บทที่10

"ค่อย ๆ นั่งนะจ๊ะหนูริต้า"น้ำเสียงโทนอบอุ่นของมาดามคริสเตียน่าดังขึ้นพร้อมกับยื่นมือซึ่งประดับไปด้วยแหวนเพชรประคองร่างของริต้าให้นั่งลงบนโซฟาตัวยาวภายในห้องรับแขกหลังจากชาคริตพาริต้าเดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่

"ขอบคุณมาดามกับคุณชาคริตมากเลยนะคะที่ให้ริต้าได้มาพักที่นี่"

"ไม่เป็นอะไรเลยจ้ะ พวกเราต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายขอบคุณหนูริต้า ใช่ไหมจ๊ะชาร์ล"สองสาวหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังยกน้ำขึ้นดื่มดับความกระหาย

"ครับมัม"ชาคริตว่าพลางก่อนจะวางแก้วน้ำลงบนถาดรอง

"ริต้า คุณอยู่ที่นี่ได้ตามสบายและสามารถเรียกใช้สาวใช้ได้ทุกคน พวกเธอจะช่วยให้ความสะดวกกับคุณเอง"ริต้ามองไปยังสาวใช้กลุ่มใหญ่ที่กำลังยืนเรียงแถวอยู่ตรงหน้าของเธอ สีหน้าและสายตาของริต้าแสดงถึงความเป็นมิตรกับทุกคน

"ริต้าขอรบกวนพี่ ๆ ทุกคนด้วยนะคะ"

"ด้วยความยินดีค่ะคุณริต้า"สาวใช้ทุกคนล้วนผ่านการฝึกอบรมมาอย่างดีริต้ารู้สึกยินดีที่อย่างน้อยพวกเธอไม่คิดรังเกียจคนอย่างเธอ

"หนูริต้าอยากได้อะไรสามารถเรียกใช้พวกเธอได้เลยนะ ส่วนห้องพักของหนูริต้าอยู่ชั้นบนมัมให้คนจัดห้องไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"

"อันที่จริงมาดามให้ริต้าพักอยู่ใกล้ ๆ กับพวกพี่ ๆ เขาก็ได้นะคะ"ริต้ารู้สึกเกรงใจเมื่อห้องพักของเธอถูกจัดอยู่ในระดับเดียวกับเจ้าของบ้าน มันคงต้องหรูหราและใหญ่มากเลยแน่ ๆ ดูจากความใหญ่โตของตัวคฤหาสน์และไหนการตกแต่งหรูหราและดูทันสมัย

"หนูริต้าเป็นแขกคนสำคัญของพวกเราจะให้ไปพักอยู่กับพวกสาวใช้ได้อย่างไรกัน แล้วอีกอย่างมัมอยากให้หนูริต้าได้พักผ่อนอย่างสบาย"

"แต่ริต้าเกรงใจ"

ว๊าย

"คุณชาคริต อีกแล้วนะคะ"ริต้าดุคนตัวใหญ่เมื่อเขาฉวยโอกาสตวัดร่างของเธอขึ้นอุ้มอย่างไม่บอกกล่าวแถมยังกระทำต่อหน้าผู้เป็นแม่ของเขาและสาวใช้อีกนับสิบคนอีก

"ห้องของริต้าอยู่ตรงไหนครับมัม"

"เดี๋ยวมัมจะให้แม่บ้านนำลูกไปก็แล้วกัน"มาดามคริสเตียน่าพยักหน้าให้สาวใช้เดินนำร่างใหญ่ของชาคริตไปยังห้องพักซึ่งอยู่บนชั้นสองของคฤหาสน์ สายตาผ่านร้อนผ่านหนาวมองร่างสูงลูกชายซึ่งกำลังอุ้มหญิงสาวร่างเล็กอยู่ในอ้อมกอดเดินขึ้นบันไดไปบนชั้นสองด้วยแววตาเปล่งประกายมุมปากประดับด้วยรอยยิ้ม

แม่บ้านวัยกลางคนเดินนำชาคริตมาถึงห้องพักของริต้าก่อนจะทำหน้าที่เปิดประตูบานใหญ่ให้กับผู้เป็นเจ้านาย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันโดยทันทีแววตาแหลมคมมองประตูห้องพักของหญิงสาวสลับกับประตูอีกบานที่เขาพึ่งจะเดินผ่านซึ่งมันดันอยู่ใกล้กันราวกับเป็นเรื่องตั้งใจ

"ห้องนี้น่ะเหรอ?"

"ห้องนี้ล่ะค่ะท่าน มาดามสั่งให้ดิฉันจัดเตรียมให้กับคุณริต้า"

"มีอะไรก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง"สาวใช้ถอยตัวออกก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป ใบหน้าของริต้าบึ้งตึงเมื่อชายหนุ่มฉวยโอกาสจับเธออุ้มถึงสองครั้ง และสองครั้งในที่นี้ต่างมีสายตาของคนหลายคนจับจ้องมายังเธอและเขา

"ทำไมริต้าถึงได้ทำหน้าบึ้งอย่างนั้นล่ะครับ"

"ไม่เรียกคุณริต้าแล้วเหรอคะ"

"เรียกคุณริต้ามันดูห่างเหินกันเกินไปครับ เราสองคนยังคงต้องอยู่ร่วมกันอีกนาน"ริมฝีปากหนาจุดยิ้มเมื่อได้เห็นท่าทีแสนงอนของคนในอ้อมกอด ชาคริตอุ้มร่างของริต้าเข้าไปในห้องพักก่อนจะวางร่างของเธอลงบนเตียงนอนหลังใหญ่ความนุ่มเด้งและสามารถนอนได้หลายคน ริต้าใช้สายตากวางมองห้องพักของตนเองมันไม่ต่างอะไรจากที่เธอคิดเอาไว้เสียเลย

"นี่คือห้องพักของริต้านะครับ ส่วนห้องพักของพยาบาลจะอยู่ฝั่งตรงกันข้าม"

"อันที่จริงแล้วริต้าพักอยู่กับพยาบาลเลยก็ได้ ไม่เห็นจำเป็นต้องยุ่งยากจัดเตรียมห้องพักตั้งหลายห้อง"

"ไม่เห็นจะยุ่งยากหรือลำบากตรงไหนเลยครับอย่าคิดมาก ริต้าเดินทางมาเหนื่อย ๆ พักผ่อนดีกว่านะครับ"ชาคริตประคองร่างของริต้าให้ล้มลงนอนบนเตียงชายหนุ่มดึงผ้าห่มผืนใหญ่มาคลุมร่างเล็กซึ่งกำลังนอนมองเขาด้วยดวงตาใสแจ๋ว

"มองผมด้วยสายตาแบบนี้ อยากให้ผมนอนเป็นเพื่อนเหรอครับ"

"บ้า ใครเขาจะอยากให้คุณนอนด้วย"ชาคริตหัวเราะในลำคอเมื่อเขาสามารถแกล้งเธอจนเกิดอารมณ์โมโหได้ ใบหน้าอ่อนหวานยามเมื่อบึ้งตึงมันช่างหน้าดูเสียยิ่งนัก

"ถ้าอย่างนั้นริต้าพักผ่อนเถอะครับ ผมไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของริต้าแล้ว"สำหรับริต้าชาคริตคือผู้ชายที่ดูแสนดีและอบอุ่นคนหนึ่ง ชายหนุ่มหมุนตัวเดินออกไปจากห้องนอนปล่อยให้คนด้านในได้พักผ่อนให้เต็มที่

"ชาร์ลนั่นลูกจะไปไหน"เสียงหวานของผู้เป็นแม่เอ่ยทักเมื่อเห็นบุตรชายของตัวเองกำลังเดินลงมาจากบันไดมุ่งหน้าไปยังทางประตูใหญ่ด้านหน้า ชาคริตหมุนตัวกลับมาหันเผชิญหน้ากับผู้เป็นแม่ซึ่งกำลังเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา

"ผมกำลังจะเข้าบริษัทครับมัมมีเอกสารที่จะต้องจัดการ มัมมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ"

"เปล่าหรอกจ้ะ มัมก็แค่จะถามลูกว่าคนนี้จะพักที่ไหนมัมจะได้สั่งให้แม่บ้านจัดห้องและเตรียมอาหารเอาไว้ให้"ชาคริตหรี่ตามองมารดาอย่างจ้องจับพิรุธ มุมปากกดยิ้มเมื่อได้เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของผู้เป็นแม่

"ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ผมคงต้องรบกวนมัมช่วยบอกแม่บ้านให้จัดเตรียมห้องให้ผมด้วยนะครับ"

"ยินดีจ๊ะลูกรัก"ชาคริตเดินเข้าไปกอดผู้เป็นมารดาด้วยความรักก่อนผละตัวออกเดินไปซึ่งรถที่จอดรออยู่

"มีเอกสารสำคัญอะไรบ้างที่ฉันยังไม่ได้เซ็น"มาถึงบริษัทชาคริตก็ลงมือจัดการเอกสารกองโตเท่ากับกองภูเขาโดยทันที ช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมานี้เขาใช้เวลาทั้งหมดในการช่วยดูแลริต้าแทบจะตลอดทั้งวันจนไม่มีเวลาทำงานและจัดการเอกสารพวกนี้

"มีเอกสารการสั่งซื้อเครื่องจักรที่ท่านชาคริตยังไม่ได้เซ็นค่ะ"เลขาสาวผู้มากไปด้วยความสามารถยื่นเอกสารสำคัญซึ่งต้องใช้ในเร็ววันไปให้ชาคริตได้ตรวจสอบ

"เอาเอกสารสำคัญที่ฉันต้องเซ็นวันนี้มาวางไว้บนโต๊ะให้หมด ส่วนเธอไปชงกาแฟมาให้ฉันแก้วนึง"

"ได้ค่ะ"เลขาสาวที่ร่วมทำงานกับเขามาได้หลายปีหมุนตัวเดินออกไปจากห้องทำงานเพื่อทำตามคำสั่งของเจ้านาย สายตาเรียบนิ่งของชาคริตจ้องมองไปยังเอกสารก่อนจะลงมือเซ็นชื่อของเขาจนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมงเอกสารบนโต๊ะกองเท่าภูเขาในก่อนหน้านี้เริ่มเบาบางลง

ปึง

แฟ้มเอกสารแฟ้มหนาใหญ่ซึ่งเป็นแฟ้มสุดท้ายถูกปิดลง ฝ่ามือใหญ่เก็บปากกาเอาไว้กับที่ใบหน้าของชาคริตแสดงถึงความอ่อนล้าเขานั่งเซ็นเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานโดยไม่ได้ลุกออกไปไหนเป็นเวลานานติดต่อกันหลายชั่วโมง เมื่อหมุนตัวหันไปมองยังวิวทิวทัศน์ด้านนอกท้องฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีส้ม ความเมื่อยล้าทำให้เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงานอยู่แบบนั้นสายตาทอดมองออกไปไกลไม่มีใครสามารถรับรู้ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

แต่แล้วก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นรบกวนเวลาการใช้ความคิดของเขา 

"เข้ามา"

แกร็ก

สิ้นเสียงอนุญาตประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกปรากฏร่างเพรียวบางของแม่เลขาสาวสวยร่างใหญ่เดินนวยนาดเข้ามา สายตาของเธอแสดงถึงอะไรบางอย่างในมือของเธอถือแก้วกาแฟส่งกลิ่นหอม สองเท้าเรียวภายใต้ส้นสูงขนาดห้านิ้วนำพาร่างของเธอมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม

"กาแฟค่ะท่านชาคริต"เสียงหวานอย่างออดอ้อนดังขึ้นยามเมื่อทั้งสองอยู่กันเพียงลำพังหลังจากเลิกงาน ใบหน้าเซ็กซี่คลี่ยิ้มตรงมุมปากอย่างต้องการเชิญชวนเมื่อเห็นสายตาแหลมคมของผู้เป็นเจ้านายจ้องมองมายังหน้าอกก้อนกลมโตสองก้อนของเธอ

"วันนี้ฉันดื่มกาแฟมาเยอะแล้ว แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเมื่อยตัวเธอพอจะช่วยทำให้ฉันผ่อนคลายและหายเมื่อยจะได้ไหม"ริมฝีปากเรียวบางของแม่เลขาสาวยิ้มกว้าง สองเท้าเดินอ้อมโต๊ะก้าวเข้าไปหาร่างใหญ่ซึ่งกำลังอยู่บนเก้าอี้ทำงานด้านหลังโต๊ะใหญ่

"สำหรับท่านชาคริตได้เสมอค่ะ"