ตอนที่6 ข้อตกลงแลกอิสรภาพ

มินตราแยกไปที่ห้องทางปีกขวา เมื่อเข้าไปแล้วก็พบว่าด้านในเป็นห้องรับรองขนาดใหญ่ มีโซฟาสีแดง มีโพรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ และกระจกที่สามารถมองลงไปดูชั้นล่างที่เป็นเครื่องเล่นพนันทั้งโรงแรม

            ทางด้านขวาของห้องมีบาร์เหล้าและไวน์ราคาแพง มุมข้างๆ ก็มีของว่างรับรองไว้สำหรับกินแก้เบื่อ เรียกได้ว่าเป็นห้องรับรอง VIP ที่เธอไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้มาพบเจอ

            ด้านหลังมุมของว่างมีกระจกบานใหญ่ตั้งอยู่ มินตราเดินไปยืนหน้ากระจกเพื่อสำรวจตัวเอง จากนั้นก็เดินกลับไปนั่งลงที่โซฟาสีแดง แล้วหยิบนิยายเล่มโปรดขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา

            จากหนึ่งชั่วโมงก็ผ่านไปครึ่งวัน จากครึ่งวันก็ผ่านไปถึงเย็น เธอรอจนหิวจึงเดินไปหาอะไรกินที่เคาน์เตอร์บาร์ จากนั้นก็กลับมานั่งที่เดิมจนผล็อยหลับไป

            มินตรามารู้สึกตัวอีกรอบก็ตอนที่เสียงประตูดังขึ้น เธอลืมตาแล้วลุกขึ้นจากโซฟา เมื่อเห็นนาคินที่มีสีหน้าไม่สู้ดีเดินตรงมาหาเธอ ก่อนจะนั่งลงแล้วจับมือเธอไว้

            “ตา พี่มีเรื่องจะขอร้อง”

            เธอใจไม่ค่อยดีที่ได้ยินเรื่องนี้ “พวกเราได้เงินแล้วก็รีบกลับเถอะค่ะ” เธอคิดถึงเมืองไทยแล้ว

            สีหน้านาคินเหมือนจะยิ่งทะมึนมากกว่าเดิม “กลับน่ะกลับได้ แต่ก่อนกลับตาช่วยอะไรพี่หน่อย”

            “ช่วยอะไรคะ” เธอยังไม่เข้าใจความหมายที่เขาพูด

            นาคินก็ทำสีหน้าเหมือนลำบากใจ “พอดีพี่แพ้พนันรอบนี้ ไม่ใช่แค่หมดตัว แต่ยังมีหนี้เพิ่มอีก”

            “พี่คิน” มินตราเอ่ยอย่างตกใจ สีหน้าไม่สู้ดี ใบหน้าเริ่มซีดเผือด

            “แต่ตาไม่ต้องกลัวหรอกนะ พวกนั้นไม่ได้ทำอะไรพี่”

            มินตราได้ยินเช่นนั้นก็พ่นลมหายใจโล่งอกออกมา แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายมีเรื่องจะพูดอีก

            “เพียงแต่มีข้อตกที่จะล้างหนี้ทั้งหมด พวกเขาเสนอให้ตานอนกับเจ้านายเขาครั้งหนึ่ง ครั้งเดียวเท่านั้นตา แล้วหนี้ทุกอย่างจะจบลงทันที พวกเราก็จะได้กลับเมืองไทย”

            มินตราดึงมือตัวเองออกจากมือเขาแล้วรีบถอยหนี “ตาไม่ตกลง” เธอตอบอย่างรวดเร็ว แต่อีกฝ่ายก็รีบขยับตามไปดึงมือเธอมาจับเหมือนเดิม สายตาเขาอ้อนวอน

            “ตาทนเห็นพี่ตายได้เหรอ คนพวกนั้นบอกว่าถ้าไม่ทำวิธีนี้พวกเราก็จะไม่มีชีวิตออกจากที่นี่ แค่ครั้งเดียวนะตา มันไม่สึกหรอหรอกเชื่อพี่ เราก็หลับหูหลับตานอนๆ ไปก็พอ”

            “พี่คิน” เขาพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง เธอเคยคิดว่าเขาเห็นแก่ตัว แต่ไม่คิดว่าจะถึงขนาดเอาเธอไปขายแลกเงิน

            “ชีวิตเป็นของตา ถ้าตาไม่ยอมใครจะทำอะไรได้” เธอยังดื้อรั้นเหมือนเดิม เลยทำให้นาคินสติหลุดเพราะกลัวตาย เขาลุกขึ้นยืน ง้างมือจะตบหน้าเธอ

            มินตราไม่อยากเชื่อสายตาว่าคนสุภาพเช่นเขาจะกล้าทำแบบนี้ “พี่คิน” เธอเรียกสติเขา แต่เหมือนเขาจะไม่ฟัง แม้จะลดมือที่ง้างลง แต่ก็เปลี่ยนมาบีบแขนเธอแทน

            “พี่ไม่เคยขออะไรตาเลย ที่พี่ยอมคบเราก็เพราะแม่ของเธอเอาเธอมาขัดดอก แต่พี่ไม่ทำอะไรเธอเลย ยังให้เกียรติเธอ แบบนี้แล้วเธอจะไม่ตอบแทนพี่เลยเหรอ ดอกเบี้ยของแม่พี่ขอคิดจบในหนี้ครั้งนี้เลยแล้วกัน”

            ขัดดอกคืออะไร สีหน้ามินตราไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน ไม่ใช่ว่าเขาชอบเธอหรอกเหรอ ที่เขาทำดีกับเธอก็เพราะแม่เลี้ยงเธอเอาเธอไปขัดดอกหรอกเหรอ

            “แต่ถ้าตาไม่ทำก็จ่ายเงินต้นและดอกเบี้ยของแม่เธอที่ติดพี่มาเดี๋ยวนี้ และรวมครั้งนี้ด้วย”

            “ครั้งนี้ตาไม่ได้ก่อ”

            “โธ่เว้ย เพราะมึงมันตัวซวยไง กูถึงได้แพ้หมดเนื้อหมดตัวแบบนี้ ยังจะมาทำหวงเนื้อหวงตัวอีก มึงรีบไปนอนกับมันซะ แล้วพวกเราจะได้กลับบ้านกัน มันแก่ขนาดนั้นชักเข้าชักออกสองนาทีก็เสร็จแล้ว จะไปกลัวอะไร”

            แค่กๆๆ คนที่แอบมองจากกระจกอีกด้านถึงกับไอออกมา หันมองเจ้านายที่หัวเราะขำ “เจ้านายจะเข้าไปเมื่อไหร่ครับ”

            “ยังก่อน ให้เธอเห็นธาตุแท้ไอ้หมอนั่นก่อน”

หวังเฉินกล่าวอย่างใจเย็นแล้วเฝ้ามองละครตรงหน้าต่อ

            “พี่คิน พี่กำลังบังคับให้ตาไปทำเรื่องที่ตาไม่ยินยอม แต่พี่พูดกับตาแบบนี้ได้ยังไง” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงตำหนิ อีกฝ่ายก็นึกได้ว่าตัวเองต้องพึ่งเธอ จึงเปลี่ยนน้ำเสียงใหม่

            “ตา พี่ขอโทษ คือพี่กลัว กลัวว่าตัวเองต้องเอาชีวิตมาจบที่นี่ ดังนั้นตายอมรับข้อตกลงนะ นอนแค่ครั้งเดียวแลกกับเงินสิบล้านที่ชีวิตนี้ตาหาเองยังไม่ได้เลย”

            สิบล้าน มินตราตกใจกับจำนวนเงินที่ได้ยิน แถมคำว่าชาตินี้ยังหาเองไม่ได้ยังกระทบใจเธออีก เธอก็แค่ลูกชัง แค่ซื้อเสื้อผ้าเองก็ยังไม่ได้ ต้องคอยรับเสื้อผ้าต่อจากน้องสาวมาตลอด

            “ถ้าตาตกลง หนี้ของแม่จะถูกลบใช่ไหมคะ” แต่เธอก็อดห่วงครอบครัวที่ไม่รักเธอไม่ได้อยู่ดี

                นาคินรีบพยักหน้า เพราะหนี้จำนวนนั้นแค่ล้านเดียว แลกกับสิบล้านถือว่าเล็กน้อยจนมองไม่เห็น

            “และพี่สัญญาว่ากลับไปครั้งนี้พี่จะแต่งงานกับตา พวกเราจะแต่งงานกัน”

            คำว่าแต่งงานคือสิ่งเดียวที่มินตราปรารถนา เธออยากหลุดออกจากบ้านหลังนั้น และมองหารักที่จริงใจ

            “แต่พี่คินก็ต้องสัญญากับตาด้วย ว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่พี่จะเล่นการพนัน ต่อจากนี้พี่จะไม่แตะมันอีก”

            นาคินก็เหมือนคนจมน้ำที่ใกล้ตาย มินตราพูดอะไรมาเขาก็รีบรับปากทันที “แน่นอน ครั้งนี้พี่เข็ดแล้วจริงๆ ต่อไปพี่จะไม่แตะต้องมันอีก”

            ครั้งเดียวแลกกับอิสระที่อยู่ข้างหน้า มันก็คุ้มไม่ใช่เหรอมินตรา อย่างที่เขาบอก แค่หลับตาครั้งเดียวก็พอ “ตกลงค่ะ”

            มินตราตอบตกลง นาคินก็รีบปล่อยมือที่บีบแขนจนแดงช้ำแล้วสวมกอดเธอแทน มือก็ลูบผมปลอบ

            “แค่ครั้งเดียว แล้วพวกเราจะมีความสุขไปด้วยกัน”

            จริงเหรอ... เธอถามตัวเองอีกครั้ง แต่เมื่อรับปากไปแล้วก็ไม่สามารถกลับคำได้อีก แม่ของเธอสอนเธอแบบนั้น

            ‘คนเราต้องซื่อสัตย์กับคำพูดตัวเองนะลูก อย่าได้ผิดต่อคำพูดตัวเอง’

            ครั้งนี้หนูคิดถูกใช่ไหมคะแม่...