ตอนที่5 หน้ากากสุภาพบุรุษ

เสียงดนตรีดังมาจากห้องอาหารบนสุดของกาสิโน กลุ่มแขกที่ได้รับชัยชนะในวันนี้ต่างขึ้นมาฉลองกันเสียงดังพอสมควร แต่ก็มีห้อง VIP ที่แยกต่างหาก และสามารถมองเห็นวิวมาเก๊าได้อย่างชัดเจน

            ในห้องนั้นมีสองคนกำลังนั่งรออยู่

            “แล้วทำไมเขาต้องนัดพี่ด้วย”

            นาคินมองมินตรา ชักสีหน้าใส่เหมือนไม่พอใจคำถาม ก่อนจะปรับสีหน้าใหม่ เพราะคิดว่ามินตราเป็นตัวนำโชคที่ทำให้เขาได้ถอนทุนในครั้งนี้

            “ในเมื่อมีคนเลี้ยงก็ดีอยู่แล้ว จริงสิ น้องตาอยากกินอะไรพิเศษไหมอย่างพวกล็อบสเตอร์ หรือคาเวียร์พวกนั้น”

            มินตราส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ท่าทางเรียบร้อยพูดน้อยแบบนี้ เมื่อก่อนเขาก็ชอบหรอกนะ แต่มาตอนนี้เริ่มรู้สึกรำคาญ เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดหรือต้องการอะไร

            ถ้าไม่เพราะต้องพาเธอมาเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน เขาก็ไม่คิดจะพามาให้เสียอารมณ์เด็ดขาด

                ชายหนุ่มมองมือหญิงสาวก็คิดจะจับมือเอาไว้ แต่มินตราหวงตัวมาก แม้จะอยู่ห้องเดียวกัน แต่เขากลับต้องนอนโซฟาด้านนอก ส่วนหญิงสาวกลับล็อกประตูห้องอยู่คนเดียว

            ความอยากเอาชนะก็เรื่องหนึ่ง ความอยากลองของก็อีกเรื่องหนึ่งเช่นกัน ในเมื่อไม่ได้ของพวกนั้นเขาก็หงุดหงิดพอตัวแล้ว ยังดีที่สองวันนี้ผลัดกันแพ้ชนะ จนสุดท้ายก็ได้เงินมาหลายล้าน ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยไปแล้วกัน

            เสียงประตูเปิดทำให้พวกเขาหันมอง ก็พบว่าเป็นชายแก่ผมหงอกอายุเกือบหกสิบเดินเข้ามา ใบหน้านั้นเหมือนพวกมาเฟียเจ้าพ่อที่คุมบ่อนด้านล่าง

            นาคินรีบขยับลุกขึ้น “ไม่ทราบว่าคุณเป็น”

            “ผมเป็นคนดูแลที่นี่” เฟยถังมองลูกน้องขยับเก้าอี้ให้แล้วก็นั่งลง จากนั้นก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

            ความนิ่งเงียบทำให้นาคินรู้สึกเกร็งไปด้วย จึงขยับขึ้นยืดตัวอีกนิด

            “ผมขอบคุณเงินพวกนั้นที่คุณ” เขาทำท่าเหมือนอยากทราบชื่อ

            เฟยถังคีบบุหรี่ออกจากปากแล้วพ่นควันออกมารอบหนึ่ง ก่อนจะบดลงบนแท่นดับบุหรี่ “ไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อ ถือว่าผมได้ช่วยเหลือคนมีน้ำใจแล้วกัน”

            “คนมีน้ำใจ” นาคินทำสีหน้าแปลกใจจนกระทั่งเฟยถังกล่าวต่อ

            “เมื่อวานคุณผู้หญิงช่วยลูกชายผมเอาไว้”

            คำว่าลูกชายทำให้มินตรานึกถึงชายที่เธอพบเจอ สีหน้านาคินดูแปลกใจ เพราะมินตราไม่ได้เล่า

            หญิงสาวสบตาแล้วกล่าวต่อ “แค่เรื่องเล็กน้อยค่ะ แต่ที่คุณให้พวกเรามันมากไปจริงๆ”

            “ตา” เสียงนาคินกดต่ำห้ามปรามมินตรา เพราะเขาพอใจความช่วยเหลือนั้น

            ในเมื่อช่วยเหลือลูกชายเจ้าของบ่อนได้ก็ต้องมีบุญคุณต่อกัน ฉะนั้นเงินแค่ไม่กี่ล้านก็คงน้อยเกินไป พอคิดแบบนั้นนาคินก็ยืดตัวอีกครั้ง

            “ไม่น้อยหรอกครับ ถ้าเกิดเรื่องอะไรกับลูกชายผม ผมคงเสียใจแย่” เฟยถังยกมือขึ้นตบสองครั้ง ลูกน้องที่ยืนอยู่ก็เอากระเป๋าสีดำออกมาวางบนโต๊ะ พอเปิดออกก็เห็นเงินจำนวนมหาศาล

            นาคินตาลุกวาว

            “ผมให้คุณผู้หญิงครับ”

                มินตรามองเงินจำนวนมาก แม้เธอจะถูกเลี้ยงมาให้ลำบาก แต่คำสอนของแม่เธอก็จดจำทุกคำ สิ่งไหนไม่ใช่ของเราก็ไม่ควรจะรับมัน และมันก็แค่เหตุการณ์พาไปเท่านั้น เธอไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลยสักนิด

            “ฉันขอบคุณมาก แต่เงินจำนวนนี้...”

            “ผมขอขอบคุณครับ” นาคินชิงพูดตัดหน้า จากนั้นก็รีบลุกขึ้นไปปิดกระเป๋าแล้วถือเอาไว้ เขาสบตามินตราเพื่อให้หยุดพูด

            นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นแววตาเหี้ยมไร้ความสุภาพผิดจากที่เคยเป็นมา เงินพวกนั้นมากพอที่จะทำให้เขาทำทุนต่อ และถ้าโชคดีก็อาจจะทำให้เขาได้เงินกลับเมืองไทยถึงสิบล้านเลยทีเดียว

            เฟยถังหันมองมินตราอีกรอบ ใบหน้าเรียวเล็ก คิ้วบางได้รูป ปากนิดจมูกหน่อย ตัวเล็กบอบบางน่าทะนุถนอม มิน่าคุณชายของเขาถึงอยากได้ จนถึงกับลงทุนให้เขามาแสดงเป็นนายใหญ่ที่ตายลงหลุมไปหลายปีแล้ว คิดๆ แล้วแผนพนันครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่พอสมควร เขาจะพลาดไม่ได้

            “พรุ่งนี้จะมีกลุ่มพนันคนสำคัญมาที่โรงแรมของเรา คนกลุ่มนี้ล้วนเงินหนาทั้งนั้น ถ้าคุณนาคินสนใจจะ...”

            “สนใจครับ” นาคินที่ได้เงินมาง่ายๆ ก็รีบตกลงอย่างง่ายดาย คนเราเมื่อความโลภเข้าตาแล้ว แม้แต่ปีศาจมานั่งอยู่ตรงหน้าก็มองไม่เห็น

            มินตราเริ่มรู้สึกว่าตัวเองแทบไม่รู้จักนิสัยของแฟนเลยสักนิด บางครั้งเขาเหมือนใส่ใจ แต่บางครั้งเขาเหมือนกำลังมองหาผลประโยชน์จากเธอ แต่เธอเป็นแค่คนถูกทิ้ง พ่อไม่สนใจ แม่เลี้ยงรังแกกดขี่อยู่ทุกวัน เขาจะเอาประโยชน์อะไรจากเธอได้

            “รีบกินสิตา” นาคินรีบตักอาหารเช้าให้เธอ เพราะกำลังดีใจที่จะได้ไปเสี่ยงโชคในวันนี้

            วันนี้เขาใจดีกับเธอเป็นพิเศษ จนทำให้มินตราที่ขาดความอบอุ่นไม่อยากเก็บความคิดกังวลใจก่อนหน้าเอาไว้อีก เธออาจจะคิดมากก็ได้ นาคินอาจจะรักเธอจริงๆ

            เมื่อคิดได้ก็กินอย่างมีความสุข ก่อนที่เขาจะมุ่งหน้าไปยังห้อง VIP สำหรับแขกพิเศษในวันนี้

            “สำหรับคุณผู้หญิงเรามีห้องรับรองให้ระหว่างรอครับ” พนักงานบริการด้านหน้าผายมือไปทางด้านขวาของห้อง ทำให้มินตราหันมองนาคินเพื่อขอความคิดเห็น ชายหนุ่มที่อยากร่ำรวย และโกยเงินทองให้มากที่สุดรีบโบกมืออย่างรำคาญ

            “ตาไปรอในนั้นแหละ รอพี่ชนะแล้วพวกเราไปค่อยไปฉลองกันต่อ” เขามั่นใจว่ามินตราเป็นตัวนำโชคที่จะทำให้เขากลายเป็นเศรษฐีแน่นอน