บทที่ 2

ตั้งแต่ผมหยุดงานพาร์ทไทม์ส่งเดลิเวอรี ผมเริ่มมุ่งมั่นทำงานอย่างเต็มที่ ไม่เพียงแต่ประสิทธิภาพการทำงานจะดีขึ้นเท่านั้น แต่ยังทำให้หน้าที่การงานเจริญก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาไม่กี่เดือนผมก็ได้ย้ายไปทำงานที่บริษัทใหม่ เงินเดือนก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

หัวหน้าของผมชื่อว่าฉินชวน เป็นชายที่ใส่แว่นตาขอบทอง ดูแล้วเป็นผู้ชายที่สุภาพมาก

ในวันเริ่มงาน ผมได้เพิ่มเบอร์ติดต่อของเขา

เมื่อเห็นหมายเลขโทรศัพท์ที่คุ้นเคยนี้ปรากฏขึ้นตรงหน้า หัวใจผมก็เต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะหนึ่ง

ผมเปิดดูรูปในอัลบั้มด้วยความไม่อยากเชื่อ และพบว่าตัวเลขเหล่านั้นเหมือนกันทุกประการ

ฉินชวนหัวหน้าของผม... ก็คือลูกค้าที่สั่งซื้อของเล่นผู้ใหญ่ในวันนั้น

สิ่งที่ทำให้ผมตกใจมากขึ้นไปอีกก็คือ เมื่อเลขาของหัวหน้าเดินเข้ามา ผมจำเธอได้ทันทีตั้งแต่แรกเห็น

ฉินชวนแนะนำให้พวกเรารู้จักกันอย่างสุภาพ "นี่คือสวีเจี๋ย หัวหน้าแผนกคนใหม่ของเรา เสี่ยวสวีนี่คือหยางฉิน เลขาของผม และก็เป็นภรรยาของผมด้วย"

ผมมองไปที่หญิงสาวในชุดทำงานตรงหน้า ผู้ซึ่งมีความงดงามและสง่างามอย่างยิ่ง รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย

แม้ว่าวันนั้นเธอจะสวมผ้าปิดตาไว้ แต่ปานที่ลำคอและกำไลหยกบนข้อมือของเธอก็ทำให้ผมจำได้อย่างแม่นยำ หยางฉินตรงหน้าผมตอนนี้ ก็คือผู้หญิงในคืนนั้น

ในใจผมเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ความสับสนก็ถาโถมเข้ามาไม่หยุด

หยางฉินดูเหมือนจะจำผมไม่ได้ ยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วจับมือผม พร้อมเรียกผมว่าหัวหน้าสวีอย่างเป็นกันเอง

เสียงหวานนุ่มนวลของเธอและสัมผัสจากมือที่อ่อนนุ่มราวไร้กระดูก ทำให้ความคิดของผมย้อนกลับไปยังค่ำคืนอันเร่าร้อนคืนนั้นอีกครั้ง

คอผมแห้งผากขึ้นมา หัวใจกลับพลุ่งพล่านด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะบรรยาย ราวกับมีขนนกเส้นเล็กๆ ปัดผ่านหัวใจอย่างแผ่วเบา

หางตาผมเหลือบไปเห็นใบหน้าของฉินชวนที่ปรากฏรอยยิ้มแปลกๆ ขึ้นมา ความรู้สึกประหลาดในใจยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก

ผู้จัดการฉินคนนี้ ให้ภรรยามาเป็นเลขาของตัวเอง ก็แปลกพิลึกมาก

โชคดีที่พวกเขาดูเหมือนจะจำผมไม่ได้ และไม่ได้เอาเรื่องนี้มาหาเรื่องผม ผมจึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่หลังจากนั้น ฉินชวนกลับเริ่มจงใจเพิ่มโอกาสให้ผมกับหยางฉินได้พบปะกันมากขึ้น

ตอนที่ซื้ออาหารเช้า เขาจะขอให้ผมซื้อมาให้หยางฉินด้วยเสมอ ทุกครั้งที่มีโปรเจกต์ของผม เขาก็มักจะจัดให้หยางฉินมาช่วยผม และบ่อยครั้งยังหาข้ออ้างว่าตัวเองยุ่งแล้วให้ผมไปส่งเธอที่บ้านอีกด้วย

แม้ว่าผมจะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขาหวังดีช่วยผลักดันผมอยู่ เขามอบโปรเจกต์ดีๆ ให้ผมเสมอ ผมจึงทำเป็นมองไม่เห็นพฤติกรรมเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ของเขา

แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับหยางฉินก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะสนิทสนมกันมากขึ้น

ในวันนี้ผมได้รับโปรเจกต์หนึ่ง ซึ่งต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด

ระหว่างทางไปสนามบิน ฉินชวนก็โทรมา

"ฮัลโหล เสี่ยวสวี โปรเจกต์นี้คุณต้องตั้งใจทำให้ดีนะ ถ้าทำสำเร็จ โบนัสก้อนใหญ่รออยู่เลย ฮ่าๆ"

"ผู้จัดการฉินไม่ต้องห่วงครับ ผมจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังแน่นอน"

หลังจากพูดคุยเกริ่นกันอยู่สักพัก เขาก็เผยจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมา

"เพื่อให้การทำงานมีประสิทธิภาพมากขึ้น ทางบริษัทตัดสินใจอย่างกะทันหัน ให้คุณพาหยางฉินไปด้วย ในฐานะตัวแทนของผม เพื่อคอยบันทึกความคืบหน้าของงานตลอดเวลา"

ฉินชวนคนนี้ ใช้ชื่อบริษัทมาอ้างเพื่อตอบสนองความต้องการส่วนตัวของตัวเองทุกครั้ง ผมแอบสบถในใจเบาๆ แล้วเปลี่ยนตั๋วเครื่องบินก่อนจะกลับไปรับหยางฉิน

เมื่อเครื่องบินลงจอด ก็เป็นเวลาตีสามแล้ว

เมื่อพวกเรามาถึงโรงแรมที่บริษัทจัดไว้ให้ ก็พบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เนื่องจากเป็นการเพิ่มแผนการเดินทางแบบกระทันหัน บริษัทจึงไม่ได้จองห้องพักให้หยางฉิน ส่วนห้องของผมนั้นกลับเป็นเตียงคู่พอดี

ที่นี่ค่อนข้างห่างไกล รอบๆ ในระยะสิบลี้มีเพียงโรงแรมหรูแห่งนี้เท่านั้น ส่วนที่เหลือล้วนเป็นโรงแรมเล็กๆ ซึ่งไม่แน่ใจเรื่องความปลอดภัย

แต่คืนนี้โรงแรมแห่งนี้ไม่มีห้องว่างเหลือแล้ว

หยางฉินเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยน้ำตาและถามอย่างช่วยไม่ได้ "พี่เจี๋ย จะทำยังไงดีล่ะคะ?"

ผมก็จนปัญญาเลยได้แต่ส่ายหัว "พรุ่งนี้เช้ายังต้องไปพบลูกค้า ตอนนี้ดึกมากแล้ว เกรงว่าจะหาห้องพักที่เหมาะสมไม่ได้แล้ว ห้องของผมเป็นเตียงคู่ ถ้าคุณไม่รังเกียจ คุณก็มาพักห้องเดียวกับผมคืนหนึ่งก่อนแล้วกันครับ"

หยางฉินกัดริมฝีปาก ดูเหมือนกำลังลำบากใจอยู่ไม่น้อย จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไปสองสามข้อความ

ผมเหลือบมองเห็นชื่อที่เขียนไว้ด้านบนหน้าจอว่า "สามี" ก็เดาได้ว่าเธอน่าจะกำลังถามความคิดเห็นของฉินชวน

ฉินชวนตอบตกลงเป็นไปตามที่คาดไว้ และยังปลอบใจหยางฉินอีกว่า ผมเป็นคนซื่อตรง ไม่มีอะไรต้องกังวล ให้เธอพักรวมกันไปก่อนคืนหนึ่ง

หลังจากเข้าห้องไปแล้ว ผมจัดของเล็กน้อยอย่างลวกๆ ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางก็เข้ามาเยือนอย่างรวดเร็ว

ผมนั่งอยู่บนเตียง หยิบเมลาโทนินที่กินเป็นประจำออกมา กินไปหนึ่งเม็ด แล้วเตรียมตัวเข้านอน

ในขณะนี้หยางฉินเพิ่งอาบน้ำเสร็จและเดินออกมาในชุดนอนผ้าไหม ชุดนอนเนื้อบางเบาโอบล้อมร่างกายที่อ่อนช้อยของเธอ เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจนจนผมถึงกับตาค้าง

เธอเดินเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองขวดเมลาโทนินในมือของผม ดวงตาของเธอโค้งมนและแหลมขึ้นเล็กน้อย คล้ายดวงตาแมว

เพราะเธอก้มตัวเข้ามา ทำให้เผยให้เห็นพื้นที่บริเวณหน้าอกลางๆ ผิวกายที่ขาวอมชมพูเปล่งประกาย พร้อมกลิ่นหอมสดชื่นและไออุ่นจากการอาบน้ำ ทำเอาผมเผลอเคลิ้มไปชั่วขณะ

"พี่เจี๋ยคะ นี่พี่กินอะไรอยู่เหรอคะ?"

"นี่คือเมลาโทนินน่ะครับ ผมมักจะมีอาการนอนไม่หลับเล็กน้อย กินตัวนี้แล้วจะช่วยให้นอนหลับสบายขึ้นครับ" ผมอธิบาย

เธอยิ้มหวานพลางถามว่า "หลับยาวจนถึงเช้าเลยเหรอคะ?"

"ใช่ครับ หลับยาวจนถึงเช้าเลย"

หลังจากการสนทนาสั้นๆ ผมก็นอนลงบนเตียง แต่ความคิดกลับว้าวุ่นไปหมด หวนย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ในวันนั้นโดยไม่รู้ตัว

หยางฉินที่ดูอ่อนโยนและเชื่องราวกับลูกแมว ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับผู้หญิงที่ร้อนแรงดุจเปลวไฟในคืนนั้น

ผมคิดไม่ออกและได้แต่บอกตัวเองว่าคืนนั้นคงเป็นเพียงความฝันอันหอมหวาน จากนั้นก็หลับไป...

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ผมตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกร้อน พอลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ผมชะงักไปทันที

หยางฉินนั่งคร่อมหันหลังบนตัวผม ก้นงอนๆ หันมาทางผม คราวนี้แม้แต่กางเกงในจีสตริงก็ไม่ได้ใส่ นิ้วมือขาวๆ ลูบไล้ตรงนั้นอย่างบ้าคลั่ง...

อีกมือหนึ่งยกโทรศัพท์ขึ้นสูง ดูเหมือนจะกำลังวิดีโอคอลกับใครบางคนอยู่

ผมหรี่ตาแอบมอง ใบหน้าของฉินชวนปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ หัวใจผมสะดุ้งวูบ รีบหลับตาลงอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ

ผมหยิกมือตัวเองใต้ผ้าห่มอย่างแรง ความเจ็บปวดที่ชัดเจนจากมือบอกผมว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

นี่มันเรื่องอะไรกัน? หรือว่าพวกเขาสองคนเห็นผมเป็นแค่เครื่องมือในการเพิ่มรสชาติหรือความตื่นเต้นในชีวิตคู่?

หรือว่าพวกเขาคิดว่ายาเมลาโทนินที่ผมกินเป็นยานอนหลับกันแน่?

ผมไม่กล้าจินตนาการว่าถ้าผมตื่นขึ้นมาในตอนนี้จะต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่น่าอึดอัดขนาดไหน เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจเกิดขึ้น ผมจึงหลับตาแน่นและแกล้งทำเป็นหลับต่อไป

แต่หยางฉินดูเหมือนจะคิดว่ามันยังไม่น่าตื่นเต้นพอ จึงขยับนิ้วที่กำลังขยับอย่างบ้าคลั่งออกไปและค่อยๆ เอาก้นขาวๆ เข้ามาใกล้หน้าของผมมากขึ้น...