บทที่ 19

แต่พี่พึ่งมาแน่ใจจริงๆ ตอนเจอพัช พี่มองตาพัช พี่คิดว่า พัชไม่ได้รังเกียจพี่ เพราะเมื่อคืน

ตอนพัชจูบตอบพี่ ทำให้พี่รู้ว่า เราใจตรงกัน ...

พัชราอึ้ง เหมือนโลกทั้งโลก ถล่มตรงหน้า คนที่เธอแอบปลื้ม มาขอคบกับเธอ

หัวใจหญิงสาวเต้นแรง จนแทบจะทะลุออกมานอกอก

“เป็นไปไม่ได้ พี่ตาลมีแฟนแล้ว มีคู่หมั้น กำลังจะแต่งงาน”

“ นั่นมันเรื่องของผู้ใหญ่ ไว้พี่จะกลับไปเคลียร์กับพ่อและแม่ พี่ต้องการฟังพัชพูด

ว่าพัชคิดยังไง ถ้าพี่จะขอคบกับพัช”

พัชราส่ายศีรษะ ไปมา ก่อนพูดน้ำเสียงสั่น “ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ “

“ เป็นไปได้สิ เราต้องเชื่อความรู้สึกของเรา “

“ ไม่จริง ไม่ได้หรอก เราต่างกันเกินไป อยู่กันคนละสังคม คนละการเลี้ยงดู

พี่ขาวสะอาด แต่พัช ชีวิตในอดีตพัชมันสกปรกเกินไปที่พี่ตาล จะมายุ่งด้วย”

“ อย่าพูดเรื่องที่ผ่านมา ไม่มีใครขาว ไม่มีใครดำ พี่ไม่ได้สนใจอดีต “

“ พัชก็ว่าเป็นไปไม่ได้อยู่ดี “

“ ทำไม อะไรคือปัญหาของพัชกันแน่ พี่อยากรู้”

“ เรากลับกันเถอะ พัชอยากกลับแล้ว”

พัชราเดินออกจากโต๊ะทันทีที่พูดจบ เดินไปได้สามก้าว

ต้นตาลเหลียวตามก่อนจะตะโกนพูดว่า “ พี่จะทำให้พัชเห็นว่า มันเป็นไปได้ถ้าคนสองคนร่วมฟันฝ่า เรื่องแต่งงานกับพี่แมน พี่จะจัดการเอง พี่ขอเวลาสามเดือน ถ้าพี่ทำให้พัชเชื่อ

พี่ไม่ได้ พี่จะขอถอนตัว “ พัชรายืนนิ่ง ขาสั่น น้ำตาคลอด้วยความปลาบปลื้มแต่ฝืนพูดว่า

“ พี่ตาลอย่าหลอกตัวเองเลย มันเป็นไปไม่ได้หรอก ไหนจะครอบครัว ไหนจะสังคมรอบตัวเรา พี่ตาลไม่อายเหรอ พี่ตาลเป็นคนมีชื่อเสียง มีฐานะ มีชาติตระกูล

ในขณะที่พัช มันก็แค่โนเนมคนหนึ่ง พี่ตาลกล้าเสี่ยงงั้นเหรอ พัชไม่เชื่อ เลิกหลอก

ตัวเองสักที มันก็แค่ความรู้สึกชั่ววูบ ก็แค่พี่ตาลสงสารพัช อยากปลอบใจพัช ก็แค่นั้น”

พัชราน้ำตาไหล เดินจากไป ต้นตาลนิ่งอึ้ง เงียบ ในขณะที่พัชราเดินน้ำตาไหลไปตามทาง

ระหว่างที่ เดินอยู่บนฟุตบาธ ได้ยินเสียงรถตามมาข้างหลัง พัชราจ้ำเดินให้เร็ว ต้นตาลเปิดหน้าต่างข้างๆ คนขับรถ

“ พัช ขึ้นรถมา พี่จะไปส่ง”

“ ไม่ต้องหรอกพี่ตาล พัชกลับเองได้ “

“ พี่บอกให้ขึ้นมา “ น้ำเสียงจริงจัง

“ บอกว่าไม่ต้องไง เซ้าซี้อยู่ได้ “ พัชราสะบัดเสียง

“ ขึ้นมาพัช เห็นไหมว่ามีรถตามมา เดี๋ยวพี่ก็โดนตำรวจเรียกหรอก”

พัชราเหลียวไปมองก็เห็นว่ารถ กำลังตามมาจริง ดังนั้นหญิงสาวก็ตัดสินใจเปิดประตูรถ ขึ้นไปนั่ง หญิงสาวหอบเล็กน้อย ต้นตาลหยิบขวดน้ำ ข้างๆ ส่งให้หญิงสาว

“ ดื่มน้ำให้หายเหนื่อยก่อน พัช นี่ดื้อพอใช้นะเนี่ย “

พัชราหันมาค้อนขวับ แต่มองเห็นสายตาที่อบอุ่น และอ่อนโยน ก็รู้สึกชะงัก หัวใจเต้นแรง

แววตาที่ต้นตาลส่งมา คือสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง

พัชราเอื้อมมือไปหยิบน้ำ มือสั่นเล็กน้อย หญิงสาวยกน้ำขึ้นจิบ ถอนหายใจยาว

ต่างคนต่างเงียบ อยู่ในความคิดของแต่ละคน จนรถจอดหน้าบริษัทของพัชรา ต้นตาล

จอดในร่มไม้ ที่ค่อนข้างลับตาคนเล็กน้อย พัชราเอื้อมมือไปเปิดประตู แต่ถูกหญิงสาวข้างๆตัว ดึงไว้ พัชราชะงัก ต้นตาลดึงไหล่ของหญิงสาว ก่อนประคองใบหน้าของพัชราด้วย

มือทั้งสองข้าง พัชราจ้องมองต้นตาลด้วยอาการตกตะลึง

“ พัช บอกว่าเมื่อคืน พี่จูบพัช เพราะปลอบขวัญใช่ไหม คราวนี้ พัชไม่ได้เศร้าใจอะไรแล้วพี่ก็ไม่ได้อยู่ในอารมณ์แห่งความสงสาร พี่จะพิสูจน์ให้พัชเห็น ว่าความรู้สึกของเรา มันหลอกกันไม่ได้ .”

พูดจบ ต้นตาลก็ก้มลงจูบพัชรา จูบอย่างอ่อนหวาน ริมฝีปากบางจูบเบาๆ เล็มเล็กน้อยก่อนจะทวีความรุนแรง หนักหน่วง จนหญิงสาวอีกคนยอมแพ้กับความรู้สึกตัวเอง

นานเท่านาน ต้นตาลจูบเบาๆ ติดๆกัน สามครั้ง มือลูบไล้เส้นผมยาว พัชราครางออกมาอย่างสุดกลั้น เมื่อหญิงสาวจูบที่ต้นคอ และใบหู...