9

วินาทีที่อวิ๋นซินเยว่เอ่ยพระนามอวี้เหยียนออกมานั้น แรงบดขยี้ที่บ่าของนางนั้นแข็งกร้าวราวกับคีมเหล็ก แต่แรงสั่นเทาที่ปลายนิ้วของเขา รุนแรงยิ่งกว่าอาการประชวรใด ๆ ดวงเนตรคมกริบของจักรพรรดิอวี้เหยียนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนสุดขีด ภาพในอดีตฉายวาบเข้ามาในห้วงความคิด มีเพียงสตรีผู้เดียวในชีวิตที่เคยกล้าเรียกชื่อเขาตรง ๆ เช่นนี้…และสตรีผู้นั้นก็เคยนำหายนะมาสู่ชีวิตเขา

“หยุดเดี๋ยวนี้!” เขาตะคอกใส่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่แฝงไว้ด้วยความสับสนอย่างรุนแรง อวิ๋นซินเยว่ไม่ถอยหนี เธอสบตาเขาอย่างแน่วแน่ ไม่ใช่ด้วยความรักแบบชู้สาว…แต่ด้วยความสงสารและความเข้าใจอย่างบริสุทธิ์ใจ เธอไม่ได้กลัวความโกรธของเขา…แต่กลัวการที่เขาจะปิดกั้นตัวเองอีกครั้ง

“หม่อมฉัน…หม่อมฉันเพียงแค่” เธอพยายามเอ่ยต่อ

“พอแล้ว!” อวี้เหยียนปล่อยมือจากบ่าของเธออย่างกะทันหัน แรงผลักนั้นทำให้ร่างบางซวนเซไปเล็กน้อยเขาหันหลังให้เธออย่างรวดเร็ว มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน แผ่นหลังกว้างในชุดมังกรทองดูแข็งกระด้างและโดดเดี่ยวอีกครั้ง กำแพงน้ำแข็งที่เพิ่งจะปริร้าว…ถูกสร้างขึ้นอย่างเร่งด่วนที่สุดเพื่อปกป้องความอ่อนแอที่เพิ่งถูกเปิดเผย

“ออกไปจากที่นี่ซะ!” พระสุรเสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นชาดุจน้ำแข็งจากหุบเขาลึก “อย่าได้นำสิ่งใด...ที่ไม่ใช่หน้าที่ของเจ้าเข้ามาในตำหนักนี้อีก!”

อวิ๋นซินเยว่ค้อมกายคารวะแผ่นหลังนั้นอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเดินออกจากตำหนักเฉียนชิงไป โดยไม่หันกลับมามองอีกแม้แต่ครั้งเดียว เธอปล่อยให้ชัยชนะครั้งนี้เป็นความเงียบงัน...ที่เต็มไปด้วยความหวัง

[ติ๊ง! อัปเดตคลื่นหัวใจฝ่าบาท: ดิ่งลงอย่างรวดเร็ว -10 องศา!สถานะ: พยายามสร้างกำแพงป้องกันตนเองซ้ำ (Self-Defense Protocol)

แต่อัตราการเต้นของหัวใจยังสูงกว่าปกติ 20%!]

อวิ๋นซินเยว่กลับมายังตำหนักคุนหนิงด้วยความเหนื่อยล้าทางจิตใจ เธอตัดสินใจเด็ดขาด หากความรักคือความอ่อนแอที่เขากลัว…เธอก็จะมอบความอ่อนโยนที่สม่ำเสมอให้เขาอย่างไม่คาดหวังสิ่งใด

ตลอดสัปดาห์ต่อมา หลินซินเยว่เริ่มต้นกลยุทธ์ใหม่ เธอใช้สกิล ‘ข้าวกล่องฮองเฮา’ ทำอาหารง่าย ๆ และบำรุงกำลัง (เช่น ซุปไก่ตุ๋นโสม ไก่ทอดกรอบสูตรวังหลวง หรือ หมั่นโถวน้ำผึ้ง) และส่งไปให้จักรพรรดิที่ตำหนักเฉียนชิงอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีการแนบสาส์น หรือคำพูดใด ๆ!

นี่คือการให้โดยที่ไม่เรียกร้องความสนใจ เป็นการยื่นความอบอุ่นให้เขาโดยไม่ทำให้เขารู้สึกว่าต้องตอบแทน ซึ่งเป็นสิ่งที่อวี้เหยียนไม่เคยได้รับจากใครเลย

[ผลลัพธ์จากระบบ]:สถานะ: อาหารถูกฝ่าบาทเสวยจนหมดเกลี้ยง7วันติดต่อกัน!

ความก้าวหน้า: อุณหภูมิหัวใจเพิ่มขึ้นเฉลี่ย 0.5 องศาต่อวัน(สถิติสูงสุด!)

ข้อสังเกต: ฝ่าบาททรงมีท่าทีหงุดหงิดทุกครั้งที่กล่องอาหารว่างเปล่า!

ดูเหมือนว่าทรงกำลังติดรสชาติอาหารที่หม่าม๊ามอบให้แล้วนะคร้าบ!]

"จริงเหรอ อย่างน้อยฉันก็ทำให้เขายิ้มได้บ้างล่ะนะ" เธอพึมพำกับตัวเองก่อนจะยิ้มกว้างอย่างพอใจ

.......

ในขณะที่ความสัมพันธ์กำลังคืบหน้าอย่างช้า ๆ... หลินซินเยว่ได้รับคำสั่งเรียกเข้าเฝ้าไทเฮาฉงฮวาที่ตำหนักฉือหนิง

ตำหนักฉือหนิงปกคลุมไปด้วยความเคร่งขรึมและกลิ่นหอมของกำยาน ไทเฮานั่งสง่างามอยู่บนเก้าอี้หยก ดวงตาของนางเฉียบคมและเต็มไปด้วยความรู้ทันโลก

“ฮองเฮา…ช่วงนี้เจ้าดูผอมลงไปมาก” ไทเฮาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ “ข้าทราบเรื่องความวุ่นวายที่ตำหนักคุนหนิง และเรื่องที่เจ้าลงมือทำอาหารให้ฝ่าบาทเสวยเอง มันเป็นความตั้งใจที่ดี แต่ข้าไม่อยากให้เจ้ากังวลใจ ความสงบสุขของวังหลัง...คือความสงบสุขของแคว้นอวี้”

“หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ”

“ดี…หน้าที่ของเจ้ามิใช่การเป็นแม่ครัวหลวง” ไทเฮาตรัสต่อ รอยยิ้มของนางดูเมตตา แต่ดวงตาของนางกลับไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย “หน้าที่ของเจ้าคือการรักษาเกียรติยศของตระกูลอวิ๋นและรักษาหน้าราชวงศ์ และที่สำคัญที่สุด…คือการประสูติองค์รัชทายาท อวี้เหยียนเป็นบุตรบุญธรรมที่ข้ารักและฟูมฟักยิ่งกว่าชีวิต ข้ารับเขามาเลี้ยงดูหลังจาก…มารดาแท้ ๆ ของเขาจากไปด้วยอาการป่วยที่น่าเวทนา”คำพูดนั้นทำให้ซินซินสะท้านวาบเธอรู้ว่าไทเฮาโกหกจากการที่เสี่ยวหลิงบอกเธอด้วยตัวอักษรเรืองแสงที่ปรากฎตรงหน้า

“ข้าเลี้ยงดูเขาอย่างดีมาตลอด เขาต้องก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิ และข้าก็ช่วยให้เขาได้ครองบัลลังก์อย่างราบรื่น แต่ความมั่นคงของบัลลังก์...จะพังทลายลง หากไม่มีทายาทสายตรง การกระทำที่ผิดแปลกไปของเจ้าในช่วงนี้ ไม่ว่าจะเป็นการแสดงตลกต่อหน้าฝ่าบาท หรือการเสี่ยงชีวิตทำอาหาร ล้วนเป็นการกระทำที่ ‘ไม่เหมาะสม’ กับตำแหน่งฮองเฮา จงจำไว้...ตำแหน่งของเจ้ามั่นคงเพราะตระกูลของเจ้า มิใช่เพราะ...ความหลงใหลชั่วครู่ของบุรุษเพศ!” ไทเฮาตรัสด้วยรอยยิ้ม แต่เธอกลับรู้สึกขนลุก

“ฮองเฮา…จงดูแลตัวเองให้ดี จงทำหน้าที่ของเจ้าให้สมบูรณ์ อย่าให้ความพยายามของข้าและอวี้เหยียนต้องสูญเปล่าเพราะเรื่องไร้สาระ!”

คำพูดของไทเฮาเป็นเหมือนการตบหน้าเธอเบา ๆ เป็นการตอกย้ำว่าในวังหลวงแห่งนี้ ทุกการกระทำล้วนมีผลทางการเมือง และความรักแบบโรแมนติกเป็นสิ่งไร้ค่า และยิ่งไปกว่านั้น…ไทเฮากำลังส่งสัญญาณว่า ‘ข้ารู้ทุกอย่างที่เจ้าทำ!’

.......

เมื่อหลินซินเยว่กลับมาถึงตำหนักคุนหนิงด้วยความรู้สึกหดหู่ ก็พบว่าที่ลานหินอ่อนมี ซูกุ้ยเฟย นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ความงามของนางโดดเด่น แต่สายตาของนางเต็มไปด้วยความชิงชังที่ถูกกดไว้

“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ” ซูกุ้ยเฟยคารวะอย่างงดงาม “หม่อมฉันมาเยี่ยมเยียนและให้กำลังใจเพคะ หวังว่าเหตุการณ์ร้าย ๆ ที่ตำหนักของท่านจะผ่านพ้นไปได้โดยเร็ว เพราะหากเกิดเรื่องน่าอับอายเช่นนั้นอีก…วังหลวงคงรับไม่ไหวเพคะ”

คำว่า ‘เหตุการณ์ร้าย ๆ’ ของนาง…คือการพยายามลอบสังหารฮองเฮาโดยฝูซินที่นางส่งมานั่นเอง!

“ขอบใจกุ้ยเฟยที่อุตส่าห์เป็นห่วง” หลินซินเยว่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด แต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมหาญ “ข้าสบายดีแล้วเพคะ และหลังจากนี้…ความปลอดภัยของตำหนักคุนหนิงก็แข็งแกร่งกว่ากำแพงเหล็กเสียอีก เพราะมีฝ่าบาททรงดูแลด้วยพระองค์เอง” ซูกุ้ยเฟยชะงักไปเล็กน้อย แววตาของนางสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด คำพูดนั้นเป็นการตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ของแผนการลอบสังหาร

“แน่นอนเพคะ…ฝ่าบาทย่อมเป็นห่วงฮองเฮาเสมอ” นางตอบด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทน “แต่ฮองเฮาเพคะ…หม่อมฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้ฝ่าบาททรงโปรดปรานอาหารจากตำหนักของท่านมาก หม่อมฉันจึงอยากขอให้ท่าน… มอบความโปรดปรานนี้แก่ตำหนักของหม่อมฉันบ้างเพคะ เพื่อที่ฝ่าบาทจะได้ไม่ทรงลำเอียงนัก”

นี่คือการท้าทายอย่างโจ่งแจ้ง เป็นการเรียกร้องให้หลินซินเยว่แบ่งปันความสนใจของจักรพรรดิ

“กุ้ยเฟย…” หลินซินเยว่ก้าวเข้าหานางช้า ๆ ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความเชื่อมั่นที่กุ้ยเฟยไม่เคยเห็นในตัวฮองเฮาคนเก่า “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว สิ่งที่ข้าถวายไป…มิใช่ความโปรดปราน แต่มันคือ หน้าที่ของภรรยาที่ดี และหน้าที่ที่สำคัญที่สุดของข้า…คือการดูแลพระวรกายของฝ่าบาทเพียงผู้เดียว”

“ท่านพูดเช่นนี้…หมายความว่าท่านต้องการที่จะ ‘ครอบครอง’ องค์จักรพรรดิเพียงผู้เดียวอย่างนั้นหรือเพคะ!?” กุ้ยเฟยเอ่ยเสียงดัง รอยยิ้มหวานหายไปแล้ว เผยให้เห็นความไม่พอใจที่แท้จริง

การกระทำของฮองเฮานี้กำลังทำลายอำนาจคานที่นางสร้างมาให้ทำลายฮองเฮา! แต่ทำไมครั้งนี้จึงไม่ได้ผล!

หลินซินเยว่ยังคงยิ้ม รอยยิ้มของเธอบริสุทธิ์…แต่คมกริบกว่าดาบใด ๆ เธอใช้คำจากโลกปัจจุบันที่แสนอันตรายในวังหลังแห่งนี้“ครอบครอง…อาจไม่ใช่คำที่ถูกต้องนัก” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล แต่ทุกพยางค์ล้วนเด็ดขาด

“ฝ่าบาทเพิ่งมีพระราชโองการลับ ให้ข้า...เป็นผู้ดูแลพระวรกายและอาหารทุกมื้อเป็นการพิเศษ ดังนั้น...นับจากนี้ไป...เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการแบ่งปันความโปรดปรานอีกแล้ว”

“เพราะสำหรับฝ่าบาทแล้ว…ตอนนี้มีแต่เพียงฮองเฮาเช่นข้าเท่านั้นที่สำคัญที่สุด! อำนาจคานใด ๆ…ได้ถูกทำลายลงไปแล้ว” กุ้ยเฟยยืนแข็งทื่อ ใบหน้าของนางซีดเผือดลงทันตาเห็น พระราชโองการลับ? การดูแลพิเศษ? การทำลายอำนาจที่ตระกูลของนางคาดหวัง? ทุกอย่างที่นางได้ยินในวันนี้ เป็นการประกาศสงครามอย่างโจ่งแจ้ง…และเป็นชัยชนะที่นางไม่อาจยอมรับได้! นางกำมือแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ความริษยาเปลี่ยนเป็นความแค้นอย่างรุนแรง

[ติ๊ง! มิชชันใหม่เปิดใช้งาน: เปิดโปงความจริงเบื้องหลัง (Expose the Truth)

รายละเอียด: สืบหาความจริงเบื้องหลังการสิ้นชีวิตของพระมารดาแท้ของฝ่าบาทและเปิดโปงแผนการของไทเฮาฉงฮวา!

รางวัล: ปลดล็อกฉากลับลำดับที่ 2 (ความจริงแห่งการทรยศ) +100คะแนนความอบอุ่น!

ความเสี่ยง: ระดับสูงสุด! การกระทำผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอาจนำไปสู่‘ความตาย’หรือ‘โทษทัณฑ์ถึงตระกูล’

คำเตือน: ไทเฮาฉงฮวาเป็นภัยคุกคามสูงสุดต่อภารกิจกู้โลก!

หลินซินเยว่เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เธอเพิ่งจะเอาชนะศึกเล็ก ๆ กับซูกุ้ยเฟยมาได้ แต่ตอนนี้ ‘เสี่ยวหลิง’ กลับพาเธอเข้าสู่สนามรบแห่งความตายกับ ‘บอสลับ’ ที่อันตรายที่สุดในวังหลวงแห่งนี้!