ตอนที่ 8 กล้าๆ หน่อยถ้าใจอยากลอง

ร้าน Im Oun restaurant...

เสียงดนตรีบรรเลงจังหวะช้าๆ คลอเบาๆ ภายในร้านอาหารสุดหรูย่านใจกลางเมืองกรุง โต๊ะอาหารตั้งอยู่ริมกระจกใสบานใหญ่ มองเห็นทัศนียภาพของถนนด้านนอกที่มีแสงไฟจากรถแล่นผ่านเป็นเส้นยาวพร่า เพิ่มความเป็นส่วนตัวในมุมเล็กๆ นี้

“นัดพี่มา จะรายงานผลเรื่องของวันนี้เหรอ”

คิณณ์ณภัทรนั่งบนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม แขนเสื้อเชิ้ตถูกพับขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นนาฬิกาหรูบนข้อมือ เขาเอนหลังพิงพนัก สายตาคมเข้มทอดมองเพื่อนรุ่นน้องตรงหน้าอย่างตั้งใจ

“ถ้าไม่มารายงาน วันนี้มายด์คงอกแตกตายแน่นอนค่ะพี่คิณณ์...ร่างกายของมายด์ ดันไปสปาร์คกับนักศึกษาของพี่เข้าอ่ะดิ มายด์ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลยค่ะ”

“คนไหนล่ะ หรือคนที่นั่งข้างๆ เราหรือเปล่า”

“ใช่ค่ะ ไม่รู้ว่าชื่ออะไร มายด์ไม่กล้าถามเลยค่ะ”

แค่นั่งข้างๆ รมย์นลินก็ตื่นเต้น จนแทบทำอะไรไม่ถูกแล้ว

“แสดงว่าคนนี้ใช่”

“ค่ะ...มายด์ใจเต้นแรงมากค่ะพี่คิณณ์ เกือบจะหลุดโป๊ะแล้วค่ะ น่าอายจริงๆ ไม่รู้ร่างกายของมายด์มันเป็นอะไรกันแน่ ทำไม ต้องมีปฏิกิริยากับเด็กก็ไม่รู้”

“งั้น เด็กคนนี้ ก็เป็นยารักษาเราแล้วใช่มั้ย”

“จะรักษายังไงคะพี่คิณณ์ เขายังเป็นเด็กอยู่เลยนะคะ อายุห่างจากมายด์ตั้งเจ็ดแปดปีเลยนะคะ”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ถ้าเธอคิดว่าคนนี้ ใช่ อายุไม่สำคัญหรอก...อืม...ถ้านั่งข้างๆ เธอ ก็คงจะเป็นนายปริญญ์แน่นอน คนนี้ เป็นศิษย์โปรดของอาจารย์หลายคนเลยนะ”

“โปรดยังไงเหรอคะ เขาเรียนเก่งใช่มั้ยคะ”

“เรียนเก่ง และหน้าตาดี สาวๆ ก็รุมจีบอยู่นะ”

“เฮ้อ...แล้วมายด์จะมีสิทธิ์หรือเปล่าเนี่ย”

“อะไรกัน...แค่เจอหน้าวันเดียว เธอจริงจังขนาดนี้เลยเหรอ”

“ก็คนที่ ใช่ มันก็ต้องจริงจังสิคะพี่คิณณ์ ไม่ได้หากันง่ายๆ เลยนะ สภาพร่างกายของมายด์ที่เป็นอยู่ รออะไรไม่ได้แล้วค่ะ ยิ่งป๊ากับม๊ามายด์นี่ไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะ กดดันมายด์ตลอด”

“งั้น เธอก็ต้องรุกจีบเองแล้วแหละ”

“จีบยังไงคะ แค่จะพูด จะถามยังไม่กล้าเลยค่ะ”

“นี่เราตื่นเต้นมากขนาดนี้เลยเหรอ”

“มาก...และมากที่สุดด้วย”

“อืม...แต่ยังไงช่วงนี้เธอก็ยังต้องรอไปก่อน น่าจะเป็นเดือนหน้า เพราะนายปริญญ์กับเพื่อนๆ จะไปฝึกปฏิบัติที่โรงพยาบาลของพี่ มายด์ก็ใช้โอกาสนี้จีบดูสิ อยู่ใกล้กันอยู่แล้วนี่”

“อุ้ย! จริงเหรอคะพี่คิณณ์ เขาจะมาฝึกงานที่โรงพยาบาลของพี่...ตายจริง...ช่างโป๊ะเช๊ะอะไรแบบนี้เนี่ย”

“เขายื่นเรื่องกันวันนี้ พี่ก็พึ่งจะรู้ พี่เคนโทรมาถามพี่น่ะ”

และชื่อคนที่คิณณ์ณภัทรสนใจ ก็รวมอยู่ในนั้นด้วยเช่นกัน

“งั้น พี่คิณณ์ให้เขามาฝึกกับมายด์สิคะ”

“ได้สิ”

“ขอบคุณค่ะพี่คิณณ์”

“ไม่เป็นไรหรอก...ถือว่าเป็นหนทางรักษาให้เธอหายจากอาการที่เป็นอยู่ ความจริงเรารักษากับหมอ*สู (สูตินรีแพทย์) ก็หายนะ แต่ต้องใช้เวลาสักหน่อย”

“ไม่รอแล้วค่ะพี่คิณณ์ ถ้าทางนี้เร็วกว่า มายด์ก็อยากจะลองนะคะ”

“แล้วถ้าเกิดว่า เด็กนั่นไม่สนใจเธอล่ะ เอาเข้าจริงๆ พี่ก็หวั่นใจแทนเราอยู่เหมือนกันนะมายด์ เพราะเด็กคนที่เราหมายปองดันมีแต่สาวรุมล้อมเยอะด้วยสิ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่คิณณ์ ขอแค่มายด์ได้ลองจีบก็พอ วันนี้มายด์ได้ทดสอบตัวเอง ว่าไม่ตายด้านก็ดีใจแล้วค่ะ เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลังค่ะ”

“อืม...ก็สบายใจได้แล้วนะ อย่างน้อย เธอก็ไม่อาการหนัก และเรื่องป๊ากับม๊าเธอ ก็ค่อยๆ พูดกับเขาไปก่อน”

“ได้ค่ะพี่คิณณ์ ขอแค่มายด์มีหวัง ก็โอเคแล้วค่ะพี่...อืม ...แล้วเด็กของพี่คิณณ์ล่ะคะ ตอนที่มายด์นั่งอยู่ในห้องเรียน มายด์ได้ยินสาวๆ กลุ่มหลังห้อง แอบเม้าท์พี่ด้วยนะคะ แหม พี่ก็เนื้อหอมไม่เบาเลยนะคะ”

“คงจะนินทาพี่กันล่ะสิ เรื่องเดิมๆ”

ด้วยความที่คิณณ์ณภัทรไม่เคยออกมาแก้ข่าวฉาวของเขา ใครหลายๆ คนเลยคิดว่า เขาเป็นอย่างที่พวกขาเม้าท์พูดกันจริงๆ

“แต่พอจับใจความได้ว่า พวกเธอปลื้มพี่อยู่นะคะ โดยเฉพาะเด็กคนที่ชื่อเค้ก เพื่อนนางเชียร์ ให้มาจีบพี่นะ ถ้าให้มายด์เดา เด็กคนนี้ใช่มั้ย ที่เข้าตาพี่คิณณ์”

“อืม...”

เขายอมรับแบบตรงไปตรงมา เธอคือสเปกเขาจริงๆ

“งั้นพี่ก็อย่ารอช้าเลยค่ะ จีบเลยสิคะ”

“เรื่องจีบ ระหว่างเธอกับพี่มันต่างกันนะ เธอไม่ได้มีสถานะลูกศิษย์กับอาจารย์เหมือนพี่ การเข้าถึง มันจะยากกว่านะ”

“พี่คิณณ์ก็อย่าคิดมากสิคะ พี่ชอบ พี่ก็ลุยเลยค่ะ จะจีบได้ไม่ได้ ก็อีกเรื่อง*นึงนะคะ”

“...” จีบเหรอ? สถานะและอายุอย่างคิณณ์ณภัทร จะทำแบบนั้นได้จริงๆ ใช่มั้ย ช่องว่างระหว่างวัย มันจะไม่เป็นปัญหาสำหรับเขาใช่มั้ย

........................

@ Autumn Café…

ภายในร้านกาแฟขนาดกะทัดรัด กลิ่นเอสเปรสโซหอมฟุ้งผสมกับกลิ่นขนมอบอุ่นๆ เคล้ากับเสียงพูดคุยเบาๆ ของลูกค้าประปราย มุมใกล้หน้าต่างมีนักศึกษาแพทย์สี่คนนั่งล้อมโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง หนังสือแพทย์กองเรียงปะปนกับแก้วลาเต้และอเมริกาโน่

          “แกตัดสินใจเรื่องที่ฝึกปฏิบัติได้หรือยังโย ว่าแกจะเลือกโรงพยาบาลไหน”

          “ได้แล้ว...”

          “สรุปเลือกที่ไหน?”

          “ก็โรงพยาบาลอาจารย์คิณณ์แหละ ฉันจะเลือกที่ไหนได้ล่ะ ในเมื่อพวกแกสามคนฝึกด้วยกัน ฉันจะอยู่ยังไงคนเดียวล่ะ”

          “แกคิดได้แบบนี้ก็ดีแล้วโย”

          “ฉันตัดสินใจเพราะแกเลยนะกอล์ฟ”

          “ทำไม? มันเกี่ยวอะไรกับฉันวะ”

          “ก็แกเก่ง...คนเก่งๆ เลือกที่แบบนั้น ก็แสดงว่ามันโอเคไง”

          “ตรรกะอะไรของเธอ...ที่ฉันเลือกโรงพยาบาลของอาจารย์คิณณ์ ก็เพราะมันใกล้บ้านฉันต่างหากล่ะ ไม่เกี่ยวกับความเก่งเลย”

          “อ่าว...ฉันก็หลงคิดว่าแกรอบคอบกว่าใคร ช่วงนี้เป็นเด็กโปรดของอาจารย์หลายๆ ท่าน ฉันกะจะหวังพึ่งใบบุญแกซะหน่อย”

          “ฉันว่า พวกเราฝึกที่เดียวกันนั่นแหละ มีอะไรก็จะได้ช่วยกัน ปรึกษากัน มันดีออก”

          “แต่ฉันว่า มันดีสำหรับแกที่สุดเลยนะเค้ก อย่างน้อย แกก็ได้ใกล้ชิดกับอาจารย์คิณณ์”

          “นี่...อย่าบอกนะ ว่าไอ้เค้กเลือกที่ฝึกโรงพยาบาลอาจารย์คิณณ์ ก็เพราะอยากเข้าหาอาจารย์เขาน่ะ”

          “แกตกข่าวอีกแล้วนะกอล์ฟ ไอ้เค้กกับอาจารย์คิณณ์ เขาจะได้กันอยู่แล้ว แกพึ่งจะรู้เนี่ยนะ”

          “แกก็พูดเว่อร์เกินนิริน...”

          “ฉันก็พูดให้มันดูเว่อร์วังหน่อยสิ แหม อาจารย์คิณณ์หล่อขนาดนั้น ความจริงฉันก็แอบเสียดายอยู่นะ”

          “ความหล่อแบบอาจารย์คิณณ์ ไม่ได้มีคนเดียวนะ พวกแกรู้มั้ย เขาว่ากันว่า อาจารย์คิณณ์มีพี่ชายตั้งสองคนนะ โสดหมดด้วย ความหล่อก็ขั้นเทพกันทุกคน”

          “จริงเหรอโย?”

          “จริงสิ...”

          “งั้น ฉันก็ยังมีหวังนะ”

          “แกจะบ้าเหรอนิริน พี่ชายอาจารย์คิณณ์ ก็ต้องอายุเยอะแล้วป่ะ แค่อาจารย์คิณณ์ ก็อายุห่างจากพวกเราตั้ง 12 ปี แล้วพี่ชาย จะขนาดไหนกัน”

          “อายุไม่เกี่ยว สำหรับฉัน ความหล่อรวยต้องมาก่อนเสมอ  แกเลิกอคติกับผู้ชายได้แล้วโย”

          “อ่อเหรอ...งั้น ก็แล้วแต่พวกแกกันเลย ฉันไม่ยุ่งด้วยแล้ว”