็ก ยิ่งพาให้จิตใจจมดิ่งจนนอนไม่หลับเลยสักคืน“อาการหนักแค่ไหน เหตุใดไม่มีคนส่งข่าวมาบ้างเลย”เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอ่อนกว่าวัยขมวดคิ้วมุ่น เพราะไม่รู้จะจัดการปัญหานี้อย่างไรดีซ่งจือหานเดินกลับขึ้นเตียงนอนหมายข่มตานอนให้หลับ ร่างกำยำนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่สักพัก ก็ไม่สามารถข่มตานอนหลับเฉกเช่นค่ำคืนที่ผ่านมา จึงหยิบเสื้อคลุมตัวหนาขึ้นมาสวมใส่ แล้วเดินออกไปนอกเรือนนอนด้วยฝีเท้าเงียบกริบคนตัวสูงกระโดดขึ้นไปนั่งห้อยขาอยู่บนต้นไม้ใหญ่ข้างจวน สายตาทอดมองไปยังหลังคาเรือนนอนขนาดกลางหลังหนึ่
続きを読む
เตรียมการก่อนออกเดินทาง
สามวันต่อมายังคงผ่านพ้นไปอย่างเรียบง่าย ร่างกายของคนป่วยกลับมาแข็งแรงมากกว่าเดิม เพราะความทรงจำในห้วงสุดท้ายได้ปลุกจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งขึ้นมาด้วยหลังจากลองขยับร่างกายด้วยการฝึกต่อสู้เล็ก ๆ กับผู้คุ้มกันตามความคุ้นเคย เรี่ยวแรงมหาศาลในห้วงจิตวิญญาณเดิม จึงก่อเกิดขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ใจฉีเหม่ยหลันได้ปรับความเข้าใจกับฮูหยินรองของบิดา หรือแม่รองที่นางเรียกขานมาแต่เยาว์วัย สตรีต่างวัยสวมกอดและกล่าวขออภัยกันและกันอยู่นานสองนาน“ท่านแม่ได้บุตรสาวคนโตกลับสู่อ้อมแขนสมใจนึกแล้วนะเจ้าคะ พี่ใหญ่คงไม่รู้ว่าบางครั้งท่านแม่รักท่านมากกว่าข้าเสียอีก ตามใจกันจนนิสัยเสีย”ฉีเฟยเฟิ่งกล้าพูดกล้าแสดงออกต่อหน้าพี่สาว หลังจากได้รู้ความลับอันน่าพิสดารหลายเรื่อง ยามนี้สองสาวจึงเป็นทั้งพี่น้องและสหายร่วมชะตากรรม“ข้าหน้าตาน่ารักมากกว่าเจ้ากระมัง ท่านแม่เลยมีใจเอนเอียง”“เหอะ ท่านเอาส่วนดีไปหมด แต่ข้าไม่อิจฉาหรอกเพราะข้าฉลาดกว่าหลายเท่า ดูอย่างเรื่องบุรุษข้าไม่เคยเสียใจเรื่องบุรุษเลยสักครั้ง”“เด็กแสบกล้าว่าพี่สาวหรือ” ฉีเหม่ยหลันถลึงตาให้โตขึ้นเพื่อแกล้งน้องสาว“เอาล่ะ เลิกเถียงกันได้แล้ว พวกเจ้ารีบไปจัดเตรีย
続きを読む
ยิ้มสู้
กึก!ฉีเฟยเฟิ่งดึงแขนพี่สาวให้หยุดเดิน เพราะมองเห็นบุรุษคู่กรณีกำลังยืนเลือกอาภรณ์อยู่กับผู้ช่วยของเขา“พี่ใหญ่ไปร้านอื่นดีหรือไม่”“เฟิ่งเอ๋อร์เจ้าทำตัวตามปกติ พวกเราเป็นเด็กต้องเข้าไปทักทายผู้ใหญ่ ตัดใจก็ส่วนหนึ่งแต่บุญคุณต่อกันย่อมมิอาจปล่อยผ่าน”ฉีเหม่ยหลันมองเห็นคนผู้นั้นไม่ต่างกัน ในใจรู้สึกเจ็บแปลบเพียงชั่วครู่ จากนั้นจึงปรับอารมณ์ของตนให้เป็นปกติสองขาก้าวเดินอย่างมั่นคงตรงเข้าหาผู้ใหญ่ ที่ตนต้องแสดงความเคารพเฉกเช่นชาวเมืองคนอื่น ๆน้ำเสียงสุภาพนอบน้อมไม่คุ้นหู เอ่ยทักทายคนที่กำลังก้มหน้าเลือกอาภรณ์ด้วยความตั้งใจ“คารวะท่านเสนาบดีเจ้าค่ะ”คุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองตระกูลฉี ก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วกล่าวทักทายผู้ใหญ่ตามมารยาทด้วยทิศทางที่ต้องเดินไปเลือกอาภรณ์ จำเป็นต้องผ่านจุดที่เขายืนอยู่ จึงต้องเข้าไปทักทายเพื่อไม่เป็นการเสียมารยาท“อะ…อืม”ซ่งจือหานเงยหน้าขึ้นมองตามทิศทางของน้ำเสียงสุภาพเกินกว่าเหตุ หมายจ้องมองเข้าไปในดวงตาของสตรีอาภรณ์สีม่วง แต่เขาต้องผิดหวังเพราะทั้งสองพี่น้องก้มหน้าก้มตาไม่ต่างกัน“ข้ากับน้องสาวขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”น้ำเสียงสุภาพยังคงกล่าวขณะก้มหน้าอยู่แบบนั้น สองมื
続きを読む
ขี้เกีัยจปะทะ
บริเวณชั้นล่างของร้านอาภรณ์ยามนี้เริ่มมีผู้คนเข้ามาเลือกซื้ออาภรณ์กันหลายราย รวมไปถึงบุตรีนายกองของแคว้นซึ่งมาพร้อมกับสหายอีกสองคนในจวนของขุนนางน้อยใหญ่ของแคว้นซ่ง ต่างได้รับหนังสือจากราชสำนักให้ส่งตัวแทนไปช่วยเหลือการก่อสร้างครั้งสำคัญ“ตำแหน่งยอดพธูของแคว้น จำเป็นต้องเดินทางไปช่วยเหลือราชสำนักด้วยหรือ”สหายสนิทเอ่ยถามคนที่กำลังเลือกอาภรณ์สตรีสีหวานแหววเมื่อบิดาของพวกนางรู้ว่าซูชิงโม่อาสาไปช่วยเหลือการก่อสร้างบ่อกักเก็บน้ำที่เมืองถัง พวกนางจึงถูกบิดาส่งให้ไปทำความดีเอาหน้าไม่ต่างกัน“ข้าเข้าใจการขีดเขียนแบบ ท่านพ่อเลยอยากให้ไปช่วยเหลืองานด้านการขีดเขียนโครงสร้าง”ความสามารถที่เก็บงำมานานตั้งแต่พ้นวัยปักปิ่น ถึงครานำออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์เรื่องราวความโกรธแค้นศัตรูคู่อาฆาตคนเดิม ยังคงหมุนเวียนอยู่ในความทรงจำไม่รู้ลืม นับวันยิ่งกระจ่างแจ้งว่าเหตุใดจึงรู้สึกเกลียดชังมากถึงเพียงนี้“ซูชิงโม่เจ้าช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความสามารถ ไม่เหมือนใครบางคนที่ไปในฐานะคนครัว”พวกนางต่างก็รู้ว่าบุตรีเสนาบดีกรมคลังร่วมเดินทางไปด้วย จึงนัดหมายชวนกันมาเลือกซื้ออาภรณ์ใหม่ ต่อให้อยู่กลางป่ากลางเขาพวกนางต้อ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status