ตอนที่4 ยิ้มเล็กน้อย

“ผมขอแค่ก้อนเดียวก่อน” ลองดูกับโชคของตัวเองในคืนนี้ และหนี้ก็จะได้ไม่เยอะเกินไป

            หยางเจินยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เปิดกระเป๋าหยิบเงินปึกหนึ่งส่งให้เขาเอาไปแลกชิป เมื่อเหยื่อเดินหันหลังให้เขาก็หันมองคนคุมโต๊ะพนัน สบสายตากันอย่างรู้งาน

            แน่นอน ก้อนแรกเขาก็ได้รับชัยชนะ ได้เงินกลับมาถึงสามเท่า

            ในใจนาคินก็คิดว่าอาจจะเป็นความโชคดีแค่ครั้งเดียว จึงเล่นต่อในตาต่อไป แต่ไม่ว่าวางไปเท่าไรเขาก็ชนะ จนสุดท้ายความโลภทำให้เขาหันไปหยิบเงินในกระเป๋าที่หยางเจินถือเอาไว้

            วางกองลงไปบนโต๊ะ ในใจก็คิดว่าหากชนะตานี้ เขาจะมีเงินนับสิบล้านหยวน เท่ากับว่าเขาจะกลายเป็นเศรษฐีในชั่วพริบตา

            มินตราจะต้องชอบแน่ๆ ในใจคิดเพียงเท่านี้

            ลูกกลมหมุนไปยังวงล้อ รอบข้างตอนนี้เหมือนเงียบสนิท สายตาเขาจับจ้องมองแค่ตัวเลขที่ตัวเองพนัน สุดท้ายเมื่อลูกกลมหยุดลง หัวเข่าเขาก็ทรุดลงพื้นอย่างรวดเร็ว

            หมดแล้ว... หมดตัวจริงๆ แถมตอนนี้เขาเป็นหนี้ก้อนโตอีก

            หยางเจินมองชายหนุ่มที่ล้มอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ สีหน้าเต็มไปด้วยความพอใจ “ไม่ต้องกังวลไปครับ วันนี้ไม่ได้ พรุ่งนี้อาจจะกลับมาก็ได้”

            นาคินคิดว่าเขาคงถูกคนพวกนี้พาตัวไปขายอวัยวะใช้หนี้เสียแล้ว แต่เปล่าเลย อีกฝ่ายกลับเพิ่มเงินให้เขาอีก... “คุณหมายความว่ายังไง”

            “วันนี้ไม่ได้ พรุ่งนี้อาจจะได้มากกว่าเดิม คุณนาคินไม่ต้องกังวลนะครับ เจ้านายผมไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้น”

            จริงเหรอ เขามาเล่นการพนันที่นี่บ่อยก็จริง แต่จำนวนเงินที่เล่นแต่ละครั้งก็ไม่มาก ยกเว้นครั้งนี้ แม้สายตาเขาจะมีความระแวง แต่พอได้ยินคำว่า “พรุ่งนี้คุณอาจจะชนะได้เพิ่มเป็นสิบเท่าก็ได้”

            ความโลภของผีพนันเข้าสิงเขาจริงๆ นาคินหยุดคิดกังวลและความระแวงทั้งหมด เขาถูกหยางเจินพยุงขึ้น จากนั้นก็เดินไปส่งที่ลิฟต์

            “พรุ่งนี้หากคุณนาคินไม่รังเกียจ เจ้านายผมจะเลี้ยงมื้อเย็นคุณและเพื่อนของคุณ”

            เพื่อน? นาคินหันมองหยางเจิน สีหน้ามีความแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ถามกลับ คิดว่าเขาเป็นพนักงานที่นี่ก็อาจจะรู้ว่าเขามากันกี่คน

            “น้อยคนนะครับที่ได้รับเกียรติรับประทานอาหารกับคุณชายหวัง”

สีหน้าเขาจากที่ระแวงก็เปลี่ยนเป็นดีใจ หวังเฉินเป็นบุตรชายคนโตของสกุลหวัง นักธุรกิจชื่อดังที่มีชื่อเสียงในด้านมืดและสว่าง พื้นที่แถบนี้ล้วนอยู่ภายใต้การปกครองของสกุลหวังทั้งสิ้น ได้ยินมาว่าหวังเฉินบุตรชายคนโตคนนี้เป็นคนมีความสามารถมาก และอายุยังน้อย

“ได้ครับ” เขาตอบรับอย่างเต็มใจ จากนั้นประตูลิฟต์ก็เปิดออก เมื่อนาคินก้าวเข้าไป พอหันหลังมาก็เห็นรอยยิ้มเป็นมิตรของหยางเจินที่ทำให้เขารู้สึกลำพองว่าตัวเองสำคัญ

แต่เมื่อประตูปิดลงเท่านั้น รอยยิ้มเป็นมิตรที่เขาได้รับก็กลายเป็นสีหน้าเรียบนิ่งอย่างน่ากลัว หยางเจินเดินกลับไปในห้องพนันอีกครั้ง ก่อนจะรายงานเรื่องทั้งหมด

หวังเฉินไม่ได้มองคนของเขา เพียงแต่พยักหน้ารับรู้ก่อนจะหยิบแก้วบรั่นดีขึ้นมาดื่มอีกครั้ง เมื่อพบว่าน้ำแข็งที่อยู่ในแก้วละลายจนหมดแล้ว เขาก็ยกดื่มจนหมด

ชายหนุ่มลุกขึ้น จากนั้นก็เดินออกจากห้อง “ฉันจะไปว่ายน้ำ”

ว่ายน้ำตอนตีสาม คงมีแต่เพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่จะทำได้ เสียงประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดขึ้น ก่อนจะพาเขาขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าส่วนตัว เมื่อไปถึงก็มีคนของเขายืนอยู่รอบด้าน

หวังเฉินถอดเสื้อสูทออกส่งให้คนข้างตัว แผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยรอยสักเต็มหลัง ชายหนุ่มมองรอยสักมังกรผงาดบนแขนด้านซ้ายของตัวเอง

จากนั้นก็หันมองพื้นน้ำตรงหน้า แล้วกระโจนลงไปเพื่อดับความร้อนรุ่มในใจคืนนี้ เขาหลับตาลงคิดถึงกลิ่นผู้หญิงคืนนี้ เขาชักอดใจที่อยากจะได้เธอมาเชยชมไม่ไหวแล้ว...

การเป็นนักธุรกิจสิ่งแรกที่จะต้องทำคือผลกำไร ส่วนเรื่องที่ว่าได้มายังไงนั้น ก็ต้องไม่ถือเอาคุณธรรมไว้ในใจ ดังนั้นหากสิ่งไหนเขาต้องการเขาก็ต้องได้ สิ่งไหนไม่สมควรเขาก็ยิ่งต้องการ อย่างผู้หญิงคนที่ชื่อมินตรานั่น ตอนนี้คือสิ่งที่เขาอยากได้ที่สุด

            “เธอชื่อมินตราครับ ส่วนนาคินเป็นแฟนของเธอ พวกเขารู้จักกันได้เพียงแค่สามเดือน ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะพาเธอมามาเก๊า ผมสืบประวัติครอบครัวเธอแล้ว แม่ของเธอตายไปตั้งแต่สามขวบ พอเจ็ดขวบพ่อก็แต่งงานใหม่ แม่เลี้ยงของเธอมีลูกติดอยู่หนึ่งคนเป็นผู้หญิงเหมือนกัน อายุน้อยกว่าคุณมินตราหนึ่งปี

            หลังจากที่แม่เลี้ยงของเธอแต่งเข้ามา ความเป็นอยู่ของคุณมินตราก็ลำบาก เธอต้องทำงานทุกอย่างไม่ต่างจากคนใช้ เมื่อสามเดือนก่อนแม่เลี้ยงของเธอไปจำนำทรัพย์สินไว้กับแม่ของคุณนาคินเพื่อขัดดอก แต่หลอกคุณมินตราว่าคุณนาคินชอบพอ จึงทำให้เธอตกลงยอมคบด้วย”

            ต้องโง่ขนาดไหนถึงยอมทำตามคนอื่นแบบนี้ แต่ดูจากที่เธอช่วยเขาทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้าก็บอกได้ว่าสมองเธอไม่ค่อยมีจริง ๆ

            “สุดท้ายไอ้นาคินนั่นมันก็พาเธอมาที่มาเก๊า ก็แสดงว่าไม่ได้พามาเป็นเพื่อน แต่คิดจะ”

            หยางเจินพยักหน้า “ครับนาย ดูเหมือนมันจะวางแผนไว้แต่แรกแล้วว่า ถ้าไม่ได้เงินกลับไป ก็อาจจะเอาคุณมินตราไปขาย”

มือที่จับแก้วไวน์บีบแน่นกว่าเดิม ของพวกนี้เขาเห็นจนชิน พวกที่ขายได้แม้กระทั่งคนในครอบครัว ตัดแขน ตัดขา ตัดลิ้นเพื่อแลกเงิน คิดว่าแผนนี้อาจจะไม่ยากอะไร

            “ถ้าอย่างนั้นก็เข้าแผนของเราเลย พรุ่งนี้เอาเงินให้มันไปอีก” ของแบบนี้ต้องเอาให้หนัก จะได้ดิ้นไม่หลุด และของที่เขาชอบก็จะไม่หลุดมือไปอย่างแน่นอน

            “แล้วเรื่องนัดหมายเย็นนี้”

            “ก็ตามนั้น นัดพวกเขาไว้สองทุ่ม จัดการเคลียร์งานฉันให้พร้อม” ของสนุกแบบนี้เขาจะพลาดได้ยังไงกัน