เข้าสู่ระบบ“ขอเวลา สี่ห้าวันให้พ่อกับแม่ฮันนีมูนกันหน่อยนะ แล้วจะกลับไปรบกับลูกต่อ” อดิศวรหันกลับมาจับที่ไหล่ภรรยาสาวให้มาเผชิญหน้า ส่งสายตาหวานฉ่ำ “อะไรคะเนี่ย ลูกห้าแล้วนะ ยังจะหวานอีก” ยาริกายิ้มเขิน “หวานแบบนี้ตลอดไปครับ จะรักยิ่งๆ ขึ้นไปเชื่อไหมแยม แต่ตอนนี้ผมขอเบรคสักห้าวัน ฝากลูกไว้กับปู่ยา และทวดๆ ก่
ภายในห้องรับประทานอาหาร อดิศวรกำลังสอนให้ อ้น อัคราวัฒน์ ตักอาหารกินเอง ในขณะที่ยาริกากำลังป้อนข้าวให้อั๋น อัคราวุธยาริกาหันไปมองสามีที่กำลังสอนแฝดพี่อย่างใจเย็น “อ้น หัดทานข้าวเองครับ ตักแบบนี้พ่อตักให้ดู” อดิศวรสอนอย่างใจเย็น “โถ คุณศวร ลูกยังเล็กอยู่เลย แยมอยากป้อนข้าวลูก” “ผมอยากให้ลูกช่วยต
สามปีต่อมา ยาริกามองภาพพ่อและลูกๆ ที่วิ่งเล่นกันที่สนามอย่างมีความสุข นึกย้อนไปเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา งานแต่งงานของเธอกับอดิศวรจัดอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีลูกแฝด ทั้งสอง อ้น และ อั๋น อัคราวัฒน์ และ อัคราวุธ กรณ์วิภาคและตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ อีกหกสัปดาห์ จำได้ว่าหลังจากอดิศวรรู้ก็รีบจัดงานแต่งงาน แบ
“แยมแน่ใจนะว่าจะไม่อันตรายกับลูก ศวรกลัวว่า..” อดิศวรจ้องมองตาภรรยาสาว ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ยาริกาพยักหน้าเบาๆ ยิ้มเขิน พร้อมกับกอดชายหนุ่มกระชับ “ก็อย่ารุนแรงสิคะคุณพ่อ ทำเบาๆ หมอก็ไม่ห้ามหรอกค่ะ นอกจากจะหกอาทิตย์ก่อนคลอดหรือเปล่า แยมไม่แน่ใจ” ยาริกาใช้เล็บกรีดเบาๆ ที่หน้าอก “คุณเรียกผมว่า “คุณพ่อ
ยาริกาน้ำตาไหลตลอด ด้วยความตกใจ ซึ้งใจ ตื่นเต้น มีความสุข ไม่รู้ความรู้สึกไหนมาก่อนแต่มันผสมปนเปกันไปหมด หญิงสาวพยักหน้าๆ ยกมือปิดปาก รับดอกไม้แล้วสวมกอด ท่ามกลางเสียงเชียร์จากเพื่อนๆ ร่วมรุ่น และอีกหลายชั่วโมงต่อจากนั้น มิตติ้งร่วมรุ่นท่ามกลางทะเลแสนสวย และเพื่อนสนิท ทำให้ปาร์ตี้เต็มไปด้วยความสนุกส
สามวันผ่านไป หลังจากประชุมผู้แทนประกอบการโรงแรมที่มิลานสามวัน ยาริกาเพิ่งเห็นมาดบอสของอดิศวรเป็นครั้งแรกเวลาเค้าจริงจังกับการทำงานทำให้เค้าดูมีเสน่ห์ หญิงสาวมองสามีอย่างภาคภูมิใจ ตลอดสามวันที่มีนัดตลอดทั้งวัน ตารางแน่นมากๆ ทำให้แทบจะไม่มีส่วนตัวกันเลย วันนี้ยาริกามีความหวังว่าคงได้ไปเดินเล่นในเมือง
กอหญ้าแทบจะไม่เชื่อสายตาเมื่อชายหนุ่มที่เช็ดผมให้กับตนเองตรงหน้า คือ กริชชัย พิพัฒนพงค์ คนที่เอาแต่ใจ อารมณ์ร้าย เชื่อมั่นในตนเอง ที่ใครๆ ก็ว่าเค้าเป็นผู้ชายที่เย็นชา แต่ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นกำลังนั่งเป่าผมให้กับตนเอง ซึ่งเป็นเพียงลูกสาวของแม่บ้านแม้ว่าตอนหลังจะได้เป็นลูกบุญธรรมของบ้านหลังนี้แต่กอหญ้าก
“ผมมันคนไม่ดี ผมรู้ตัว” กริชชัยโน้มใบหน้ามากระซิบที่ซอกคอ กอหญ้าใบหน้าร้อนด้วยความอายที่ชายหนุ่มจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว แต่เรียกรอยยิ้มให้กับคนอื่นรอบๆ โต๊ะที่ยังไม่รู้ความนัยน์ว่ากำลังเกิดสงครามย่อมๆ เมื่อรับประทานอาหารเสร็จก็ย้ายกันมานั่งที่ห้องนั่งเล่น พัชรานั่งป้อนผลไม้ให้ต้นตาลอย่างเอาใจประสาค
กริชชัยจ้องหน้าน้องสาวคนเล็กเกือบลืมหายใจ ต้นน้ำมองหน้าพี่ชายเพียงคนเดียวแล้วหลุดปากแผ่วเบา “พี่หมอเขารักยัยญ่ามาตลอดสิบกว่าปี ตอนนี้เขาก็รักอยู่แม้เขาไม่ได้อยู่ความรักของเขามีให้ยัยกอหญ้าเสมอ น้องมันก็แค่ของว่างยามเหงา” กริชชัยอึ้งไปกับสิ่งที่ได้ยิน แม้ใจหนึ่งจะโกรธกับสิ่งที่ได้ยินแต่ก็ยอมรับได้
ห้องนั่งเล่น กอหญ้าถูกทั้งต้นน้ำ และ ต้นตาลนั่งขนาบไม่ให้ออกไปไหน โดยที่ข้างๆ ต้นน้ำ มีนายแพทย์อนวินท์นั่งเคียงข้าง โดยพัชรานั่งเบียดกับต้นตาลเช่นกัน “พี่ตาล ไปแกล้งคุณกริชทำไม เดี๋ยวเถอะ ไม่รู้หรือไงเวลาพี่แกขัดใจแล้วเป็นแบบไหน” “ก็รู้นะสิ จริงไหมน้ำ แต่ไม่ได้เห็นนานแล้ว อยากเห็นเวลาพี่กริชอาละว







