บทที่ 6

ถังหนิงหัวร้อนขึ้นมาทันที โดนเขาแกล้งจนหน้าแดงถึงหู เธอขบริมฝีปากแล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจุ๊บแก้มเขาหนึ่งที

“พอใจแล้วใช่ไหม?”

เธอจุ๊บเสร็จแล้วจะเดินออกไป

ดวงตาของจี้จิ่นซิวค่อยๆ เบิกกว้าง ความเย็นชาราวกับน้ำแข็งในดวงตาเริ่มจางหาย

เขายื่นมือไปรวบตัวเธอมากอดอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ล็อกท้ายทายของเธอ เขาก้มหน้าลงมา ลมหายใจอุ่นที่มีความเย้ายวนรดลงบนใบหน้าเธอ “ทีเดียวจะพออะไร?”

เมื่อพูดจบ จี้จิ่นซิวก้มหน้าลงมาอีก ริมฝีปากบางกำลังจะสัมผัสริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอ ลมหายใจทั้งสองผสานกัน

สายตาเขาเร่าร้อน เหมือนสัตว์ป่าที่จ้องเหยื่อมานานแล้ว

ถังหนิงกลั้นหายใจ

แก้มร้อนผ่าว รู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาแล้ว จะขาดอากาศหายใจตายแล้ว ในที่สุดจี้จิ่นซิวก็ปล่อยเธอ

ถังหนิงใจเต้นแรงมาก มองเขาด้วยตาฉ่ำวาวเหมือนมีหยาดน้ำตาคลออยู่ในดวงตา ราวกับแมวน้อยโดนรังแกจนสะบักสะบอม

เธอถามเสียงอ่อน “งั้นพี่ตกลงแล้วใช่ไหม?”

สายตาจี้จิ่นซิวดูสงบนิ่ง เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ฉันต้องทำตามความต้องการของคุณนายอยู่แล้ว”

พอเขาพูดจบ ถังหนิงละสายตาออกจากเขา จากนั้นวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อกี้เธอรู้สึกว่าในร่างกายร้อนแบบแปลกๆ เหมือนมีปฏิกิริยาบางอย่าง......

จี้จิ่นซิวเห็นเธอวิ่งหนีออกไป เขาอดหัวเราะไม่ได้ สายตามีความลึกซึ้งกว่าเดิม

ปกติยัยเด็กนี่เหมือนลูกแมวจรขู่ฟ่อๆ แต่จริงๆ เป็นลูกแกะที่โดนคนอื่นรังแกง่ายๆ

สิ่งที่เห็นภายนอกเป็นเพียงแค่เกราะป้องกันตัวของเธอ

......

หลังผ่านไปสองวัน ถังหนิงพาจี้จิ่นซิวกลับมาที่ตระกูลถัง

“ปู่”

ถังหนิงใส่ชุดกระโปรงสีอ่อน ยืนตัวตรงเรียบร้อยอยู่ข้างหน้าคุณท่านถัง เธอพูดแนะนำว่า “นี่คือจี้จิ่นซิวที่ฉันเคยเล่าให้ปู่ฟัง”

คุณท่านถังมองจี้จิ่นซิวที่อยู่ข้างเธอ เขาพยักหน้าแล้วยิ้มอย่างพอใจ “อืม ไม่เลวนะ”

จี้จิ่นซิวหน้าตาหล่อเหลา ดูดีมีชาติตระกูล สุขุมและมีมารยาท “คุณปู่ นี่คือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ”

เฉินปินทยอยเอาของขวัญเข้ามาวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกไป

บนโต๊ะเต็มไปด้วยของบำรุงราคาแพงกับเหล้าชั้นดี

เห็นได้ชัดว่าตั้งใจเลือกของขวัญมาเป็นอย่างดี

คุณท่านถังใส่เสื้อคอจีนสีแดงเข้ม เขาหัวเราะเสียงดัง “นายแต่งงานกับหนิงหนิง เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจขนาดนั้นหรอก”

“ต้องมีของขวัญอยู่แล้วครับ ยังไงก็ต้องทำตามธรรมเนียมปฏิบัติ” คำพูดคำจาของจี้จิ่นซิว แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี

คุณท่านถังมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าครั้งนี้ถังหนิงเลือกถูกคนแล้ว

ตอนนั้นถังหย่วนซานพ่อของถังหนิงป่วยหนัก กังวลว่าจะไม่มีใครดูแลถังหนิงในอนาคต เลยฝากฝังเธอให้จี้หย่งคังดูแล เขาเป็นเพื่อนสนิทและหุ้นส่วนทางธุรกิจที่รู้จักกันมาหลายปี ถึงขนาดที่อยากให้เกี่ยวดองกันโดยการแต่งงานด้วย

ตอนนั้นถังหนิงอายุสิบแปดปี เธอเริ่มคบหาดูใจกับจี้หาน

ก่อนถังหย่วนซานจะสิ้นใจ เขาบอกให้เธอกับจี้หานดูแลกันดีๆ

จี้หานให้สัญญาต่อหน้าถังหย่วนซาน บอกว่าเขาจะรักถังหนิงตลอดชีวิต

คิดไม่ถึงว่าทั้งสองตระกูลยังแต่งงานกันตามเดิม

แต่เจ้าบ่าวเปลี่ยนจากน้องชายเป็นพี่ชายอย่างจี้จิ่นซิว

คุณท่านถังสั่งเธอว่า “หนิงหนิง เธอไปจุดธูปไหว้ย่ากับพ่อแม่เธอที่ศาลบรรพบุรุษสิ ฉันขอคุยกับจิ่นซิวหน่อย”

ถังหนิงมองจี้จิ่นซิวอย่างเป็นกังวล เธอไม่ยอมตอบปู่สักที

ปู่ชอบทำให้คนอื่นลำบากใจ

จี้หานโดนเขาทำให้ลำบากใจหลายต่อหลายครั้ง นอกจากหวาดกลัวปู่แล้ว ยังไม่ลงรอยกับปู่ด้วย

หลายวันมานี้ถังหนิงกับจี้จิ่นซิวได้อยู่ด้วยกัน แม้เขาปากร้ายเป็นบางครั้ง แต่เป็นคนใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ มาก ถือว่าเป็นสามีที่ใช้ได้เลยล่ะ

อีกอย่างเราแต่งงานสายฟ้าแลบ ถังหนิงไม่อยากทำให้เขาเดือดร้อน

คุณท่านถังเห็นแล้วพูดแซวว่า “ยัยเด็กนี่ กลัวฉันแกล้งสามีเธอหรือไง?”

ถังหนิงหน้าแดงทันที

จี้จิ่นซิวหัวเราะเบาๆ หันไปพูดกับเธอว่า “ไม่เป็นไรหรอก ฉันคุยเล่นกับปู่สักพัก เธอไปเถอะ”

ถังหนิงพยักหน้าแล้วไปที่ศาลบรรพบุรุษ

ถังหนิงจุดธูปไหว้ แล้วเอาผ้าสะอาดเช็ดป้ายวิญญาณของแม่

ตั้งแต่เล็กจนโต เธอได้รับความรักความเอ็นดูจากคนในครอบครัวเป็นพิเศษ

แม่ชอบลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน แล้วพูดอย่างรักใคร่ว่า “หนิงหนิงคือแก้วตาดวงใจของเรา ควรใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลใจ......”

“เธอสมควรได้รับสิ่งดีๆ บนโลกใบนี้ เธอคือดวงใจของเรา”

ใช่......

เธอคือแก้วตาดวงใจของครอบครัว แต่จี้หานดูถูกและเกลียดชังเธอ ทำให้เธอเสียใจตลอด

ถังหนิงรู้สึกว่าตัวเองอกตัญญูมาก

ถ้าพวกเขาเห็นเธอทำตัวต่ำต้อยเหมือนหมาน้อยกระดิกหางขอความรักตอนอยู่ต่อหน้าจี้หาน พวกเขาต้องเสียใจมากแน่ๆ

พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ ถังหนิงถึงกับน้ำตาคลอเบ้า น้ำตาหยดลงบนป้ายวิญญาณ “แม่ ฉันมันไม่ได้เรื่อง......”

เธอเสียใจมาก กอดป้ายวิญญาณแล้วคุกเข่าร้องไห้เหมือนเด็กน้อย

จี้จิ่นซิวเห็นว่าเธอมาตั้งนานแล้ว ยังไม่กลับไปสักที จึงให้คนใช้พามาที่นี่ ทำให้เขาเห็นภาพนี้พอดี

ได้ยินเธอร้องไห้อย่างเจ็บปวด เหมือนหัวใจจี้จิ่นซิวโดนบีบรัด เขารีบเดินไปประคองเธอขึ้นมากอดไว้

“อย่าร้อง ไม่ต้องเศร้า”

จี้จิ่นซิวคิดว่าเธอคิดถึงพวกเขามาก จึงปลอบเธออย่างเอ็นดู “หลังจากนี้ฉันจะดูแลเธอเอง ฉันจะมอบความรักให้เธอแทนพวกเขาเอง โอเคไหม?”

ถังหนิงได้ยินแล้วร้องไห้หนักกว่าเดิม

จี้จิ่นซิวเอาป้ายวิญญาณกลับไปวางที่เดิม เขากอดเธอแน่น รู้สึกโหวงๆ ในใจ

จนกระทั่งถังหนิงร้องไห้จนหมดแรง เธอเอนตัวพิงเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง เขาอุ้มเธอขึ้นมาแล้วเดินออกจากศาลบรรพบุรุษ

ก่อนออกจากตระกูลถัง เขากำชับให้คนใช้เก็บเรื่องเมื่อกี้เป็นความลับ เพราะไม่อยากให้คุณท่านถังเป็นกังวล

บนรถ ถังหนิงตั้งสติได้แล้ว

เธอร้องไห้จนตาและจมูกแดงก่ำ เสียงยังสะอื้นอยู่ “จี้จิ่นซิว ขอบใจนะ”

จี้จิ่นซิวนั่งอยู่ทางซ้ายมือของเธอ เขาเหลือบมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “ถ้าอยากขอบคุณฉันจริงๆ เธอก็มีความสุขได้แล้ว”

“ความสุขคือสิ่งสำคัญที่สุด”

หลังจากได้ยินประโยคนี้ ถังหนิงตาสว่างแล้ว

ตอนนั้นจี้หานพูดกับเธอว่า “ถังหนิง ไม่มีใครตามใจเธอได้ตลอดไปหรอก เธอต้องรู้จักปรับตัว เปิดใจให้กว้าง ไม่งั้นช้าเร็วก็ต้องเลิกกันอยู่ดี”

ถังหนิงพยักหน้าเข้าใจ จู่ๆ เธอก็ค้นพบว่าจี้จิ่นซิวที่น่ากลัวในตอนนั้น ดีกว่าจี้หานไม่รู้กี่เท่า

......

กลับมาถึงคฤหาสน์ ถังหนิงอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย

ตอนจี้จิ่นซิวกำลังอาบน้ำอยู่ มือถือของถังหนิงดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกโทรเข้ามา

เธอกดรับสายโดยไม่ได้คิดอะไร เสียงโมโหของจี้หานดังออกมา “ถังหนิง เธองี่เง่าพอหรือยัง?”

“บล็อกเบอร์ บล็อกแชท ไม่ยอมกลับบ้าน เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?”

ไม่ได้ติดต่อกันหลายวัน พอเขาโทรมา ถังหนิงรังเกียจเสียงเขามาก “อย่าลืมสิ เราเลิกกันแล้ว”

“ฉันจะกลับหรือไม่กลับ เกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ?”

จี้หานชะงักเล็กน้อย เมื่อก่อนเมินใส่กันแค่ไม่กี่ชั่วโมง แค่เป็นฝ่ายง้อเธอก่อน ไม่นานก็หายงอนแล้ว

ครั้งนี้ท่าทีของถังหนิงทำให้จี้หานอดกังวลไม่ได้ ท่าทีของเขาอ่อนลง “โอเค วันนั้นไม่ได้ไปจดทะเบียนสมรสกับเธอ ฉันยอมรับว่าทำเกินไปหน่อย”

“ฉันขอโทษ เธอเลิกงี่เง่าได้แล้ว โอเคไหม?”

ถังหนิงแสยะยิ้ม “ฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรือไง? เราเลิกกันแล้ว ไม่ต้องโทรหาฉันอีก”

“ถังหนิง เธออย่าได้คืบจะเอาศอก” จี้หานขู่เบาๆ

ถังหนิงขี้เกียจสนใจเขาแล้ว เธอกำลังจะวางสาย

จู่ๆ ประตูห้องน้ำเปิดออก

ถังหนิงได้ยินเสียงจึงหันไปมอง

เห็นท่อนล่างของจี้จิ่นซิวมีผ้าขนหนูพันอยู่ผืนเดียว วีไลน์ที่ท้องของเขาสวยมาก ทำให้เธอลืมวางสายไปเลย

“ใครโทรมาเหรอ?” จี้จิ่นซิวเดินเข้ามาใกล้ ขมวดคิ้วอย่างเย็นชา เขาปรายตามองหน้าจอมือถือ แต่ก็ยังถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว

สายตาของถังหนิงจับจ้องอยู่ที่กล้ามเนื้อหน้าอกที่ได้รูปของเขา เธอเอาแต่เหม่ออยู่อย่างนั้น

ทว่าจี้หานดันได้ยินเสียงของผู้ชาย เขาหัวร้อนทันที ตวาดใส่เธอเสียงดัง “ถังหนิง เธออยู่กับผู้ชายเหรอ? เขาเป็นใคร?”

จี้จิ่นซิวเอามือถือมาจากมือถังหนิง นัยน์ตาฉายแววเย็นชา “ไม่ต้องรีบ อีกไม่นานนายก็จะรู้แล้วว่าฉันคือใคร”