บทที่ 16

‘ คุณจะคิดถึงผมบ้างไหมนะกอหญ้า แต่ตอนนี้ผมชักอยากไปอุ้มคุณและทำอะไรอะไรกับคุณอย่างที่ใจผมต้องการ ญ่าจ๋าพี่คิดถึงญ่าจังเลย’ กริชชัยซบหน้ากับหมอนแล้วนอนหลับไป

ในขณะที่กอหญ้าเองก็คิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง อย่างเศร้าใจ

‘นี่เราต้องยอมเขาอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ หรือนี่ เขาเห็นเราเป็นเพียงของหวานใกล้มือใช่ไหม ไม่ได้การแล้วขืนเป็นอย่างงี้ต่อไปเราต้องขาดทุนแน่ๆ ทำไงดี ต้องหาทางหลีกหนีอีตาบ้านี่ให้ไกลที่สุด’ กอหญ้าพึมพำกับตนเอง

‘จำไว้สิ กอหญ้า เขาเป็นใครแล้วเราเป็นใคร เรามันคนละชนชั้นไม่มีทางที่คนอย่างเขาจะมาจริงใจกับเรา เขาเห็นเราเป็นของเล่นใกล้มือ เขาต้องการเพียงความใคร่เท่านั้น’ กอหญ้านอนร้องไห้ขณะพูด

‘ ไปให้ไกลจากเขากอหญ้า เราต้องไปให้ไกล’ กอหญ้าตอกย้ำตนเองก่อนผลอยหลับไป

กริชชัยเดินผ่านเข้ามาในห้องอาหารในชุดที่เตรียมพร้อมจะไปทำงาน ชายหนุ่มเลิกคิ้วเมื่อเห็นว่าจัดเตรียมอาหารเช้าแค่สองชุด

“ทำไมจัดสองชุด” กริชชัยเอ่ยถามสาวใช้

“คุณกอหญ้ากับเพื่อนไม่รับอาหารเช้าค่ะ ออกไปแต่เช้า ส่วนคุณน้ำยังไม่กลับค่ะเหลือแต่คุณกริช กับคุณตาลค่ะ”

กริชชัยมีสีหน้าหงุดหงิด ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน “ งั้นผมก็ไปทำงานเหมือนกัน ไม่รับอาหารเช้า”

ต้นตาลมองตามหลังพี่ชายไป ก่อนหันไปถามสาวใช้ “ พี่กริชเขาหงุดหงิดอะไรแต่เช้า” พูดจบต้นตาลก็นั่งลงก่อนจะมองหาใครบางคน

“อ้าว แล้วยัยญ่ากับเพื่อนล่ะ”

“ออกไปแต่เช้าแล้วค่ะ”

ต้นตาลนิ่งขรึมก่อนจะยกกาแฟขึ้นดื่ม หญิงสาวครุ่นคิดก่อนยกโทรศัพท์

“วิชัยหาเบอร์บริษัทIchangeให้หน่อย ไลน์มาบอกนะ” ต้นตาลวางโทรศัพท์ก่อนจะเดินไปที่รถ ขับไปยังจุดหมาย

สักครู่มีเสียงข้อความไลน์แจ้งหมายเลขติดต่อ ต้นตาลรีบหยุดรถ แล้วกดติดต่อหมายเลขนั้นทันที

“ Ichange ค่ะ”

“ขอสายพัชรา นิลเนตรค่ะ”

“พี่พัชยังไม่เข้านะคะ ไปคุยกับลูกค้าแถวสุขุมวิทค่ะ ให้เรียนว่าใครโทรมาดีคะ”

“บอกต้นตาล พิพัฒนพงศ์” ต้นตาลวางหู แววตาครุ่นคิด

“ต๊าย ตาย ยัยกอหญ้ามาทั้งชุดนักศึกษาเลยนะแก” ตุ๊ดตู่ ออกาไนซ์ร้องทักเสียงแหลม

“พี่ตุ๊ดตู่ เรียกหนูมาทำอะไรคะ”

“อ๋อ มีงานให้แกทำสิจะมีไร ว่างไหมบ่ายนี้ไปงานที่ภูเก็ต แล้วนี่มีคิวฮฮตมานะแก เขาเจาะจงต้องแกเท่านั้น ขึ้นปกกับนางแบบสุดฮอตปีเตอร์ ลี ฉันนะกรี๊ดแทนแกไปก่อนเลย”

“ไปเมื่อไหร่เจ๊”

“บ่ายสามโมง แกว่างไหม”

“ว่างสิ กำลังไม่อยากอยู่บ้าน”

“งั้นแกไปเก็บเสื้อผ้า ตั๋วเครื่องบินฉันจะให้ยัยนกจัดการให้ เจอกันที่สนามบิน”

กอหญ้าเผลอยิ้ม เมื่อโชคชะตาทำให้เธอโชคดีมีงานเข้ามาตอนที่กำลังไม่อยากจะอยู่ที่บ้าน

ต้นตาลเดินไปเดินมาภายในห้อง หงุดหงิดเมื่อไม่สามารถติดต่อพัชราได้

“ว่าไงนะ วิชัย”

“คนรับบอกว่าคุณพัชราไม่อยู่ แต่แปลกนะครับก่อนที่ผมจะบอกว่ามาจากคุณตาล เธอบอกว่าอยู่พอบอกว่ามาจากคุณ เธอกลับบอกว่าคุณพัชราไม่อยู่ซะยังงั้น ผมนี่งงมาก” วิชัยเลขาของต้นตาลเกาศีรษะ

ต้นตาลกัดฟันก่อนโบกปัดให้เลขาคนสนิทออกจากห้องไป

ห้องทำงานกริชชัย

“ว่าไงแยม เขารับสายไหม”

“ไม่นะคะ ให้ฝากข้อความไว้ค่ะ”

“งั้นฝากไว้ว่าผมให้กลับบ้านตอนเย็น ผมจะไปทานข้าวด้วย”

“ค่ะ”

ต้นตาลไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันว่าทำไมหรืออะไรทำให้เธอขับรถมาจอดที่หน้าบริษัทของหญิงสาว ต้นตาลเดินลงจากรถด้วยมาดของนักธุรกิจสาวที่มีความมั่นใจอยู่เต็มเปี่ยม

“ขอพบคุณพัชรา”

“จากไหนคะ”

“บอกเขาว่า ต้นตาล พิพัฒนพงค์”

“อ๋อ.....คุณที่โทรมาหลายหนแล้วเช้านี้”

“พี่พัชฝากให้บอกว่า ..อุ้ย...เออ คือ”

“ตกลงว่าเขาอยู่ งั้นสิ”

“เออ คือ คือ ...” สาวน้อยแผนกต้อนรับติดอ่าง

ในขณะที่ต้นตาลกำลังสนทนากับสาวน้อยแผนกต้อนรับ ชายคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา

“สวัสดีครับคุณตาล โห ผมไม่นึกว่าบริษัทของผมจะได้รับเกียรติจากคุณต้นตาล มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” คุณมนัสผู้จัดการบริษัทตรวจสอบบัญชีแห่งนี้กล่าวอย่างนอบน้อม

ต้นตาลนิ่งคิด ก่อนตอบ “ ฉันอยากคุยกับพนักงานบัญชีของคุณที่ชื่อพัชรา คุณช่วยฉันได้ไหม”

“ได้สิครับ” มนัสรับคำหนักแน่น

“เชิญที่ห้องผมดีกว่า”

ต้นตาลเดินตามไป มนัสหันไปสั่งเลขาหน้าห้อง “ เชิญคุณพัชราที่ห้องผมด่วน”

“ค่ะ เจ้านาย”

พัชราเปิดประตูเข้ามาใบหน้ายิ้มแย้ม “ ว่าไงพี่ เรียกพัชเหรอ”

“ใช่ พี่มีแขกสำคัญ ท่านอยากคุยกับเธอ”

“ใครเหรอคะ เรื่องอะไรคะ”

ต้นตาลก้าวออกมาจากมุมห้อง พัชราอ้าปากด้วยความตกใจ หัวใจหญิงสาวเต้นแรงเมื่อเจอกับบุคคลที่เธอพยายามหลีกหนี

“คุณมนัส ขอยืมตัวพนักงานคุณสักสองชั่วโมงนะ แล้วฉันจะให้คนส่งงานมาให้คุณทำ”