บทที่ 2

เสียงยียวนดังเข้าหู ผ่านไปนานกว่าถังหนิงจะตั้งสติได้ “พี่จี้ เมื่อกี้น้องชายพี่เพิ่งหลอกฉัน คราวนี้พี่จะหลอกฉันอีกเหรอ?”

อีกฝ่ายคือจี้จิ่นซิว พี่ชายแท้ๆ ของจี้หาน

ตอนถังหนิงเพิ่งคบกับจี้หาน ท่าทีของจี้จิ่นซิวไม่เป็นมิตรกับเธอเลย

“โดนเทแล้วครั้งหนึ่ง จะกลัวครั้งที่สองทำไมล่ะ?” จี้จิ่นซิวน้ำเสียงยียวน “ไม่เหมือนเธอที่เคยอวดดีและหยิ่งยโสในอดีตเลย”

ถังหนิงเป็นคนอารมณ์ร้อน โดนยั่วโมโหไม่ได้

เธอพูดประชดว่า “ไปก็ไปสิ ใครกลัวกันล่ะ แต่ถึงฉันไปกับพี่ ตอนนี้สำนักงานเขตก็ปิดแล้ว”

จี้จิ่นซิวพูดอย่างเย็นชา “เรื่องนี้เธอไม่ต้องห่วง”

หลังผ่านไปยี่สิบนาที

ถังหนิงมาที่สำนักงานเขตอีกครั้ง คนรูปร่างสูงโปร่งและดูดีมีชาติตระกูลอย่างจี้จิ่นซิวปรากฏตัวตรงหน้าเธอ ใบหน้าหล่อเหลาเหมือนไม่มีอยู่จริง หล่อจนอธิบายไม่ถูก

โดยเฉพาะออร่าทรงพลังบนตัว ให้ความรู้สึกน่าเกรงขามมาก

จริงๆ จี้หานเป็นอันดับต้นๆ ในบรรดาหนุ่มหล่อ แต่ดันเทียบจี้จิ่นซิวไม่ได้เลย

“กล้ามาจริงด้วย” จี้จิ่นซิวยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาเรียวยาวมีความร้ายกาจเล็กน้อย

เมื่อเผชิญหน้ากับเขา ถังหนิงไม่ได้เฉยเมยเหมือนตอนคุยโทรศัพท์ แน่นอนว่าท่าทีของเธออ่อนลงเล็กน้อย

“ถึงมาก็ไม่มีประโยชน์ สำนักงานเขตจะปิดแล้ว”

จี้จิ่นซิวเลิกคิ้วมองประตูด้านหลังเธอ เขาพูดด้วยเสียงทุ้ม “จะจดทะเบียนสมรสกับฉันจริงเหรอ? คิดดีแล้วเหรอ?”

ถังหนิงไม่ยอมแพ้เขา “พี่ยังไม่กลัวเลย แล้วฉันจะกลัวอะไรล่ะ?”

เธอคิดว่าคนที่สมควรกลัวคือจี้จิ่นซิวต่างหาก

เพราะเขากับจี้หานเป็นพี่น้องกัน

“ใจกล้าดีนิ”

นัยน์ตาจี้จิ่นซิวฉายแววชื่นชมเล็กๆ แบบที่แทบจะมองไม่ค่อยเห็น เขาจับข้อมือเธอแล้วเดินไปข้างใน

ถังหนิงช็อกไปแล้ว ไป......ไปจริงเหรอ?

เธอชะงักปลายเท้าทันที จี้จิ่นซิวหันมามองเธอ เขาเลิกคิ้วขึ้น “ทำไม กลัวหรือไง?”

ถังหนิงลังเลเล็กน้อย “ทำไมพี่ถึงแต่งงานกับฉันล่ะ?”

ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ชอบเธอ

จี้จิ่นซิวหัวเราะพรืด “ยังไงก็ต้องแต่งไม่ใช่เหรอ? แทนที่จะเสียเวลาไปหาคนอื่น สู้เลือกคนที่คนในบ้านถูกใจดีกว่า”

ถังหนิงไม่ถามอะไรอีก

อาจเป็นเพราะสองตระกูลสนิทสนมกันมานาน

พ่อ แม่ รวมถึงคุณท่านตระกูลจี้จึงถูกใจเธอมาก

เขาทำแบบนี้ก็ไม่แปลก

......

ไม่ถึงสิบนาที

ทั้งสองคนเดินออกมาจากสำนักงานเขต ในมือมีทะเบียนสมรสคนละหนึ่งใบ

เห็นเธอมองทะเบียนสมรสอย่างเหม่อลอย เสียงเย็นชาของจี้จิ่นซิวดังขึ้น “เสียใจตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ ถึงเข้าไปหย่าตอนนี้ ก็ต้องรอหนึ่งเดือน”

พูดไม่เป็นมงคลเลย!

เพิ่งแต่งก็พูดเรื่องหย่าแล้ว ใครจะหย่าไม่ทราบ?

ถังหนิงกลอกตามองบนใส่เขา แต่พูดด้วยเสียงสุภาพ “พี่จี้อย่าเสียใจทีหลังก็พอ”

เธอเดินลงบันได จู่ๆ จี้จิ่นซิวยื่นมือมารวบตัวเธอเข้าไปกอด

ใบหน้าถังหนิงแนบอยู่ที่อกเขา แม้เธอจะสูง 167 เซนติเมตร แต่ก็ยังเตี้ยกว่าเขาเยอะ

กลิ่นหอมของไม้ซีดาร์บนตัวจี้จิ่นซิวอบอวลอยู่ในจมูกถังหนิง ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด

ใบหน้าแดงเถือก

“เธอจะไปไหน?” เสียงทุ้มของจี้จิ่นซิวดังขึ้นบนศีรษะเธอ

ผ่านไปนานกว่าถังหนิงจะสงบจิตสงบใจได้ เธอปรับลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ “กลับบ้านไง”

“เพิ่งแต่งงาน จะแยกกับสามีแล้วเหรอ?”

จี้จิ่นซิวก้มมองเธอ เห็นแพขนตาดำขลับของเธอขยับขึ้นลง ใบหน้าขาวแดงระเรื่อ หน้าตาใสซื่อแต่มีความเซ็กซี่ บุคลิกดูสูงส่ง รวมกันแล้วมีเสน่ห์ดึงดูดใจมาก

“.....ฉันลืมไป”

ถังหนิงเงยหน้าขึ้นมา สบตากับสายตาของเขาที่กำลังจ้องเธออยู่ เธอไม่ทันสังเกตบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในดวงตาเขา

จี้จิ่นซิวละสายตาด้วยท่าทีเรียบเฉย จากนั้นก็ปล่อยเธอ “ตามฉันมา”

พอพูดจบ เขาเดินลงบันไดไปก่อน ถังหนิงไม่ได้คิดอะไร จึงเดินตามเขาไป

ยังไงก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว เขาคงไม่เอาเธอไปขายหรอกมั้ง

อีกอย่างแฟนเก่ากลายเป็นน้องสามี แค่คิดก็สะใจแล้ว

......

คฤหาสน์แห่งนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาย่านถงหลัว ซึ่งเป็นทำเลทองของเมืองก่าง การตกแต่งดูเรียบง่าย แต่แฝงด้วยความหรูหราทั่วทุกจุด

ถังหนิงยืนอยู่กลางห้องรับแขก มองจี้จิ่นซิวที่อยู่ข้างหน้าด้วยความสงสัย

“ที่นี่คือ?”

จี้จิ่นซิวพูดกระชับและตรงประเด็น “เรือนหอ ต่อไปเธออยู่ที่นี่”

“แล้วพี่ล่ะ?” ถังหนิงพูดโพล่งออกมา

จี้จิ่นซิวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาเขาเย็นชา “ช็อกจนสมองไม่ทำงานแล้วหรือไง แค่ความหมายของเรือนหอยังไม่เข้าใจ?”

สิ่งที่เขาต้องการจะบอกคือเขาก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน

ถังหนิงยิ้มมุมปากอย่างกระอักกระอ่วน แอบด่าในใจว่าเขายังปากร้ายเหมือนเดิม

เหมือนตอนที่เพิ่งรู้จักกันใหม่ๆ เมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิด ปากร้าย พูดจาไม่สนใจความรู้สึกคนฟัง

ไม่น่าคบ!

…...

จี้จิ่นซิวสั่งให้แม่บ้านหวังพาเธอไปเดินดูทั้งในและนอกคฤหาสน์ จากนั้นร่างสูงโปร่งเดินขึ้นไปข้างบน

ในที่สุดถังหนิงก็หายใจหายคอได้สักที เขาเย็นชามาก ทำเหมือนเธอติดหนี้เขาอย่างไรอย่างนั้น

เดินดูกับแม่บ้านหวังไปหนึ่งรอบ ถังหนิงเพิ่งรู้ว่าคฤหาสน์แห่งนี้ใหญ่เป็นพิเศษ มีทั้งหมดห้าชั้น ติดตั้งลิฟต์ไว้ในคฤหาสน์ มีคนใช้สิบคน ทุกคนเพิ่งย้ายมาทำงานที่นี่

ได้รู้จากแม่บ้านหวังว่าจี้จิ่นซิวเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อเช้า

ถังหนิงแปลกใจมาก เพิ่งกลับมาก็รู้ว่าเธอโดนจี้หานเท ไม่ไปจดทะเบียนสมรสด้วย?

หรือว่าสาเหตุที่เขาจดทะเบียนสมรสกับเธอ เพราะเขาต้องการแก้แค้นเธอเรื่องเมื่อสามปีก่อน?

ถังหนิงจะไปถามเขาให้รู้เรื่อง แต่มีคนบอกว่าเขาทำงานอยู่ในห้องหนังสือ

เธอทำได้แค่รอ รอไปเรื่อยๆ เธอดันหลับอยู่บนโซฟาในห้องนอนใหญ่

จนกระทั่งรู้สึกว่ามีอะไรขยับอยู่บนตัว ถังหนิงลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ใบหน้าหล่อเหลาของจี้จิ่นซิวปรากฏตรงหน้าเธอ

“พี่ทำอะไรน่ะ?” ถังหนิงกลั้นหายใจชั่วขณะ เอามือสองข้างปิดหน้าอก ท่าทางหวาดระแวงมาก

จี้จิ่นซิวเอามือออกจากผ้าห่ม พูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้หิวกระหายขนาดนั้น ไม่สนใจร่างกายแคระแกร็นของเธอหรอก”

ไฟโกรธในใจถังหนิงลุกโชนขึ้นมาทันที “ฉันไม่ได้เป็นเหมือนสามปีก่อนแล้ว ร่างกายฉันเจริญเติบโตแล้ว!”

เธอจับมือใหญ่ของจี้จิ่นซิว จะเอามาวางที่หน้าอกของตัวเอง......

เธอฉุกคิดได้ในวินาทีสุดท้าย หยุดการกระทำและปล่อยมือเขาอย่างรวดเร็ว

บ้าไปแล้ว

คบกับจี้หานมาห้าปี พวกเขาไม่เคยจูบกันด้วยซ้ำ

เมื่อกี้เธอเกือบ......

เห็นถังหนิงหน้าแดงถึงหู ริมฝีปากของจี้จิ่นซิวมีรอยยิ้มเล็กน้อย เขาจงใจพูดแกล้งเธอ “หยุดทำไมล่ะ กลัวโดนจับได้เหรอว่าผลลัพธ์ไม่เป็นที่น่าพอใจ?”

ถังหนิงรู้สึกหน้าร้อนผ่าวจนไม่ไหวแล้ว ผลักเขาออกไปด้วยความโมโห “ถึงฉันจะแคระแกร็นจริงๆ ก็ไม่เกี่ยวกับพี่”

เธอจะลุกขึ้น แต่โดนดันลงไปที่โซฟาอีกครั้ง แผ่นหลังเธอแนบกับโซฟา

เธอดิ้นจะลุกขึ้นมา ตัวสูงใหญ่ของจี้จิ่นซิวโน้มลงมา ออร่าน่าเกรงขามโถมใส่ใบหน้า

“ถังหนิง.....”

ความเซ็กซี่น่าหลงใหลแฝงอยู่ในเสียงทุ้มมีเสน่ห์ของจี้จิ่นซิว “กล้าแต่งงานกับฉัน แต่ไม่กล้าทำเรื่องแบบนั้นหรือไง?”

เขาหน้าตาหล่อเหลา บุคลิกดูดีมีชาติตระกูล ปกปิดความร้ายกาจนัยน์ตาได้อย่างสมบูรณ์ คอเสื้อเชิ้ตที่เปิดกว้าง เผยให้เห็นลูกกระเดือกสุดเซ็กซี่

ภาพเมื่อสามปีก่อนแวบเข้ามาในหัวถังหนิง

แม้ไม่เคยเจอเรื่องแบบนั้นกับตัว แต่ก็เคยเห็นมาบ้าง

เธอเกิดอารมณ์ชั่ววูบ จู่ๆ ก็คว้าคอเสื้อจี้จิ่นซิวแล้วดึงลงมา ประทับจูบลงบนริมฝีปากบางของเขา

ถังหนิงอ้าปากขบริมฝีปากอีกฝ่าย ทำเป็นชำนาญ แต่ท่าทางเงอะงะ ขบโดนฟันเขาหลายครั้ง

นัยน์ตาจี้จิ่นซิวอัดแน่นไปด้วยความรู้สึก สีหน้าและน้ำเสียงเหมือนกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ “ถังหนิง รู้ตัวไหมว่าทำอะไรอยู่?”

“รู้สิ ก็กำลังจะเอาพี่ไง” ถังหนิงยังโกรธอยู่ เธอจะขบริมฝีปากเขาอีก “ทำไม กลัวเหรอ?”

ถังหนิงมองเขาอย่างท้าทาย รู้ว่าเขาจงใจแกล้งเธอเหมือนสามปีก่อน

“เธออย่าเสียใจทีหลังแล้วกัน”

จี้จิ่นซิวก้มหน้าลง เขากลายเป็นฝ่ายรุก จูบดูดดื่มกว่าเดิม ช่วงชิงอากาศในปากเธอ ร่างกายเร่าร้อนแผดเผาเธอ

เสียงเขาแหบพร่า ดวงตาดำขลับมีความต้องการอย่างชัดเจน “หรือจะทำเรื่องที่ยังไม่ได้ทำเมื่อสามปีก่อน?”