ตอนที่ 2 หุ้นโรงพยาบาล 50%

@คฤหาสน์วราเจริญภิวัฒน์...

          ห้องอาหารขนาดใหญ่ภายในคฤหาสน์ของตระกูลอันเก่าแก่ ภายใต้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยด้วยความหรูหรา บนโต๊ะอาหารมีสมาชิกในครอบครัวทั้งหมดห้าชีวิต นั่งล้อมรอบโต๊ะรับประทานมื้อค่ำในวันหยุดสุดสัปดาห์

          “เรื่องปรับปรุงโรงอาหารของพนักงานเป็นยังไงบ้างตาเคน”

‘คณาเดช’ หันไปถามบุตรชายคนโต ที่เขามอบหมายให้บริหารงานแทนเขาในตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลของตระกูลวราเจริญภิวัฒน์ ซึ่งเป็นกิจการของครอบครัว

คณาเดชเป็นผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลนี้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขาเอง ตอนนี้ มันถึงเวลาแล้ว ที่เขาจะได้พักผ่อน ให้ลูกๆ ทั้งสามของเขาสานต่อกิจการของครอบครัวไป

          “เรียบร้อยครับป๊า ฝ่ายตรวจงานรายงานผมเมื่อวานครับ ป๊าจะดูรายละเอียดหรือเปล่าครับ”

‘คุณานนท์’ ในนามผู้อำนวยการโรงพยาบาล เขาพึ่งจะสืบทอดตำแหน่งจากบิดาได้เพียงไม่นาน หลังจากที่เขาได้ทำงานอยู่ในโรงพยาบาล และเป็นหมอมาแล้ว 12ปี ตอนนี้ในวัย 38 ปีของเขาก็สมควรที่จะรับตำแหน่งบริหารแบบเต็มตัวซะที

          “ป๊าจะดูทำไม ลูกของป๊าเก่งขนาดนี้ ไม่ต้องให้ป๊าลงไปแล้ว อีกอย่าง ตาคิมม์ก็เป็นผู้ช่วยลูกอยู่แล้ว ตอนนี้ป๊าวางงานทุกอย่างให้ลูกๆ ของป๊าหมดแล้ว แพลนเที่ยวรอบโลกกับม๊าของลูกก็ถูกจองไว้เรียบร้อยแล้วด้วย”

          “ตอนนี้ ตาเคนก็จะหนักหน่อยนะคะคุณพี่ ตาคิมม์ ก็ไม่ได้ช่วยตาเคนเต็มที่เลยนะคะ มัวไปเที่ยวเตร่ ให้ตาเคนต้องบริหารงานคนเดียว”

‘คณานุช’ หันไปค้อนใส่บุตรชายคนกลาง อายุก็ปาเข้าไป 35 แล้ว ยังเที่ยวไปวันๆ เหมือนเด็กวัยรุ่น

          “แค่พี่เคนคนเดียว ก็พอแล้วครับม๊า แล้วนายคิณณ์ล่ะ ม๊าไม่เห็นจะบ่นบ้างครับ ธุรกิจครอบครัวก็มี แต่ดันไปเป็นอาจารย์หมอให้กับ*มหาลัยอีก ม๊าต้องบอกให้นายคิณณ์มาช่วยกันบ้างสิครับ”

น้องชายของ ‘คมฐิพัฒน์’ ก็ห่างกับเขาแค่ 3 ปีเอง ทำไม พ่อกับแม่เขาถึงได้โอ๋น้องชายเขานัก

          “ผมไปเป็นอาจารย์ ก็เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยโรงพยาบาลของเรา สร้างความเชื่อมั่น และค้นคว้าวิจัยใหม่ๆ ไม่ได้แค่สอนนักศึกษาไปวันๆ นะครับ”

          “ว่าแต่ *มหาลัย ที่นายไปสอน สาวๆ นักศึกษาแพทย์เยอะหรือเปล่าคิณณ์ เดี๋ยวว่างๆ พี่จะแวะไปดูนายสอนบ้าง”

          “ลูกจะไปทำไมคิมม์ ไปวุ่นวายกับน้องเขาทำไม เรื่องสาวๆ น่ะเบาบ้างนะ ม๊ามีลูกชายตั้ง 3 คน ไม่เห็นมีใคร ที่จะแต่งงานสร้างครอบครัว มีหลานให้ม๊ากับป๊าได้ชื่นใจได้เลยสักคน”

          “เรื่องนี้ ม๊าต้องถามพี่เคนก่อนเลยครับ พี่เคนอายุ 38 แล้ว สาวๆ สักคนก็ไม่มี ผมว่า พี่เคนมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ หรือพี่จะรอให้สัก 50 แล้วค่อยหาสาวมาแต่งงานครับ”

          “นายอย่าหาเรื่องปวดหัวให้พี่นะคิมม์ พี่ทำงานทุกวัน จะเอาเวลาที่ไหนมาจีบสาวเหมือนนายล่ะ นายเองเถอะ คบสาวๆ เยอะแยะ ทำไมไม่เลือกดีๆ มาสักคน มาแต่งงานผลิตหลานให้ป๊ากับม๊าล่ะ จะต้องโยนมาให้พี่ทำไม”

          “ก็พี่อายุมากสุดนี่ครับ ส่วนนายคิณณ์ แต่งไม่ทันถึงสามเดือน สาวเจ้า ก็*ชิ่งไปซะก่อน เลยอดทำภารกิจผลิตทายาทไปซะงั้น”

คมฐิพัฒน์หันไปมองน้องชาย เขาเองก็สงสัยเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่ไม่ว่าเขาจะถามน้องชายอย่างไร น้องเขาก็ไม่เคยปริปากบอกเลย หนำซ้ำฝ่ายหญิงยังหนีไปไกลถึงต่างประเทศ ไม่มีช่องทางให้ถามไถ่เลยสักคำ

          “คิมม์!...นี่ลูกจะเอาเรื่องนี้มาพูดอีกทำไม”

          “ก็ผมอยากรู้นี่ครับม๊า...ว่านายคิณณ์มันไปทำอะไรน้องสะใภ้ผมครับ แต่งงานไม่ทันไร ก็เลิก ก่อนแต่ง ผมก็เห็นว่ารักกันดีนี่ครับ”

          “ผมไม่มีอะไรจะต้องตอบพี่หรอกครับ ถ้าพี่คุณอยากรู้ พี่ก็ไปถามเธอเองสิ ว่าเพราะอะไร”

เรื่องนี้คิณณ์ณภัทรไม่เคยออกมาอธิบายกับใครเลย เขาปล่อยให้ทุกคนคิดไปกันต่างๆ นาๆ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา มันจบลงไปแล้ว แต่ละคนต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิต เขาก็ไม่อยากเอาเรื่องนี้ไปเป็นปัญหาในการใช้ชีวิตของเขาอีก อดีตก็คืออดีต ไม่สลักสำคัญอะไร

          “น้องสะใภ้พี่ หนีไปต่างประเทศ พี่จะถามเธอได้ยังไงล่ะ ไหนๆ นายกับใบข้าวก็เลิกกันแล้ว นายบอกพี่มาหน่อยสิ ว่าเพราะอะไรนายสองคนถึงต้องเลิกกัน”

          “คิมม์! ลูกจะถามเรื่องนี้แล้วมันได้อะไร น้องไม่ตอบ ลูกก็ควรจะเข้าใจแล้วนะ จะไปเซ้าซี้น้องทำไมอีก”

          “อะไรกันครับม๊า ผมก็แค่ถามนะครับ แต่งงานไม่ถึงสามเดือนก็เลิกกัน มันต้องมีอะไรแน่ๆ เลยครับ”

          “ป๊าว่า พอเถอะ อย่ามาถามอะไรกันแบบนี้เลย เรื่องมันผ่านมาแล้ว ถามแล้วจะได้อะไรขึ้นมา”

          “นายเอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อนเถอะคิมม์ แล้วค่อยไปสนใจเรื่องคนอื่นเขา”

          “พี่เคนก็เหมือนกันครับ ไม่มีสาวมาชอบเลยเหรอครับ ผมว่าพี่น่าจะมีปัญหาทางร่างกายหรือเปล่าครับ”

          “มีหรือไม่มี นายก็ไม่ควรเอาเรื่องพวกนี้มาพูดนะคิมม์ อายุตั้งเท่าไหร่แล้ว นายนี่มันจริงๆ เลย”

          “ม๊าเห็นด้วยกับตาเคนนะ เรานี่ไม่รู้จักโตเลย เที่ยวไปว่าคนนั้นคนนี้ แล้วตัวเองเถอะ แม่ไม่เห็นจะมีสาวๆ คนไหนมาสนใจที่จะจริงจังกับเราเลยสักคน จะแต่งตอนไหน ป๊ากับม๊าอายุก็เข้าเลขหกกันหมดแล้ว ยังไม่มีวี่แววว่าจะได้อุ้มหลานจากใครเลยสักคน”

          “งั้น ม๊าก็ต้องมีเงื่อนไขให้พวกผมแล้วแหละครับ สามคนนี้ ใครจะมีหลานให้ม๊าก่อน อาจจะเป็นหุ้นโรงพยาบาลครึ่งหนึ่งก็ได้ครับ รับรอง ผมจะไม่พลาดเลยครับ”

          “ดูลูกจะมั่นใจตัวเองจังเลยนะ ม๊าว่า ลูกลองไปตรวจสุขภาพหน่อยก็ดีนะ ไม่แน่นะ ลูกอาจจะมีปัญหามากกว่าใครก็ได้นะ”

          “งั้น ป๊าตั้งไว้เลย หุ้นของโรงพยาบาลครึ่งหนึ่ง ใครทำได้ก่อน ป๊าโอนให้ทันทีเลย ดีมั้ย”

          “ได้เลยครับป๊า งั้น ไม่จำเป็นจะต้องแต่งงานก็ได้นะครับ ใครก็ได้ ที่เป็นสายเลือดของพวกผมคนใดคนหนึ่ง ก็ถือว่า ได้หุ้นของโรงพยาบาลแล้วนะครับ”

          “ได้สิ...ลูกทั้งสองว่ายังไง ตาเคน ตาคิณณ์”

          “ผมว่าป๊าอย่าไปเชื่อนายคิมม์มันมากนะครับ”

          “พี่เคนไม่กล้าล่ะสิ ถึงพูดแบบนี้ หรือพี่เคนจะรู้ว่าตัวเองไม่น่าจะทำได้”

          “นายก็อย่ามั่นใจให้มันมาก ไม่แน่นะ นายอาจจะเป็นหมันก็ได้ ใครจะรู้ ไม่ได้ตรวจ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เป็นนะ”

          “ผมไม่เป็นหมันแน่ ร้อยเปอร์เซ็นต์”

          “ตกลงลูกสามคน จะแข่งกันจริงๆ ใช่มั้ย”

          “จริงสิครับม๊า หรือม๊า กลัวว่าลูกชายสุดที่รักของม๊า จะลงแข่งไม่ได้กับเขาครับเนี่ย ตอนแรกนายคิณณ์ก็เกือบจะทำได้แล้วนะครับ ถ้าไม่ใช่เพราะ ไปทำอะไรให้น้องสะใภ้หนีไปซะก่อน”

          “ผมตกลงแข่งกับพวกพี่ครับ งั้น ป๊ากับม๊ากำหนดมาก็ได้ครับ บอกกติกามาได้เลยครับ”

ร่างกายของคิณณ์ณภัทรก็ไม่ได้บกพร่องอะไร พร้อมจะลงแข่งได้อยู่แล้ว ไม่มีปัญหาอะไรเลย...

          “งั้นม๊า จะเป็นคนตั้งเงื่อนไขและกติกาเอง พวกลูกๆ เตรียม*ฟิตร่างกายให้พร้อมก็แล้วกัน”

.........................