ตอนที่ 9 สัญญาณบางอย่าง

1 เดือนต่อมา...

ณ โรงพยาบาลวราเจริญภิวัฒน์

          บรรยากาศห้องทำงานในตึกศูนย์ศัลยกรรมหัวใจและทรวงอกเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงกระดาษโน้ตที่ถูกพลิกเบา ๆ ณาลัลน์นั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานใหญ่ สมุดบันทึกถูกเปิดค้างไว้แต่ปลายปากกากลับหยุดนิ่ง ดวงตาของเธอไม่ได้จดจ่ออยู่ที่ตัวอักษร หากแต่เป็นร่างของชายหนุ่มในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอต่างหาก

          “รายละเอียดของการฝึกปฏิบัติของนักศึกษาแพทย์ก็มีคร่าวๆ อย่างเช่น การซักประวัติคนไข้ ตรวจร่างกาย วินิจฉัยโรค และให้แนวทางการรักษาเบื้องต้น อาจารย์จะเป็นคนคอยควบคุมดูแลเราอีกที”

น้ำเสียงทุ้ม สุขุม จริงจัง ทุกถ้อยคำชัดเจนและมั่นคง ในขณะที่อธิบายรายละเอียดงานให้กับนักศึกษาแพทย์สาวสวยตรงหน้า สายตาคมกริบกวาดมองไปใบหน้าเนียนเป็นระยะ จนมาหยุดที่ริมฝีปากบางอวบอิ่มเพียงเสี้ยววินาที

          “เอ่อ...อาจารย์คะ”

มือบางบีบเข้าหากันแน่นอย่างชั่งใจ ณาลัลน์รู้สึกว่าระหว่างเธอกับเขามันค่อนข้างอึดอัด ณาลัลน์ไม่อยากให้เขาพูดกับเธอดูเป็นทางการจนเกินไป ‘พูดแบบนี้ เมื่อไหร่เธอจะได้เข้าใกล้เขาสักทีล่ะ’

          “ครับ”

สีหน้าของเขายังคงนิ่งขรึมตามแบบฉบับอาจารย์แพทย์ แต่ในใจกลับไม่เป็นเช่นนั้น ทุกครั้งที่สายตาเผลอเหลือบไปมองเธอ ความรู้สึกบางอย่างก็ไหววูบขึ้นมาเงียบ ๆ เขารู้ดีว่าขอบเขตระหว่างอาจารย์กับนักศึกษานั้นชัดเจนเพียงใด จึงเลือกเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ใต้หน้ากากของความเป็นมืออาชีพของตัวเอง

          “เราไม่ได้อยู่ในห้องเรียนนะคะ อาจารย์ไม่ต้องทางการขนาดนี้ก็ได้ค่ะ”

พูดออกไปแล้วเธอก็อยากจะกัดปากตัวเองเสียจริง ณาลัลน์จะทำให้เขารู้มั้ยนะ ว่าเธอกำลังสร้างความรู้สึกเป็นกันเองกับเขา เพื่อที่เธอจะได้เข้าหาเขาได้ง่ายมากขึ้น (ตามคำแนะนำของยัยเพื่อนตัวแสบ)

          “อืม...ก็ดีนะ ความจริงผมเอง ก็ไม่ได้อยากจริงจังอะไรขนาดนี้หรอกนะ เอาเป็นว่า ณาลัลน์ฝึกงานกับผม รายละเอียดต่างๆ ผมให้เลขาทำไว้แล้ว คุณก็ไปทำความเข้าใจเองก็แล้วกันนะครับ”

สายตาคมจับจ้องไปที่ปากบางตลอดเวลา ความรู้สึกบางอย่างมันแทรกเข้ามา ยากที่เขาจะเก็บกักมันเอาไว้ได้ เด็กสาวคนนี้ทำให้ปฏิกิริยาทางร่างกายของคิณณ์ณภัทรเหมือนถูกแรงกระตุ้น ทั้งที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

          “เรียกเค้กก็ได้ค่ะ”

ณาลัลน์เดินหน้ารุกเข้าไปอีกขั้น เธอใกล้เขาขนาดนี้ มันทำให้หัวใจของณาลัลน์สั่นสะท้าน และได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น หล่อแบบขั้นเทพมีอยู่จริง ริมฝีปากบางกัดเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว เมื่อจินตนาการของเธอนั้นเตลิดไปไกล

          “เอ่อ...”

คิณณ์ณภัทรชะงักทันทีกับการกระทำของเด็กสาวตรงหน้า ปฏิกิริยาทางร่างกายของเขาตอบรับฉับพลัน ริมฝีปากอันเย้ายวนนั้น จะหอมหวานเพียงใดถ้าเขาได้ครอบครอง ‘นี่เขาเป็นอะไรไป...ทำไมถึงควบคุมร่างกายของตัวเองไม่ได้เลยเมื่ออยู่ใกล้เธอ’

          “คะ?”

ใบหน้าหวานแดงก่ำ เมื่อเห็นสายตาของคนตรงหน้าจ้องมองมาที่ปากของเธอ ความร้อนวูบวาบแล่นไปทั่วร่างกายของเธอ ณาลัลน์ไม่ได้เข้าข้างตัวเองหรอกนะ เธอเห็นเขามองเธอแบบนั้นจริงๆ

          “เอ่อ...เปล่าครับ ผมแค่จะบอกคุณว่า เวลาปฏิบัติงานทุกอย่างอยู่ในรายละเอียดหมดแล้ว ยังไงก็ ไปศึกษาเพิ่มอีกทีนะครับ”

คิณณ์ณภัทรตอบเฉไปทางอื่น เขาไม่รู้จะหาทางแก้ตัวให้กับตัวเองอย่างไร เจอความน่ารักของเธอ มันทำให้คิณณ์ณภัทรไปไม่เป็นเลยทีเดียว

          “อ่อค่ะ...อาจารย์บอกเค้กไปแล้วนี่คะ ว่าให้ไปอ่านรายละเอียด”

ดวงหน้าหวานยิ้มแฉ่ง เมื่อเธอเห็นใบหน้าคมเข้มขึ้น

          “ครับ งั้น คุณมีอะไรจะถามผมเพิ่มเติมอีกมั้ยครับ”

          “มีค่ะ...แต่เค้กไม่แน่ใจว่า ควรที่จะถามหรือเปล่าค่ะ มันเป็นเรื่องส่วนตัว”

ณาลัลน์กำลังทำตามคำแนะนำของเพื่อนเธออยู่ ‘ถ้าแกถามอาจารย์ไปตรงๆ แกก็จะได้รู้ถึงความรู้สึกของอาจารย์ไง จะได้ไม่เสียเวลาถ้าอาจารย์เขาไม่ได้ชอบแก’

          “ถามได้ครับ ผมไม่มีปัญหาในการตอบครับ”

ริมฝีปากหนายกยิ้มที่มุมปาก เรื่องที่เด็กคนนี้จะถาม คงไม่พ้นเรื่องข่าวลือของเขาเป็นแน่ ฉายาที่ทุกคนตั้งให้ ‘ซาดิสม์ เซ็กส์จัดจ้าน เจ้าลูกชายใหญ่เกินขนาด’

          “เอ่อ...งั้น...”

หัวใจของณาลัลน์เต้นแรงผิดจังหวะ ‘เขาจะคิดว่าเธอใจกล้าหน้าด้านหรือเปล่านะ’

          “ถามเลยครับ มีอะไรที่มันค้างคาใจคุณ เราจะต้องทำงานร่วมกันอีกนาน”

รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าคม หัวใจของเขากระหน่ำรัวด้วยความตื่นเต้น ขณะที่รอคอยคำถามจากเธอ

          “อาจารย์มีแฟนหรือยังคะ?”

          “หืม...?” ผิดคาด คิณณ์ณภัทรคิดว่าเธอจะถามเรื่องฉาวข่าวลือของเขาซะอีก

          “ต้องขอโทษอาจารย์ด้วยนะคะ ที่...”

          “ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง ผมตอบได้ ผมคิดว่าคุณจะถามเรื่องอื่นซะอีก”

          “เรื่องอะไรคะอาจารย์?”

ณาลัลน์แกล้งถาม ทั้งที่เธอมีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้ว เรื่องที่พวกสาวๆ เม้าท์เรื่องของเขาน่ะเหรอ

          “ผมตอบคำถามแรกคุณก่อนก็แล้วกันนะ ผมยังไม่มีแฟน อายุ 32 และเคยแต่งงานมาแล้ว...อ้อ...แต่งได้ไม่ถึงสามเดือนก็เลิกกัน คุณจะถามผมเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า ว่าเพราะอะไร”

          “เอ่อ...มะ-ไม่ค่ะอาจารย์”

อะไรกันยัยณาลัลน์ แกนี่ชักจะบ้าไปใหญ่แล้ว รุกเกินงามไปแล้วนะเนี่ย

          “อืม...ผมคิดว่าคุณจะอยากรู้จักผมมากกว่านี้ซะอีก”

เขาพูดยิ้มๆ ด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ กลีบปากนุ่มคู่นั้นขยับขึ้นลง กระตุกใจเขาให้หวั่นไหว บังเกิดความคิดอยากจะจูบริมฝีปากอันเย้ายวนคู่นั้นจริงๆ

          “ต้องขอโทษอาจารย์ด้วยนะคะ ที่เค้กเสียมารยาทค่ะ”

          “ไม่เป็นไรครับ ผมเจอคำถามพวกนี้จนชินแล้ว คุณไม่ใช่คนแรกที่ถามผมหรอกครับ”

บางครั้งเหล่าบรรดาสาวๆ ถามลึกซึ้งกว่านี้อีก มันเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคิณณ์ณภัทรไปแล้ว

          “จริงเหรอคะ...แหม...ก็อาจารย์เนื้อหอมขนาดนี้ สาวๆ คงอยากจะรู้เรื่องอาจารย์กันสิคะ ขนาดเค้กยังอยากรู้เลยค่ะ”

          “คำตอบของผม ทำให้คุณโอเคขึ้นมั้ยครับ”

          “เอ่อ...โอเคค่ะอาจารย์ เค้กดีใจที่อาจารย์ยังโสดค่ะ”

          “ดีใจ?”

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย

          “อ๋อ...คือว่า...เอ่อ...ที่เค้กดีใจ ก็เพราะ...”

ดีใจเพราะอะไรณาลัลน์ไม่ได้เตรียมคำตอบไว้ด้วยสิ เธอกำลังจะสารภาพบางอย่างกับเขานะ มันจะดูเกินงามไปมั้ย

          “เพราะอะไรครับ?”

คิณณ์ณภัทรเดินหน้ารุกต่อ มองด้วยสายตาเขาก็รู้ ว่าเด็กสาวน่ารักตรงหน้านั้น กำลังสนใจเขาอยู่เช่นกัน

          “เอ่อ...เพราะว่าเค้กจะได้มีโอกาสไงคะ”

กรี๊ด! พูดออกไปแล้ว ‘อาจารย์เขาเจอเด็กนักศึกษาสารภาพบ่อยจะตาย แกจะอายทำไม...แกบอกความรู้สึกของแกไปตรงๆ เลย เดินหน้าลุยเต็มที่’ เสียงของเพื่อนสาวณาลัลน์ยังดังก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา ถ้าณาลัลน์ชอบเขา ก็ลุยจีบเขาไปเลย ตรงไปตรงมา คน Gen Z (เจเนอเรชัน ซี) อย่างเธอไม่มีเวลามาอายหรอกนะ ^_<>^

……………………..