บทที่ 18

“เรากลับกันเถอะ พัชอยากกลับแล้ว” พัชราเดินออกจากโต๊ะทันทีที่พูดจบ

เดินไปได้สามก้าว ต้นตาลเหลียวตามก่อนจะตะโกนพูดว่า

“พี่จะทำให้พัชเห็นว่ามันเป็นไปได้ถ้าคนสองคนร่วมฟันฝ่า เรื่องแต่งงานกับพี่แมนพี่จะจัดการเอง พี่ขอเวลาสามเดือน ถ้าพี่ทำให้พัชเชื่อพี่ไม่ได้ พี่จะขอถอนตัว”

พัชรายืนนิ่งขาสั่น น้ำตาคลอด้วยความปลาบปลื้มแต่ฝืนพูดว่า

“พี่ตาลอย่าหลอกตัวเองเลย มันเป็นไปไม่ได้หรอก ไหนจะครอบครัวไหนจะสังคมรอบตัวเรา พี่ตาลไม่อายเหรอ พี่ตาลเป็นคนมีชื่อเสียงมีฐานะมีชาติตระกูล ในขณะที่พัชมันก็แค่โนเนมคนหนึ่ง พี่ตาลกล้าเสี่ยงงั้นเหรอ พัชไม่เชื่อ เลิกหลอกตัวเองสักที มันก็แค่ความรู้สึกชั่ววูบ ก็แค่พี่ตาลสงสารพัช อยากปลอบใจพัช ก็แค่นั้น” พัชราน้ำตาไหลเดินจากไป ต้นตาลนิ่งอึ้งเงียบ ในขณะที่พัชราเดินน้ำตาไหลไปตามทาง

ระหว่างที่เดินอยู่บนฟุตบาท พัชราได้ยินเสียงรถตามมาข้างหลัง พัชราจ้ำเดินให้เร็ว ต้นตาลเปิดหน้าต่างข้างๆ คนขับรถ

“พัช ขึ้นรถมาพี่จะไปส่ง”

“ไม่ต้องหรอกพี่ตาล พัชกลับเองได้”

“พี่บอกให้ขึ้นมา” น้ำเสียงจริงจัง

“บอกว่าไม่ต้องไง เซ้าซี้อยู่ได้” พัชราสะบัดเสียง

“ขึ้นมาพัช เห็นไหมว่ามีรถตามมา เดี๋ยวพี่ก็โดนตำรวจเรียกหรอก”

ต้นตาลจ้องพัชราเขม็งในขณะที่อีกฝ่าย มองบรรยากาศรอบตัวอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ต้นตาลถอนหายใจยาว ล้วงโทรศัพท์มือถือมาวางบนโต๊ะ พนักงานเสิร์ฟเข้ามายื่นเมนู ก่อนเตรียมท่าจด

“ของฉันเอา กาแฟ กับน้ำเปล่า ของคุณผู้หญิงเอาน้ำส้มแล้วกันนะ”

พัชราหันขวับ ก่อนตอบเสียงแข็ง “ ฉันไม่ชอบน้ำส้ม ไม่ได้เป็นนางเอก ทำไม

ทุกคนต้องคิดว่าผู้หญิงชอบน้ำส้ม ขอเป็นน้ำมะนาวนะคะน้อง เปรี้ยวๆ เลยนะ”

พัชราหันไปจ้องมองต้นตาล หน้างอริมฝีปากยื่นน้อยๆ ต้นตาลอมยิ้มเล็กน้อย

“ ร้ายไม่ใช่เล่นนะเรา”

“ ใคร ใครร้ายค่ะ “

“พัชไง “

“ เอาล่ะ พี่ตาลจะเอายังไง ว่ายังไงก็ว่ามาเถอะ พัชมีงานต้องทำ”

ต้นตาลยกมือกอดอก มองใบหน้าหญิงสาวแววตาค้นคว้า “ พี่ไม่ชอบคุยเรื่องสำคัญ

เวลาหิว ทานข้าวกันก่อนนะ ยังไงวันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง “

พัชรานิ่งเงียบ ก่อนจะก้มมองรายการอาหาร มากมาย

“ อาหารฝรั่ง พัชไม่ถนัด พี่ตาลสั่งก็แล้วกัน “

“ โอเค เดี๋ยวพี่สั่งให้ “

หลังจากรับประทานอาหาร ต้นตาลสั่งขนมเค้กมาอีกสองชิ้น พัชราพยายามจะแย้งแต่หญิงสาวอีกคนหาได้ฟังไม่

พัชราตักเค้กชิม แล้วรู้สึกว่า เค้กก้อนนี้อร่อยมาก ปกติเธอเป็นคนชอบทานอาหารหวานอยู่แล้ว ดังนั้นพัชราจึงเอ็นจอยกับการกินเป็นพิเศษ

ต้นตาลเอื้อมมือมาเช็ดที่ปากให้ เมื่อพัชราทานขนมเค้กแต่เปื้อนที่ริมฝีปากเล็กน้อย

พัชราจ้องมอง ต้นตาลตะลึง หญิงสาวรู้สึกที่แรงพลังบางอย่างที่ถูกส่งมาอย่างรุนแรงจนทำให้รู้สึกอ่อนเปลี้ย

“ เออ พี่ตาลมีอะไรก็พูดมาสิคะ พัชรอฟังอยู่”

ต้นตาลถอนหายใจเบาๆ ก่อน พูด

“ พี่อยากพูดเรื่องที่พี่จูบพัชเมื่อคืน “

พัชรากอดอก พยายามทำสีหน้าและน้ำเสียงแข็ง

“ ก็ไม่มีอะไรนี่คะ ก็แค่จูบปลอบขวัญ แค่อารมณ์ชั่ววูบ” พัชราพยายามทำน้ำเสียง

ไม่ยี่หระ

“ ไม่จริง มันไม่ใช่แค่อารมณ์ ชั่ววูบ”

“ พี่ตาลอย่ามาใส่ใจกับเรื่องไร้สาระ เลยค่ะ พัชว่าพัชกลับดีกว่า “ พัชราลุกขึ้นยืน

ต้นตาลโมโห และหงุดหงิด หญิงสาว พูดน้ำเสียงแข็งๆ ว่า “ นั่งลง พัชรา

พี่ยังพูดไม่จบ และถ้าพี่พูดไม่จบ ห้ามเธอลุกขึ้นไปไหน นั่งลงเดี๋ยวนี้ “

พัชราอึ้ง เมื่อนึกไม่ถึงว่าพี่สาว เพื่อนเวลาที่จริงจังขึ้นมา ทั้งใบหน้าและแววตาก็ดุเหมือนกัน

พัชรานั่งลงเกือบเป็นกระแทก ใบหน้างอง้ำ เหมือนเด็กถูกขัดใจ ต้นตาลส่ายหน้าก่อนพูด

“ ที่พี่จูบพัช พี่รู้สึกเลยว่า มันคือความรู้สึกพิเศษ พี่อยากขอโอกาส ...

พัชราหันไปจ้องหน้า ใจเต้นระทึก ราวกับกลองรัว “ อยากขอโอกาส ให้พัชพิจารณาพี่ พี่อยากลองคบกับพัช พี่รู้ตัวมานาน ว่าพี่ไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไป ที่ชอบผู้ชาย