ตอนที่ 7 เกมช่วงชิง

3 ชั่วโมงต่อมา...

          “งานที่อาจารย์สั่งไป ถ้าใครไม่เข้าใจ ทิ้งคำถามไว้ในกลุ่ม เดี๋ยวอาจารย์จะมาตอบ เอาล่ะ เลิกคลาสได้”

คิณณ์ณภัทรเก็บเอกสารการสอนของเขา สายตาคมเหลือบมองเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ที่อยู่ตรงหน้าเขา เธอจ้องมองเขาตลอดเวลา ใบหน้านวลเนียนแดงก่ำ ปากบางยิ้มออกมาเล็กน้อย แค่ได้เห็นหน้า หัวใจของเขาก็เต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

          “อาจารย์คะ”

เด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา ในมือของเธอถือกล่องสีชมพู คาดว่าข้างในอาจเป็นขนมเหมือนอย่างเคยแน่นอน

          “อืม...ว่าไงครับ...มีอะไรจะถามอาจารย์หรือเปล่า”

สายตาคมเหลือบมองเด็กสาวอีกคนอัตโนมัติ ราวกับว่า กลัวใครคนนั้นเข้าใจผิด

          “หนูเอาขนมมาฝากอาจารย์ค่ะ”

ใบหน้าหวานแดงกล่ำเพราะความเขินอาย นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เธอทำ เธอหลงรักอาจารย์สุดหล่อคนนี้มานาน เธออยากให้รักแรกของเธอ สมหวังกับคนๆ นี้เสียจริง ‘คนอะไรหล่อมาก มีเสน่ห์สุดๆ’

          “ทำไมเราจะต้องเปลืองเงินซื้ออะไรมาให้อาจารย์ด้วยล่ะ ความจริงอาจารย์ไม่ค่อยชอบทานขนมหรอกนะครับ”

คิณณ์ณภัทรพูดออกไปแบบตรงๆ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเขาเลย คิณณ์ณภัทรเจอแทบทุกวัน และทุกรูปแบบ เด็กสาวๆ มักจะชอบเข้าหาเขาอยู่เป็นประจำ

          “แต่หนูทำเองเลยนะคะ อาจารย์ช่วยรับหน่อยสิคะ”

เด็กสาวยังคงออดอ้อนต่อ สักวัน อาจารย์ก็ต้องใจอ่อนกับเธอบ้างล่ะ ตื้อเท่านั้นที่จะได้ผู้ชายหล่อคนนี้

          “อืม...ได้ครับ อาจารย์จะรับไว้ก็แล้วกัน ขอบใจเรามาก”

คิณณ์ณภัทรตัดบท เขาไม่อยากปฏิเสธให้เสียน้ำใจ สายตาของเขาเหลือบมองไปที่เด็กสาวอีกคน เธอมีท่าทีเรียบเฉย ราวกับไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้น

          แต่ทว่า...อีกด้านหนึ่ง...

          “ไงล่ะ มัวแต่ลีลา สุดท้ายหมาคาบไปแ-ดกเลย ฮ่า ฮ่า”

          “แกอย่ามาขยี้ฉันนะนิริน ก็แค่ขนม อาจารย์คิณณ์ไม่อยากเสียน้ำใจ ยัยบ้านั่น ก็ตื้อจนน่าเกลียดจัง เอาของมา*เซ่นไหว้อาจารย์ทุกวัน...เชอะ!”

          “แกอิจฉาเขาล่ะสิเค้ก แกทำไม่ได้อย่างเขา ได้แต่นั่งมอง”

          “แกจะให้ฉันทำยังไงล่ะนิริน เขาเป็นอาจารย์ฉันนะ”

          “อาจารย์ไม่ใช่คนหรือไง ก็ถ้าแกรัก แกชอบ แกก็ลุยเลยสิ ไม่เห็นจะต้องลีลาเลย”

          “ฉันไม่กล้าอ่ะ กลัว...”

          “กลัว?”

          “อือ...กลัวดิ ไม่กลัวได้ไง เรื่องที่ไอ้โยเล่า มันทำให้ฉันขนลุกเลยนะ ดูภายนอกอาจารย์เขาดู ไม่มีอะไรนะ แต่ข้างในนี่สิ”

          “ฉันว่า แกอย่าไปเชื่อไอ้โยมันมาก นางเป็นพวก*แอนตี้ผู้ชายหล่อๆ นางก็เลยสร้างสตอรี่ของอาจารย์คิณณ์ให้ดูน่ากลัวน่ะสิ”

          “แกจะบ้าเหรอนิริน ฉันจะไปสร้างสตอรี่อะไรให้อาจารย์ ถ้าแกไม่เชื่อ แกก็ลองไปสืบดูสิ”

          “ฉันไม่เชื่อแกแน่นอนโย เรื่องนี้ต้องได้รับการพิสูจน์ความจริงก่อน ฉันถึงจะเชื่อ”

          “ก็แล้วแต่แกเลย...สรุป แกจะเอายังไงเค้ก จะไปต่อ หรือพอแค่นี้ แกดูสิ คนหล่อๆ มักจะมีคนจองเพียบ แกจะเข้าถึงอาจารย์ได้เหรอ”

          “อืม...ไม่รู้สิ ฉันก็ไม่มั่นใจตัวเองเหมือนกันนะ”

          “อย่างแก เอาอะไรมาไม่มั่นกัน สวย เซ็กซี่ขนาดนี้”

          “คนสวยที่เข้าหาอาจารย์ก็มีตั้งหลายคน ฉันอาจไม่ใช่หนึ่งในตัวเลือกของอาจารย์ก็ได้นะ”

          “แต่ สำหรับฉันคิดว่า แกถูกเลือกแล้วว่ะเค้ก อืม...แกดูสายตาอาจารย์ที่มองมาที่แกดิ เหมือนเขาสนใจแกอยู่นะ”

          “จริงเหรอ...”

          “แกอย่าไปเชื่อนิรินมันนะเค้ก ยัยนี่มั่ว”

          “มั่วอะไร แกลองดูสิ นั่นๆ อาจารย์หันมามองไอ้เค้กอีกแล้ว ฉันว่า อาจารย์คิณณ์เขาต้องสนใจแกแล้วแน่ๆ อร๊ายย์แก...ดูดิ มองใหญ่เลย”

          ตึ่ก! เสียงหัวใจของคนที่ถูกมองเหมือนหล่นลงจากที่สูง!

          “…” เขามองมาที่เธอจริงๆ ด้วย ณาลัลน์ไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะ แต่ว่า เขาจ้องเธอแบบไม่วางตาเลย ‘จ้องแบบนี้ ไม่กลัวคนอื่นจะมองไม่ดีหรือไง’

          “เอาแล้ว...ฉันว่า แกมีลุ้นนะเค้ก”

          “งั้น...ฉันควรต้องลองมั้ย...”

เสียงในหัวของณาลัลน์ดันหลุดออกมาเป็นคำพูดทันควัน

          “ยัยบ้า...แกกำลังโดนไอ้นิรินมันปั่นอยู่นะเค้ก อย่าไปเชื่อ อาจารย์เขาก็มองไปงั้นแหละ”

          “หืม...ไอ้โย แกเงียบไปเลย แกมันพวกต่อต้านเพศตรงข้าม มองจากดาวอังคารยังรู้เลย ว่าอาจารย์เขาสนใจไอ้เค้กอยู่”

          “ฉันก็คิดแบบนิรินนะ ฉันว่า อาจารย์คิณณ์เขา สนใจฉันนะ เขาจ้องฉันตลอดเลยอ่ะ ถ้าไม่เชื่อ แกสองคนลองสังเกตดูดิ”

          “ฉันเชื่อแกเค้ก ล้านเปอร์เซ็นต์! โอกาสมาถึงแล้วแก ไม่แน่ แกอาจจะได้กินอาจารย์คิณณ์ก่อนใครก็ได้นะ”

          “แกบ้าไปแล้วนิริน นั่นอาจารย์ที่สอนแกนะ แกเป็นลูกศิษย์ จะไปคิดกับอาจารย์นั้นได้ยังไง มันผิดศีลธรรมนะ”

          “แกนี่มันโบราณเกินไปมั้ยโย ศีลธรรมบ้าบออะไรของแก อาจารย์คิณณ์ เขาก็มนุษย์คนหนึ่งเหมือนกับเรานะ สมัยนี้แล้ว และอีกอย่างอาจารย์เขาก็โสด ไม่ได้มีครอบครัวซะหน่อย จะผิดอะไร แกดูอาจารย์เขามองไอ้เค้กดิ จะมาผิด*ศีลธงศีลธรรมอะไรไม่เข้าเรื่อง...”

          “แกว่าฉันควรลองมั้ยนิริน”

          “ลองเลย...ถ้าฉันเป็นแกนะ ฉันลุยไปแล้ว”

          “แล้วจะต้องทำยังไงอ่ะ ไหนแกลองบอกฉันมาหน่อย”

ดวงหน้าหวานยิ้มละไมดูงดงามทรงเสน่ห์สะกดใจมองไปเป้าหมายอย่างไม่ลดละ ณาลัลน์ชอบเขาอยู่แล้ว เรื่องอยากลอง มันเข้าไปอยู่ในหัวของเธอเรียบร้อย

          “ก็เข้าหาอาจารย์แบบ ยัยบ้านั่นไง แกต้องแสดงออกให้อาจารย์เขารู้ ว่าแกสนใจ”

          “เอาขนมไปให้เนี่ยนะ ฉันว่า มันดูเชยไปหน่อยมั้ย”

          “แกก็แกล้งไม่เข้าใจเนื้อหาบทเรียนดิ จะยากอะไร”

อยู่ดีๆ เสียงในหัวของภัคนันท์ก็ดังขึ้น

          “อุ้ย...โย แกนี่ล้ำไปมากเลยนะ ไม่สนับสนุน แต่มีไอเดียดีๆ นำเสนอเพื่อนเนี่ยนะ”

          “ในเมื่อฉันห้ามแกสองคนไม่ได้ ก็สนับสนุนไปเลย ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าอาจารย์คิณณ์ จะเป็นอย่างที่ใครเขาพูดกันหรือเปล่า”

          “เอาเก่ง ซาดิสม์ ไอ้นั่นใหญ่เหรอ?”

          “หืม...ไอ้นิริน แกพูดเบาๆ หน่อยดิ อาจารย์เขายังอยู่นะ เดี๋ยวเขาก็ได้ยินหรอก”

          “ไม่ได้ยินหรอก อาจารย์เขากำลังโดนยัยนั่นจีบอยู่ไม่เห็นเหรอ แกล้งถามโน่นถามนี่ ดูสิ น่าหมั่นไส้ชะมัด แกจัดเลยมั้ยเค้ก แกสวยกว่ายัยนั่นตั้งเยอะ พนันกันมั้ย ว่าอาจารย์เขาเลือกแก”

          “น่าสนใจดีนะ ฉันจะต้องเริ่มจากตรงไหนล่ะ”

สายตาอันหวานซึ้งจ้องไปที่อาจารย์หมอสุดหล่อของเธอ เขามีเสน่ห์ต้องตาต้องใจณาลัลน์มานานแล้ว แค่มอง หัวใจเธอก็สั่นสะท้านไปทั้งทรวง

.........................