บทที่ 17

“ครับ ครับ คุณตาล”

ต้นตาลจูงมือพัชราออกมาจากห้อง พัชรายังงงจึงให้จูงแต่โดยดีจนกระทั่งมาที่ลานจอดรถ หญิงสาวได้สติสะบัดมือแล้วถอยหลัง ต้นตาลมองพัชราสายตาตัดพ้อ

“เออ พี่ตาลมีธุระอะไรเราคุยกันตรงนี้ก็ได้นะ พัชมีงานยุ่ง”

“เจ้านายเธออนุญาตแล้ว ยังไงวันนี้เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

“เรื่องอะไรคะ ถ้าเรื่องเมื่อคืน..”

“พี่ไม่ชอบพูดเรื่องส่วนตัวข้างถนนหรือลานจอดรถ ขึ้นรถพัช ยังไงวันนี้เราต้องคุยกัน พี่ไม่ชอบการหนีปัญหาและไม่ชอบคนหนีปัญหา” ต้นตาลจ้องเขม็งที่พัชราแววตาคมกริบ

“ไม่นานใช่ไหม พัชมีงานด่วน”

“ถ้าพัชไม่งอแงก็ไม่นาน แต่ถ้างอแงอาจนาน ไปขึ้นรถอย่าโยกโย้” พัชราจำยอมทำตาม

ต้นตาลพาพัชรามาที่ร้านเล็กๆ ที่จัดตกแต่งเป็นสวนดอกไม้ร่มรื่น ดูอบอุ่นอ่อนหวาน พัชราเหลียวมองอย่างประทับใจในบรรยากาศ ต้นตาลเลื่อนเก้าอี้ออกพร้อมผายมือให้หญิงสาวนั่ง พัชรานั่งอย่างมึนงง ต้นตาลจ้องพัชราเขม็งในขณะที่อีกฝ่ายมองบรรยากาศรอบตัวอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ต้นตาลถอนหายใจยาวล้วงโทรศัพท์มือถือมาวางบนโต๊ะพนักงานเสิร์ฟเข้ามายื่นเมนูก่อนเตรียมท่าจด

“ของฉันเอากาแฟกับน้ำเปล่า ของคุณผู้หญิงเอาน้ำส้มแล้วกันนะ”

พัชราหันขวับก่อนตอบเสียงแข็ง “ ฉันไม่ชอบน้ำส้มไม่ได้เป็นนางเอกทำไมทุกคนต้องคิดว่าผู้หญิงชอบน้ำส้ม อืม..ขอเป็นน้ำมะนาวนะคะน้อง เปรี้ยวๆ เลยนะ”

พัชราหันไปจ้องมองต้นตาล หน้างอริมฝีปากยื่นน้อยๆ ต้นตาลอมยิ้มเล็กน้อย

“ร้ายไม่ใช่เล่นนะเรา”

“ใคร ใครร้ายคะ”

“พัชไง”

“ เอาล่ะพี่ตาลจะเอายังไง ว่ายังไงก็ว่ามาเถอะ พัชมีงานต้องทำ”

ต้นตาลยกมือกอดอก มองใบหน้าหญิงสาวแววตาค้นคว้า “ พี่ไม่ชอบคุยเรื่องสำคัญเวลาหิว ทานข้าวกันก่อนนะ ยังไงวันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง”

พัชรานิ่งเงียบก่อนจะก้มมองรายการอาหารมากมาย

“อาหารฝรั่ง พัชไม่ถนัด พี่ตาลสั่งก็แล้วกัน”

“โอเค เดี๋ยวพี่สั่งให้”

หลังจากรับประทานอาหารต้นตาลสั่งขนมเค้กมาอีกสองชิ้น พัชราพยายามจะแย้งแต่หญิงสาวอีกคนหาได้ฟังไม่ พัชราตักเค้กชิมแล้วรู้สึกว่าเค้กก้อนนี้อร่อยมาก ปกติเธอเป็นคนชอบทานอาหารหวานอยู่แล้วดังนั้นพัชราจึงเอ็นจอยกับการกินเป็นพิเศษ ต้นตาลเอื้อมมือมาเช็ดที่ปากให้ เมื่อพัชราทานขนมเค้กแต่เปื้อนที่ริมฝีปากเล็กน้อย พัชราจ้องมองต้นตาลตะลึง หญิงสาวรู้สึกที่แรงพลังบางอย่างที่ถูกส่งมาอย่างรุนแรงจนทำให้รู้สึกอ่อนเปลี้ย

“เออ พี่ตาลมีอะไรก็พูดมาสิคะ พัชรอฟังอยู่”

ต้นตาลถอนหายใจเบาๆ ก่อนพูด “ พี่อยากพูดเรื่องที่พี่จูบพัชเมื่อคืน”

พัชรากอดอก พยายามทำสีหน้าและน้ำเสียงแข็ง

“ก็ไม่มีอะไรนี่คะ ก็แค่จูบปลอบขวัญ แค่อารมณ์ชั่ววูบ” พัชราพยายามทำน้ำเสียงไม่ยี่หระ

“ไม่จริง มันไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบ”

“พี่ตาลอย่ามาใส่ใจกับเรื่องไร้สาระเลยค่ะ พัชว่าพัชกลับดีกว่า” พัชราลุกขึ้นยืน

ต้นตาลโมโหและหงุดหงิด หญิงสาวพูดน้ำเสียงแข็งๆ ว่า “ นั่งลงพัชรา พี่ยังพูดไม่จบและถ้าพี่พูดไม่จบห้ามเธอลุกขึ้นไปไหน นั่งลงเดี๋ยวนี้”

พัชราอึ้ง เมื่อนึกไม่ถึงว่าพี่สาวเพื่อนเวลาที่จริงจังขึ้นมา ทั้งใบหน้าและแววตาก็ดุเหมือนกัน พัชรานั่งลงเกือบเป็นกระแทก ใบหน้างอง้ำเหมือนเด็กถูกขัดใจ ต้นตาลส่ายหน้าก่อนพูด

“ที่พี่จูบพัช พี่รู้สึกเลยว่ามันคือความรู้สึกพิเศษ พี่อยากขอโอกาส”

พัชราหันไปจ้องหน้า ใจเต้นระทึกราวกับกลองรัว “ อยากขอโอกาสให้พัชพิจารณาพี่ พี่อยากลองคบกับพัช พี่รู้ตัวมานานว่าพี่ไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่ชอบผู้ชาย แต่พี่พึ่งมาแน่ใจจริงๆ ตอนเจอพัช พี่มองตาพัชพี่คิดว่าพัชไม่ได้รังเกียจพี่ เพราะเมื่อคืนตอนพัชจูบตอบพี่ทำให้พี่รู้ว่าเราใจตรงกัน”

พัชราอึ้งเหมือนโลกทั้งโลกถล่มตรงหน้า คนที่เธอแอบปลื้มมาขอคบกับเธอ หัวใจหญิงสาวเต้นแรง จนแทบจะทะลุออกมานอกอก

“เป็นไปไม่ได้ พี่ตาลมีแฟนแล้วมีคู่หมั้นกำลังจะแต่งงาน”

“นั่นมันเรื่องของผู้ใหญ่ ไว้พี่จะกลับไปเคลียร์กับพ่อและแม่ พี่ต้องการฟังพัชพูดว่าพัชคิดยังไง ถ้าพี่จะขอคบกับพัช”

พัชราส่ายศีรษะไปมา ก่อนพูดน้ำเสียงสั่น “ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้”

“เป็นไปได้สิ เราต้องเชื่อความรู้สึกของเรา”

“ไม่จริงไม่ได้หรอก เราต่างกันเกินไป อยู่กันคนละสังคมคนละการเลี้ยงดู พี่ขาวสะอาดแต่พัชชีวิตในอดีตพัชมันสกปรกเกินไปที่พี่ตาลจะมายุ่งด้วย”

“อย่าพูดเรื่องที่ผ่านมา ไม่มีใครขาวไม่มีใครดำ พี่ไม่ได้สนใจอดีต”

“พัชก็ว่าเป็นไปไม่ได้อยู่ดี”

“ทำไม อะไรคือปัญหาของพัชกันแน่ พี่อยากรู้”