ตอนที่ 3 เหตุเกิดจากความเหงา

@บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น...

          “โห่...ยายคะ เค้กพึ่งจะอายุ 20 เองนะคะ อีกอย่างเค้กก็เรียนหนักขนาดนี้ จะเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟนคะ”

          “งั้น ก็หลานยายสมใจข้างบ้านเรานี่ล่ะ ยายกับสมใจเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว อีกอย่างหลานก็เป็นเพื่อนกันพอดี ยายว่าหมั้นกันไว้ก่อนดีมั้ย”

เพราะความเป็นห่วงหลานสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวของ ‘แวววิไล’ เธอเลยอยากให้หลานตัวเองรีบเป็นฝังเป็นฝาให้เร็วที่สุด อย่างน้อยเธอก็อาจจะได้มีโอกาสเห็นเหลนตัวน้อยๆ ของเธอเช่นกัน

          “ห๊ะ! ไอ้กอล์ฟเนี่ยนะยาย”

          “ก็จะใครซะอีกล่ะ หลานยัยสมใจหน้าตาดี หล่อ สูงขาวดีนะลูก คนกันเอง บ้านก็อยู่ใกล้กันด้วย ยายว่า คบกันไว้ก็ดีนะ”

          “ไอ้กอล์ฟกับเค้กเป็นเพื่อนกันนะคะยาย จะไปหมั้นกันได้ยังไงคะ...แม่คะ...แม่ดูยายสิคะ ทำไมจะต้องรีบให้เค้กมีแฟนคะเนี่ย”

          “ความจริง เรื่องที่ยายหนูพูด แม่ก็เห็นด้วยนะเค้ก คบกันไปก่อนก็ได้ สมัยนี้ แต่งงานกันแล้วก็ยังเรียนหนังสือได้นี่ลูก”

‘ณฤดี’ เห็นด้วยกับผู้เป็นแม่ของเธอ ตั้งแต่สามีของเธอเสียชีวิตไปเมื่อ 7 ปีที่แล้ว มันทำให้ตัวเธอรู้สึกไม่ค่อยมั่นคง อยู่กันสามคน ถ้ามีสมาชิกเพิ่มอีกสักคนก็คงดี

          “แม่คะ...นี่แม่ก็เป็นไปกับยายด้วยเหรอคะเนี่ย เค้กยังเด็ก ไม่ควรจะคิดเรื่องนี้หรอกค่ะ”

          “เด็กอะไร ตอนที่แม่มีเค้ก แม่ก็อายุ 22 นะ ตอนนี้เค้กอายุ 20 แม่ว่า ก็ไม่เด็กแล้วนะ”

          “เค้ก ยังเรียนหนังสืออยู่นะคะแม่ ไม่เอาค่ะ เค้กไม่คุยเรื่องพวกนี้แล้ว แม่กับยายคิดเรื่องอะไรก็ไม่รู้”

          “งั้น...เดี๋ยวยายขอไปคุยกับยายสมใจก่อนนะ จะได้ตกลงกันไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ”

          “ไม่นะคะยาย เค้กกับไอ้กอล์ฟเป็นเพื่อนกันนะ ถ้ายายจริงจังกับการให้เค้กมีแฟนขนาดนั้นล่ะก็ งั้น เค้กขอเลือกเองค่ะ ใจเย็นๆ กันนะคะ”

          “หลานจะเลือกใคร ก็ต้องพามาให้ยายรู้จักก่อนนะลูก ไม่ใช่ไปคว้าไอ้จิ๊กโก๋ข้างถนนมาเป็นหลานเขย ยายไม่เอานะ”

          “จริงอย่างที่ยายของลูกพูดนะเค้ก เราควรจะต้องเลือกให้ดีๆก่อนนะ”

          “เค้กคิดว่า แม่กับยายดูจะใจร้อน รีบให้เค้กมีแฟนเร็วไปหน่อยมั้ยคะ นี่ถ้าพ่อไม่จากพวกเราไปซะก่อน แม่กับยายก็คงไม่บังคับให้เค้กมีแฟนเร็วขนาดนี้ใช่มั้ยคะ”

          “ใช่จ้ะ พวกเราอยู่กันสามคน เป็นผู้หญิงกันทั้งนั้น ถ้าเค้กแต่งงาน และมีหลานให้แม่กับยายได้ ครอบครัวเราก็จะใหญ่ขึ้น บ้านเราก็จะได้ไม่เหงาไงจ๊ะ”

ณฤดียอมรับ ว่าตัวเองออกจะเป็นแม่ที่แปลกกว่าบ้านอื่นซะหน่อย แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ ในเมื่อตอนนี้ ฐานะทางบ้านของเธอพอมีพอกิน ไม่ได้เดือดร้อนอะไร สิ่งที่เธอควรจะคิดถึงตอนนี้ ก็คงจะหนีไม่พ้น เรื่องความสุขของลูกสาวสุดที่รักและครอบครัวที่มีความสุขเท่านั้น

          “แล้วทุกวันนี้ แม่กับยายเหงาเหรอคะ เค้กเห็นแม่ไม่เคยจะว่างเลย ดูแล้วก็ไม่น่าใช่เหตุผลที่แท้จริงหรอกนะคะ”

แม่ของณาลัลน์มีธุรกิจขายส่งสินค้าออนไลน์ ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ต้องเดินทางไปโน่นนี่ตลอดเวลา แม่ยังจะเหงาอีกเหรอ

          “แม่เรามีงานทำคงไม่เท่าไหร่ แต่ยายนี่สิ เหงาจริงนะลูก”

          “ยายเหงา คงเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ เค้กเห็นยายไปเที่ยวบ้านยายสมใจทุกวัน”

          “เอาเป็นว่า แม่กับยาย อยากให้เค้กมีแฟน มีหลานให้แม่เร็วๆ ก็แล้วกันนะ”

          “งั้น เค้กไม่ต้องเรียนดีมั้ยคะ จะได้มีเวลา มาผลิตหลานให้แม่กับยายได้”

          “ก็ดีนะ แม่เลี้ยงเค้กได้นะ สมบัติเราก็มีมากพอที่จะใช้ถึงชาติหน้าเลยนะ ไม่ต้องเรียนมันหรอกหมอน่ะ ยิ่งเรียน จะยิ่งไม่มีเวลานะ ดูหมอแต่ละคนสิ ขึ้นเวรกัน จนไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง”

          “เค้กชอบหมอนี่คะแม่”

          “ยายว่า เค้กลองหาหมอหล่อๆ มาเป็นแฟนสิ ง่ายจะตาย ไม่ต้องไปหาที่ไหนเลย”

          “เค้กจะหาได้จากตรงไหนคะยาย เพื่อนกัน ก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกันทั้งนั้น อีกอย่าง คงไม่มีใครคิดที่จะมีแฟนและอยากแต่งงานตอนอายุ 20 เหมือนเค้กหรอกนะคะ หนึ่งในล้านเท่านั้นแหละค่ะ”

          “ก็ถ้าหลานยาย ไม่ไปเรียนหมอ ป่านนี้ก็มีเหลนให้ยายแล้วนะ เมื่อก่อนตอนยายมีแม่ของหลาน อายุ 18 เองนะ ดูสิ มีลูกมีหลานทันใช้มั้ยล่ะ ตอนนี้ยายอายุ 60 มีหลานโตเป็นสาวแล้วนะ”

          “สรุป ทั้งแม่และยาย ก็ต้องการให้เค้กเหมือนตัวเองใช่มั้ยคะ แต่งงานอายุยังน้อย เพื่อสืบทอดทายาท เฮ้อ...เค้กว่า ครอบครัวเราคงแปลกที่สุดในจักรวาลเลยนะคะเนี่ย”

......................

ร้าน Im Oun restaurant...

“มายด์ไม่คิดว่า พี่คิณณ์จะว่าง และตกลงรับนัดมายด์แบบง่ายๆ เลยนะคะเนี่ย มาจริงๆ ด้วยค่ะ”

เพราะรุ่นพี่คนนี้ ไม่เคยจะมีเวลาว่างเลยสักครั้ง การเป็นหมอนั้น ‘รมย์นลิน’ เข้าใจเป็นอย่างดี เพราะเธอก็ทำอาชีพเดียวกันกับรุ่นพี่เธอเหมือนกัน แต่แตกต่างกันตรงที่ เธอไม่ได้เป็นอาจารย์หมอก็เท่านั้นเอง

“ความจริงที่พี่มา ก็เพราะว่าพี่มีเรื่องจะคุยกับมายด์อยู่พอดี”

“อืม...มิน่าล่ะ วันนี้ พี่ถึงได้รับนัดมายด์ ว่าแต่ พี่คิณณ์มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่า เรื่องอดีตพี่สะใภ้คะ”

รมย์นลินรู้เรื่องราวของรุ่นพี่เป็นอย่างดี ระหว่างเธอกับรุ่นพี่คิณณ์ เป็นมิตรภาพระหว่างรุ่นน้องรุ่นพี่ที่เรียนร่วมสถาบันเดียวกัน รมย์นลินอายุห่างกับรุ่นพี่คิณณ์ณภัทร 4 ปี เธอเป็นน้องรหัสของเขา

“เปล่า ไม่เกี่ยวกับใบข้าวหรอก เธอนัดพี่มา ก็เล่าเรื่องของเธอก่อนแล้วกันนะ เรื่องของพี่ มันไม่เท่าไหร่หรอก”

“ได้สิคะ...วันนี้มายด์นัดพี่มา ก็เพราะอยากให้พี่ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ เรื่องเครียดแบบสุดๆ เลยค่ะ”

“อย่างมายด์มีเรื่องให้เครียดด้วยเหรอ?”

“เอาเรื่องแรกก่อนนะ คือ ป๊าม๊า อยากให้มายด์แต่งงาน และตอนนี้กำลังหาหนุ่มมานัดบอด (Blind Date)ให้มายด์อยู่ค่ะ”

“อืม...ก็เป็นเรื่องดีนี่ ทำไมเหรอ พี่ว่าป๊ากับม๊ามายด์ก็ทำถูกนะ ในเมื่อลูกสาวไม่ยอมมีแฟนสักที ท่านก็คงต้องทำแบบนี้ มายด์เป็นลูกคนเดียว ความคาดหวังค่อนข้างสูง เราอายุ 28 แล้ว ก็สมควรที่จะแต่งงานได้แล้ว”

“เรื่องนี้ มายด์ไม่ซีเรียสหรอกค่ะพี่คิณณ์ สิ่งที่มายด์ซีเรียสที่สุดก็คือ ร่างกายของมายด์นี่แหละค่ะ”

“เป็นอะไร? หรือว่ามายด์พึ่งค้นพบตัวเอง ว่าไม่ได้ชอบผู้ชายใช่มั้ย?”

“ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ แต่เรื่องเลวร้ายยิ่งกว่านั้นค่ะพี่คิณณ์ คือ เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว มายด์ไปแผนกสูติฯ (สูตินรีเวช) ไปตรวจร่างกายมาค่ะ”

“อืม...เป็นอะไร ทำไมถึงต้องไปตรวจ”

“เรื่องนี้มันออกจะลึกซึ้งและละเอียดอ่อนต่อความรู้สึกหน่อยนะคะพี่คิณณ์ มายด์ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเล่าให้พี่ฟังได้หรือเปล่าค่ะ”

“ก็เล่ามาสิ เรากับพี่ เคยมีความลับต่อกันด้วยเหรอ พี่รับฟังน้องสาวของพี่คนนี้เสมอนะ”

“จะดีเหรอคะ...”

เรื่องที่รมย์นลินจะเล่านี้ มันเป็นเรื่องน่าอายอย่างที่สุด เธอไม่คิดว่า ตัวเองจะบกพร่องทางด้านร่างกายขนาดนี้มาก่อน เอาไงดีนะ จะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะ

..........................