Se connecterPartager
บทที่9
Date de publication:
2026-11-05 19:20:04เช้าวันถัดมาโจเซฟและครอบครัวรวมไปถึงมาดามคริสเตียน่าเดินทางมายังโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมอาการของริต้า ทุกคนต่างพากันเอ่ยขอบคุณรู้สึกทราบซึ่งในน้ำใจอันแสนดีงามของเธอ ริต้าส่งยิ้มเป็นมิตรให้กับทุกคนแม้ครอบครัวของชาคริตจะรวยมั่งคั่งแต่ทุกคนไม่คิดที่จะรังเกียจคนจน ๆ อย่างเธอ
"คุณน้าริต้าต้องรีบหายไว ๆ นะคะ เดี๋ยวน้องนีน่าจะพาคุณน้าไปเที่ยว"เล็กน้อยยืนเกาะขอบเตียงคนไข้น้ำเสียงเจื้อยแจ้วของเธอสร้างรอยยิ้มให้ริต้า "น้องนีน่าจะพาน้าริต้าไปเที่ยวที่ไหนเหรอคะ" "คุณน้าริต้าอยากไปเที่ยวที่ไหนเหรอคะ เดี๋ยวน้องนีน่ากับคุณลุงชาร์ลจะพาคุณน้าริต้าไป"เด็กน้อยพูดออกมาด้วยความใสซื่อ ริต้าเหลือบสายตามองเสี้ยวหน้าของชาคริตซึ่งกำลังยืนคุยอยู่กับคุณพ่อของหนูน้อย "เก่งจังเลยนะคะตัวแค่นี้ เอาไว้น้าริต้าหายเมื่อไหร่น้องนีน่าอย่าลืมพาน้าไปเที่ยวนะคะ" "น้องนีน่าไม่ลืมค่ะ น้องนี้น่าสัญญา"เด็กน้อยชวนคุยกันอย่างสนิทสนม ทั้งที่จริงแล้วนีน่าเป็นเด็กที่เข้ากับคนแปลกหน้าได้ยากแต่กับริต้าเด็กน้อยทำราวกับว่าทั้งคู่รู้จักกันมานาน "ชาร์ล แล้วนี่ลูกคิดเอาไว้แล้วหรือยังว่าหลังจากที่หนูริต้าออกจากโรงพยาบาลได้ ลูกจะพาหนูริต้าไปพักที่ไหน"มาดามคริสเตียน่าเอ่ยถามบุตรชายจนทำให้ผู้คนทั้งห้องต้องหันไปมองเขาเป็นสายตาเดียวกัน "ผมว่าจะให้คุณริต้าไปพักที่แพนเฮาส์แล้วจ้างพยาบาลพิเศษไปดูแลรักษาทำกายภาพบำบัดอยู่ที่นั่นครับมัม" "แต่มัมว่าให้หนูริต้าไปพักที่บ้านของเราจะดีกว่านะลูก ที่บ้านของเราออกจะกว้างใหญ่มัมกับพวกสาวใช้ก็จะได้พากันช่วยดูแล"ชาคริตหันไปมองยังร่างของคนบนเตียงซึ่งกำลังมองมายังที่เขาอยู่เช่นเดียวกัน "กูว่าให้คุณริต้าไปพักที่บ้านใหญ่ก็ดีเหมือนกันนะ อยู่ที่นั่นคุณริต้าก็จะได้ไม่เหงา จะให้ไปหมกตัวอยู่ที่แพนเฮาส์กับนางพยาบาลอยู่กันเพียงสองคนก็กระไรอยู่"แม้แพนเฮาส์ของชาคริตจะมีพื้นที่กว้างใหญ่มีสิ่งอำนวยความสะดวกสบายแต่มันก็คงไม่เหมือนได้อยู่ที่บ้าน "จริงอย่างที่มัมกับพี่โจเซฟพูดนะคะ ให้คุณริต้าเธอไปพักอยู่ที่บ้านของเราจะดีกว่าค่ะ ไว้เวลาว่างเฮเลนจะได้พาหนูนีน่าไปเล่นกับคุณริต้าได้อย่างสะดวก"เฮเลนน้องสาวสุดรักสุดหวงของชาคริตออกความคิดเห็น ทุกคนล้วนต่างมีความคิดเห็นไปทางทิศเดียวกันทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบรอฟังการตัดสินใจของชายหนุ่ม "เรื่องนี้ผมคงต้องแล้วแต่คุณริต้า"คิดไปคิดมามันก็ดีเหมือนกันที่ริต้าจะย้ายไปพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ ที่นั่นมีแม่บ้านตั้งหลายคนก็พอจะช่วยดูแลแถมยังมีแม่ของเขาอาสาจะช่วยดูแลริต้าอีก "ริต้ายังไงก็ได้ค่ะแล้วแต่คุณชาคริตเลย"ริต้าเธอไม่อยากทำตัวให้มีปัญหาเขาว่ายังไงเธอก็ว่าตามกัน "ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องรบกวนมัมในเรื่องนี้ด้วยนะครับ"อยู่ที่บ้านเขาก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็จะได้หายห่วงเวลาที่เขาต้องออกไปทำงานแล้วเธอต้องอยู่กับนางพยาบาลสองคน "หนูต้องขอรบกวนมาดามด้วยนะคะ" "ไม่เป็นอะไรเลยหนูริต้า ที่บ้านของมัมยินดีต้อนรับหนู"ริต้ายิ้มออกมาด้วยความดีใจที่ทุกคนล้วนเป็นมิตรต่อเธอ หลังจากเยี่ยมเยียนคนป่วยกันเสร็จทุกคนก็พากันเดินทางกลับ ก่อนที่จะไปมาดามคริสเตียน่าเน้นย้ำลูกชายของตนเองนักหนาว่าให้ดูแลริต้าให้ดีที่สุดจนชาคริตนึกสงสัยว่าทำไมแม่ของเขาถึงได้ดูรักและเอ็นดูริต้าเป็นพิเศษทั้งที่จริงแล้วมาดามคริสเตียน่าไม่ชอบให้เขาเฉียดเข้าไปใกล้ผู้หญิงคนไหนเลยสักนิด "อันที่จริงแล้วริต้าอยู่กับพยาบาลก็ได้นะคะ คุณชาคริตจะได้กลับไปพักผ่อนให้สบาย"เขาใช้เวลาเฝ้าเธอมาหลายวันจนริต้านั้นรู้สึกเกรงใจชายหนุ่มอยู่เหมือนกัน ดวงตาอิดโรยคล้ายกับคนไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ทำให้ริต้ารู้สึกผิดอยู่ในใจ "ผมจะพักผ่อนได้สบายอย่างไรกันล่ะครับ ในเมื่อคุณยังต้องนอนรักษาตัวอยู่แบบนี้"ชายหนุ่มอยู่ในชุดเตรียมตัวสำหรับนอนก้าวขาเข้ามาใกล้กับเตียงคนไข้ก่อนจะยื่นมือไปกดปุ่มปรับเตียงนอนให้เหมาะสมสำหรับการพักผ่อนของคนตัวเล็ก "ผมคงจะนอนไม่หลับถ้าหากคุณยังไม่หายดี ฝันดีนะครับคุณริต้า" "ฝันดีค่ะคุณชาคริต"ดวงไฟภายในห้องพักถูกดับลงเหลือเพียงแต่ดวงไฟดวงเล็กที่ส่องสว่างอยู่ข้างเตียงของคนไข้ ภายใต้ความเงียบและแสงไฟซึ่งส่องสว่างแค่เพียงเล็กน้อยมีหญิงสาวใบหน้าเรียวกำลังนอนมองเพดานสีขาวในหัวสมองของเธอกำลังขบคิดถึงเรื่องราวหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ซึ่งมีทั้งดีและไม่ดีที่เธอได้พบเจอมา 'หวังว่าหลังจากที่เธอหายคงไม่มีเรื่องเลวร้ายอะไรเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของเธออีก' ตลอดระยะเวลาที่ริต้าพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหายสัปดาห์ก็จะมีร่างใหญ่ของชาคริตคอยดูแลเธอไม่ห่าง สลับกับพยาบาลพิเศษอยู่บ้างเป็นบางครั้งคราวเมื่อเขาต้องเข้าไปประชุมใหญ่ที่บริษัท ส่วนอาการของเธอนั้นก็ดีขึ้นตามลำดับบาดแผลจากการผ่าตัดเริ่มจะหายดี "อย่าให้แผลผ่าตัดโดนน้ำนะครับ พยายามล้างแผลอย่างสม่ำเสมอถ้าหากมีอาการเจ็บหรือรู้สึกไม่โอเคให้รีบมาพบหมอโดยเร็วเลยนะครับ "ค่ะคุณหมอ" "เดี๋ยวหมอจะให้พยาบาลเอายาที่คนไข้จะต้องรับประทานมาให้ที่ห้องนะครับ ถ้าหากไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวก่อน" "ขอบคุณมากค่ะ"ริต้าที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้ในชุดเตรียมพร้อมสำหรับการออกจากโรงพยาบาล วันนี้เป็นวันที่เธอจะได้ออกไปพบโลกภายนอกที่แสนสดใสอีกครั้งหลังจากพักรักษาตัวอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเป็นเวลาหลายสัปดาห์ "เดี๋ยวนายช่วยไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายด้วยนะมาร์คัส ส่วนของนายให้คนมาขนไปไว้ที่รถแล้วใช่ไหม" "เรียบร้อยแล้วครับท่าน" "ดีมาก นายไปจัดการตามที่ฉันสั่งเถอะ"มาคัสโน้มศีรษะก่อนจะรีบหมุนตัวเดินออกไปทำตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านาย ว๊าย เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของริต้าดังขึ้น เมื่อร่างใหญ่ของชาคริตเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะใช้ท่อนแขนใหญ่ของเขาตวัดอุ้มร่างของเธอเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด ด้วยความตกใจทำให้ริต้าต้องใช้แขนข้างซ้ายตวัดโอบรัดลำคอแกร่งของชาคริตเอาไว้ "เอ่อคุณชาคริตคะ วางริต้าลงบนรถเข็นจะดีกว่านะคะริต้าตัวหนักมันคงจะทำให้คุณไม่สะดวกต่อการอุ้ม" "แต่ผมว่าการอุ้มแบบนี้มันก็สะดวกดีเหมือนกันนะครับ แล้วอีกอย่างตัวของริต้าก็ไม่ได้หนักอะไรขนาดนั้น"ตัวของเธอนั่นช่างเบาหวิวราวกับถุงปุยนุ่นจนเขากลัวว่าสักวันเธอจะปลิวเพราะแรงลม "แต่ริต้าว่า" "ไม่มีแต่ครับ เราสองคนรีบกลับกันเถอะตอนนี้ทุกคนคงจะรอเราสองคนอยู่"ชาคริตตีหน้ามึนอุ้มร่างของริต้าออกจากห้องพักโดยไม่ฟังคำคัดค้านของเธอ สองเท้าก้าวขาออกจากประตูก็ต้องตกเป็นเป้าสายตาของบอดี้การ์ดที่กำลังมองมายังพวกเขา แต่มีหรือชาคริตจะสนใจเขายังก้าวเท้าเดินต่อไปยังด้านของโรงพยาบาลซึ่งตอนนี้มีคนของเขาจอดรถรออยู่รวมไปถึงพยาบาลพิเศษที่เขาจ้างไปช่วยทำกายภาพบำบัดให้กับริต้า ">
Dernier chapitre
พรมลิขิตรักมาเฟีย บทที่34
แกร็กเสียงประตูห้องนอนที่ปิดลงดึงความสนใจจากหญิงสาวให้หันไปมอง ริมฝีปากเรียวเล็กส่งยิ้มหวานดั่งเช่นเคยเมื่อเห็นว่าผู้เป็นสามีเดินมาหา"ลูกหลับแล้วเหรอคะ ชาร์ล""ครับ ที่รัก"ชายหนุ่มตอบเสียงหวานเดินมาโอบกอดร่างเล็กของภรรยาสาวจากทางด้านหลัง จมูกโด่งก้มลงสูดดมความหอบบนไหล่เนียนอย่างรักใคร สองชายหญิงยืนกอดกันสายตาลอบมองผ่านกระจก"ผมรักคุณจังริต้า""หืม วันนี้มาอารมณ์ไหนคะ"หญิงสาวเอียงคอมองแม้เธอจะได้ยินสามีบอกรักทุกวันแต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกเขินทุกครั้งเมื่อได้ยินมัน"อารมณ์อยากบอกรักเมียครับ ผมอยากบอกรักริต้าทุกวันทั้ง เช้า สาย บ่าย เย็น ก่อนนอน ตื่นนอน หรือทุก ๆ ห้านาที""คิคิ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ"หญิงสาวหมุนตัวหันมาเผชิญหน้าฝ่ามือเรียวเล็กวางแนบบนแก้มสากของชายหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่สวยเป็นประกายวาววับดุจดั่งดวงดาวยามเมื่อจ้องมองคนรัก"อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นครับ"ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังผ่านชุดนอนสีดำตัวบางแบรนด์ดัง สายตาประดุจเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้ลามเลียร่างกายของภรรยาปลายลิ้นสากเลียริมฝีปากค้างคืนนี้ทางสะดวกเมื่อคุณปู่กับคุณย่ามารับหลานตัวน้อยไปนอนด้วย"ร้อนเหรอคะเหงื่อแตกเชี
พรมลิขิตรักมาเฟีย บทที่33
สภาพห้องพักไม่ต่างอะไรกับสนามรบ ริต้าอยากจะกรีดร้องให้สลบไปตื่นอีกวันของพรุ่งนี้เช้า สภาพห้องในตอนนี้ไม่มีตรงส่วนไหนดีผลมาจากศึกรบนับครั้งไม่ถ้วนของเธอและเขาเดือดร้อนจนต้องเรียกแม้บ้านให้มาทำความสะอาดใหม่พร้อมชดใช้ค่าเสียหาย"เราจะไปทานอาหารที่ร้านไหนกันดีครับริต้า""คุณยังมีแรงจะออกไปทานอาหารข้างนอกอีกเหรอคะ"เธอไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงได้แต่นอนพักอยู่บนเตียงนอน มองดูชายหนุ่มกำลังยืนแต่งตัวอยู่ตรงหน้ากระจก"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมสั่งมาร์คัสให้ไปซื้ออาหารมาให้พวกเราก็แล้วกันนะครับ คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม"ชายหนุ่มมองภาพสะท้อนของหญิงสาวผ่านกระจก"ขอเป็นอาหารไทยรสจัด ๆ ก็แล้วกันค่ะ และอย่าลืมบอกให้คุณมาร์คัสซื้อยาแก้ปวดกับยาคุมกำเนิดมาให้ริต้าด้วยนะคะ"คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน ชาคริตหมุนตัวเดินไปหาหญิงสาวทำเอาริต้าสะดุ้งเมื่อเขาคว้าตัวเธอให้ลุกขึ้นนั่ง"ทำไมต้องทานยาคุมกำเนิดด้วยล่ะครับ ริต้าไม่อยากตั้งท้องลูกของผมอย่างนั้นเหรอ"ริต้าเม้มริมฝีปากเธอรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยไม่นึกเลยว่าชาคริตจะตั้งคำถามนี้กับเธอ"ว่าอย่างไรล่ะครับ ผมไม่มีอะไรดีพออย่างนั้นเหรอครับทำไมริต้าถึง""ไม่ใช่อย่างนั้นนะ
พรมลิขิตรักมาเฟีย บทที่32
พรึ่บร่างเจ็บถูกจับพลิกตัวให้อยู่ทางด้านบน ริต้าเบิกตากว้างเมื่อรู้ชะตากรรมชีวิตของตนเองต่อจากนี้ ความแข็งขืนที่ยังไม่หลุดออกมันกำลังกระตุกหงึกอยู่ด้านในช่องทางรักของเธอ ความยิวทำเอาช่องทางรักขมิบถี่เมื่อท่อนเอ็นเริ่มขยับเข้าออกอีกครั้ง"รอบนี้ผมอยากเห็นลีลาของริต้าบ้าง""ตะ....แต่ริต้าทำไม่เป็น""ง่าย ๆ ครับ เหมือนกับเราขี่ม้า"ชาคริตว่าพร้อมจับเอวเล็กให้ยกขึ้นกระแทกลงตามจังหวะ ดวงตาเบิกกว้างมากยิ่งขึ้นเมื่อท่วงท่านี้ทำเอาริต้าจุกจนตัวงอเล็บทั้งสิบจิกลงบนหน้าท้องจนเป็นรอย ความจุกและเสียวยังคงเล่นงานด้านล่างอย่างหนักหน่วงเมื่อชาคริตไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวเล็กของเธอ"ฮึก จุก""แต่มันก็เสียวใช่ไหมล่ะครับ อ่าส์"ริต้าพยักหน้า เธอไม่ปฏิเสธความยาวแทงลึกจนเธอเสียวเก็บไปทั่วทั้งร่าง สีหน้าของเธอมันบ่งบอกถึงความทรมานซึ่งไม่ต่างจากสีหน้าของคนใต้ร่าง เสียงครางในลำคอคล้ายกับราชสีห์กำลังได้รับบาดเจ็บกลับปลุกความกล้าในตัวนักพรานสาวขึ้นมาเสียอย่างนั้นเอวเล็กเริ่มขยับขึ้นลงเองเมื่อจับทิศทางได้ ใบหน้าของชาคริตแสดงถึงความพึงพอใจ เขาปล่อยมือออกจากเอวบางปล่อยให้หญิงสาวได้ทำตามอำเภอใจส่วนตัวเองนั้นจะเป็น
พรมลิขิตรักมาเฟีย บทที่31
อึกริต้ากลืนน้ำลายเหนียวลงคอด้วยความยากลำบากเมื่อเธอได้เห็นแก่นกายขนาดใหญ่แข็งตัวเต็มที่ มันทั้งใหญ่และยาวขาวอวบกระตุกหงึกเหมือนอยากจะกระแทกเข้าไปในช่องทางรักอันแสนคับแคบของเธอเต็มทีสีหน้าของริต้าในตอนนี้เกิดความกังวลใจเพราะขนาดไซซ์ของเขาและเธอมันชั่งแตกต่างราวฟ้ากับเหวลึกยิ่งนักไม่สามารถนึกภาพออกมาได้เลยว่าท่อนเอ็นจะสามารถสอดใส่เข้าไปด้านในได้อย่างไร"ไม่ต้องกลัวนะครับ"ชาคริตเอ่ยปลอบโยนถึงมันจะไม่สามารถช่วยอะไรได้มากเพราะหลักฐานก็เห็น ๆ กันอยู่ ไซซ์มินิของหญิงไทยกับอันใหญ่เท่าแขนของชายชาวต่างชายไม่เจ็บจนต้องร้องแหกปากก็ไม่รู้ว่าจะต้องพูดยังไงแล้วกึดฟันซี่เล็กขบแน่นเมื่อท่อนเอ็นที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดค่อย ๆ สอดเข้ามาอย่างเชื่องช้า น้ำตาเม็ดใสไหลพรากความรู้สึกเจ็บเล่นพล่านไปทั่วราวกับร่างกายของเธอจะแตกออกจากกันเป็นเสี่ยง ๆ "ผมขอโทษ "น้ำเสียงของชายคริตเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเมื่อก้มมองจุดเชื่อมต่อเลือดสีแดงสดของสาวพรหมจรรย์ไหลอาบหยดลงบนเตียงนอนสีขาวจนเห็นได้ชัด"ผ่อนคลายนะครับ"ชายหนุ่มก้มจูบริมฝีปากดึงความสนใจทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายเผลอไผลไปกับรถจูบที่เขาเป็นคนมอบให้ ยอดถันแข็
พรมลิขิตรักมาเฟีย บทที่30
ริมฝีปากหยักไล่ละเมียดชิมความหอมหวานจากริมฝีปากเล็กปลายลิ้นสากตวัดดูดดึงปลายลิ้นเรียวเล็กอย่างหิวกระหายจนฝ่ายหญิงแทบจะหายใจไม่ทัน ฝ่ามือใหญ่นั้นลูบไล้ไปตามร่างกายนุ่มนิ่มเอวเล็กคอดกิ่วไร้ไขมันส่วนเกิน"อืม"ความพึงพอใจถูกถ่ายทอดออกมาเป็นเสียงครางในลำคอทุกสัดส่วนบนร่างกายของเธอนั้นถูกใจชายหนุ่มไปเสียหมด ยิ่งร่างเล็กเบียดตัวเข้าหาสองขาเรียวเสียดสีด้วยความเสียวซ่านมันยิ่งปลุกความต้องการเพิ่มทวีคูณมากยิ่งขึ้น"ริต้าของผมสวยไปทั้งตัวเลย"เสียงแหบพร่าเอ่ยชมสายตาคมไล่กวาดมองเรือนร่างฝ่ามืออีกข้างสอดเข้าไปทางด้านหลังเพียงแค่ใช้ปลายนิ้วสะกิดตะขอชุดชั้นในก็ทำให้เขาได้เห็นก้อนกลมใหญ่ทั้งสองข้างเด่นหราประจักษ์สู่สายตาคมความใหญ่โตพอดีมือของเขาทำเอาชาคริตถึงต้องกลืนน้ำลายลงคอไม่ผิดจากที่เขาคาดคิดเอาไว้ว่าผู้หญิงตัวเล็กแต่กลับซ่อนความหน้าค้นหาเอาไว้ สายตาดุจดั่งเปลวเพลิงของเขาจ้องมองหน้าอกคู่ใหญ่จนคนถูกมองรู้สึกเขินอายแก้มแดงระเรื่อ"อย่ามองนานสิคะ ริต้าเขินนะ""เขินอะไรกันครับมาถึงขนาดนี้แล้ว"ชายหนุ่มว่าพลางเลียริมฝีปากค้าง เขาพยายามระงับอารมณ์ดิบเถื่อนของตัวเองเอาไว้ให้ได้มากที่สุดแม้ว่าสิ่งเย้ายวน
พรมลิขิตรักมาเฟีย บทที่29
ถึงแม้จะไม่ได้ใส่ชุดว่ายน้ำลงทะเลแต่อย่างน้อยชาคริตก็ยอมใจอ่อนยอมให้ริต้าสวมชุดว่ายน้ำลงสระโดยที่เขาเอ่ยปากไล่ไม่ให้บอดี้การ์ดคนไหนเข้าใกล้บริเวณบ้านจนกว่าจะเรียก ทั้งคู่มีความสุขกันอยู่ในสระว่ายน้ำเสียงหัวเราะของต่างฝ่ายดังลั่นมันช่างมีความสุขมากเมื่อได้ใช้เวลาทั้งหมดที่มีอยู่ร่วมกัน ความรักในอดีตค่อย ๆ เจือจางไปจากหัวใจของหญิงสาวอย่างช้า ๆ เธอปล่อยหัวใจไปตามความต้องการของตัวเองโดยไม่คิดจะยึดเหนี่ยวกับรักครั้งเก่าชายหนุ่มโอบกอดร่างของหญิงสาวเอาไว้อยู่ในอ้อมกอด นิ้วเรียวเกลี่ยเอาหยาดน้ำออกจากใบหน้าของเธอ ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กันเพียงแค่ฝ่ามือกั้นริมฝีปากยิ้มกว้างส่งยิ้มให้"ริต้ามีความสุขไหมครับ""มีความสุขสิคะ มีความสุขมาก"เธอยิ้มรับยกเรียวแขนกลมกลึงทั้งสองข้างขึ้นคล้องลำคอหนาดวงตากลมโตสุกใสจ้องมองใบหน้าหล่อ ๆ ของชายหนุ่ม"แล้วริต้าอยากจะเริ่มนับหนึ่งใหม่กับใครสักคนแล้วหรือยังครับ""....""อยากเริ่มนับหนึ่งไปด้วยกันกับผมไหม"แววตาสื่อไปด้วยความหมายทำให้หญิงสาวรู้สึกเขินอยู่ไม่น้อย เธอแทบจะทำอะไรไม่ถูกไม่นึกว่าชาคริตจะเอ่ยพูดประโยคนี้ออกมา"ผมน่ะไม่ได้เป็นผู้ชายที่แสนดีอะไร ออกจะต
Vous vous intéresseriez aussi à
