บทที่ 5

คำพูดของถังหนิงทำให้คุณท่านถังเหลือเชื่อมาก หลังจากถามย้ำอยู่หลายครั้ง เขาหัวเราะดังกว่าเดิม

“โอเค แต่งแล้วก็ดี ว่างๆ พาเขากลับมากินข้าวกับปู่ด้วย”

ถังหนิงขานรับอย่างว่าง่าย “โอเคค่ะปู่”

หลังจากวางสาย ประตูห้องนอนเปิดออก

จี้จิ่นซิวเดินเข้ามาในห้องนอน ขายาวๆ ก้าวมาข้างหน้าเธอ

บุคลิกดูดีมีชาติตระกูล คิ้วคมเข้ม ตาเป็นประกาย หน้าตาดีมาก

ถังหนิงสะดุ้งโหยง เงยหน้ามองเขา “พี่กลับมาแล้วเหรอ”

จี้จิ่นซิวขานรับ เสียงแหบเล็กน้อย “เราเพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ ฉันก็เลยกลับมากินข้าวกับเธอไง”

จู่ๆ ถังหนิงรู้สึกอบอุ่นในใจ “ขอบคุณนะ”

เมื่อก่อนตอนคบกับจี้หาน นัดกินข้าวกันดิบดี แต่เขาก็ให้เธอรอเก้ออยู่ที่ร้านอาหารตั้งหลายชั่วโมง

หลังจากนั้นถึงรู้ว่าจี้ซินหนิงโทรเรียกเขาไป

จี้ซินหนิงแค่จามเล็กน้อย จี้หานก็รีบพาเธอไปโรงพยาบาลด้วยความเป็นห่วง

ถังหนิงคือคนที่โดนเขาทิ้งเสมอ

เธอโกรธ แถมยังโดนจี้หานตำหนิว่าเธอหาเรื่องและคิดเล็กคิดน้อย

ถังหนิงเลิกคิด

เธอปิดโน้ตบุ๊กแล้ววางไว้ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง จากนั้นลุกขึ้นแล้วยิ้มบางๆ ให้เขา “แต่พี่ไม่จำเป็นต้องกลับมากินข้าวกับฉันก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก”

มันเป็นเพียงการแต่งงานสายฟ้าแลบที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์

“กลับมากินข้าวกับเธอเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”

จี้จิ่นซิวจ้องเธอแล้วพูดเสียงอ่อนโยน “ฉันบอกแล้วไงว่าต้องการชีวิตคู่แบบที่ใช้ชีวิตและหลับนอนด้วยกัน”

ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของถังหนิง แต่เธอไม่ได้คิดอะไรมากมาย

เธอรู้ว่าจี้จิ่นซิวมีความเป็นผู้ใหญ่และสุขุม ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับเธอหรอก จึงพยักหน้าหงึกๆ “โอเค ฉันไปล้างมือก่อน เดี๋ยวลงไปกินข้าวกับพี่”

เธอเดินไปที่ห้องน้ำ

จี้จิ่นซิวมองตามเธอไป มองดูแผ่นหลังของเธอ แววตาเขายิ่งลึกซึ้ง

......

ที่ห้องอาหารชั้นล่าง ทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน แสงไฟสีขาวนวลส่องลงมาบนตัวพวกเขา

หนุ่มหล่อสาวสวย เป็นภาพที่อบอุ่นหัวใจจริงๆ

บนโต๊ะมีอาหารหลายอย่าง เป็นอาหารที่ถังหนิงชอบทั้งนั้น

คิดไม่ถึงว่าพวกเขาชอบกินอะไรเหมือนๆ กัน

ถังหนิงนั่งอย่างสุภาพเรียบร้อย กินอาหารไปเงียบๆ

ทันใดนั้น

จี้จิ่นซิวคีบซี่โครงหมูทอดใส่จานเธอ “ของที่เธอชอบ กินเข้าไปเยอะๆ”

ถังหนิงเงยหน้าอย่างงุนงง “พี่รู้ได้ยังไงว่าฉันชอบกิน?”

“เรื่องที่ฉันอยากรู้ ไม่มีอะไรยากหรอก”

ดวงตาดำขลับของจี้จิ่นซิวจ้องหน้าเธอ เสียงทุ้มและราบเรียบ ท่าทางดูปกติมาก “เราเป็นสามีภรรยากัน ฉันจะพยายามเรียนรู้เรื่องของเธอให้มากขึ้น”

ประโยคนี้ทำให้ถังหนิงอยากร้องไห้

ถ้าอยากทำความรู้จักใครสักคนจริงๆ มีวิธีตั้งเยอะแยะมากมาย

จนถึงตอนนี้จี้หานยังจำไม่ได้เลยว่าเธอชอบกินอะไร ชอบดื่มอะไร

เธอแพ้มะม่วง

แต่จี้หานดันสั่งสาคูมะม่วงนมสดให้เธอ

นั่นคือสิ่งที่จี้ซินหนิงชอบกิน

“จี้จิ่นซิว......” เสียงของถังหนิงแหบเล็กน้อย จี้จิ่นซิวขานรับอย่างอ่อนโยน “ว่าไง”

ถังหนิงจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรวบรวมความกล้าถามว่า “พี่เกลียดฉันไม่ใช่เหรอ? ทำไมอยู่ดีๆ ถึงดีกับฉันขนาดนี้ล่ะ?”

เกลียดเหรอ?

ที่แท้เธอคิดอย่างนี้มาตลอดสินะ

ความเคร่งขรึมในดวงตาจี้จิ่นซิวค่อยๆ หายไป เขายกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “สามีทำดีกับภรรยา ก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ถังหนิงไม่ได้คำตอบจึงจะยอมแพ้ ทว่าได้ยินคำพูดร้ายกาจจากจี้จิ่นซิวอีกครั้ง “อีกอย่างเมื่อก่อนเธอโง่มาก โง่จนทำให้คนเกลียด”

ถังหนิง “......”

เธอไม่น่าถามเลย

หลังจากนั้นก็กินข้าวกันเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไรอีก

หลังกินข้าวเสร็จ จี้จิ่นซิวไปที่ห้องหนังสืออีกแล้ว

ช่วงกลางคืน ถังหนิงถือแก้วเก็บอุณหภูมิที่แม่บ้านหวังชงชาใส่ไว้เรียบร้อยไปเคาะประตูห้องหนังสือ

เรื่องที่จะกลับไปเยี่ยมปู่ที่บ้าน เธอต้องถามความเห็นของจี้จิ่นซิว

“เข้ามา” เสียงทุ้มของจี้จิ่นซิวดังมาจากด้านใน

ถังหนิงผลักประตูเข้าไป เธอเดินมาที่โต๊ะทำงาน เอาชาร้อนวางไว้ทางขวามือของเขา “ดื่มชาก่อนสิ”

“โอเค”

จี้จิ่นซิวดื่มชา จู่ๆ เขาช้อนตาขึ้นมา นัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์ “ชามัลเบอร์รี่ผสมเก๋ากี้ คุณนายจี้จะแอบบอกอะไรหรือเปล่า?”

ถังหนิงแก้มร้อนผะผ่าว นึกถึงเรื่องนกเขาไม่ขันเมื่อเช้าขึ้นมาได้ เธอรีบอธิบายว่า “เปล่านะ แม่บ้านหวังเป็นคนชงให้”

พอตอบออกมา เธอรู้สึกเสียใจอีกแล้ว

เธอดูมีความรู้เกินไปหน่อยหรือเปล่า?

จี้จิ่นซิวเห็นแก้มเธอแดงระเรื่อ เหมือนกระต่ายน้อยขวัญอ่อน ท่าทางน่าเอ็นดูแบบนั้น ทำให้รู้สึกสงสารจนไม่กล้าแกล้งต่อแล้ว

เขาไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ เหมือนเห็นใจเธออย่างไรอย่างนั้น

จู่ๆ จี้จิ่นซิวลุกขึ้นมา ตัวสูงใหญ่เดินมาด้านหน้าเธอ แล้วยื่นกล่องกำมะหยี่สีดำให้เธอ

“ฉันให้”

“อะไรเหรอ?” ถังหนิงรับกล่องมาเปิดด้วยความสงสัย

พอเห็นแหวนคู่ในกล่อง เธอถึงกับตกใจ

จี้จิ่นซิวพูดด้วยเสียงทุ้มมีเสน่ห์ “เมื่อวานรีบจดทะเบียนสมรส ฉันเลยเอาแหวนแต่งงานมาให้ทีหลัง”

“ชอบไหม?”

เขาถามอีกครั้ง สายตาดูจริงจังมาก

ถังหนิงหายใจถี่ แม้เป็นการแต่งงานสายฟ้าแลบ แต่ก็ต้านทานการถูกใครสักคนใส่ใจแบบนี้ไม่ไหว

เธอพยักหน้าหงึกๆ “ชอบ”

จี้จิ่นซิวจับมือเธอ หยิบแหวนเพชรของผู้หญิงใส่ไว้ที่นิ้วนางของเธอ พูดด้วยเสียงดุเล็กน้อย “หลังจากนี้ต้องใส่ไว้ตลอด”

เขาก้มหน้าลง ได้เห็นใกล้ๆ ใบหน้าเขาคมชัดมีมิติยิ่งกว่าเดิม ถังหนิงกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ใจเต้นอย่างรุนแรง

ผ่านไปนานจี้จิ่นซิวก็ยังไม่ได้ยินเสียงเธอ เขานึกว่าเธอจะปฏิเสธ สายตาเขาขุ่นมัวเล็กน้อย “ไม่อยากใส่เหรอ?”

ถังหนิงส่ายหน้าทันที “เปล่า ฉันอยากใส่”

สีหน้าจี้จิ่นซิวดีขึ้นเล็กน้อย เขายื่นมือซ้ายออกไป นิ้วมือเรียวยาวและสวยมาก “งั้นรบกวนคุณนายจี้ช่วยใส่แหวนให้ฉันด้วย”

ถังหนิงคิดว่าเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว เธอเอาแหวนของผู้ชายออกมาตามที่เขาบอก จากนั้นใส่แหวนให้เขาอย่างอ่อนโยน

นิ้วมือเธอเนียนนุ่มมาก ปลายนิ้วสัมผัสกับผิว ทำให้บรรยากาศดูคลุมเครือแบบบอกไม่ถูก

จู่ๆ จี้จิ่นซิวโอบเอวบางของเธอเข้ามากอด ก้มหน้าลงมาจ้องเธอ “ต่อไปเราควรทำเรื่องที่สามีภรรยาควรทำแล้วใช่ไหม?”

พอได้ยินคำพูดของเขา ถังหนิงใจเต้นแรงกว่าเดิม สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ

ผ่านไปนานกว่าเธอจะหาเสียงตัวเองเจอ “อะ อะไร?”

จี้จิ่นซิวใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือสัมผัสแก้มเนียนของเธอ นัยน์ตามีความเร่าร้อน “คุณนายจี้ อย่าบอกนะว่าไม่เคยผ่านเรื่องบนเตียงมาก่อน?”

เขาจะก้มลงมาจูบเธอ แต่เธอประหม่าจนตัวสั่นไปหมด เงยศีรษะไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว

เมื่อรู้สึกได้ว่าเธออึดอัดใจ ความเร่าร้อนนัยน์ตาจี้จิ่นซิวค่อยๆ จางหายไป จากนั้นก็ปล่อยเธอ “ไม่เป็นไร ฉันจะให้เวลาเธอ”

ถังหนิงช็อกไปแล้ว

ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากเธอ เขาก็จะไม่แตะต้องเธองั้นเหรอ?

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอรู้สึกว่าจี้จิ่นซิวที่เย็นชาและน่าเกรงขามในอดีต ตอนนี้กลับอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก

ถังหนิงไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกผิดกับเรื่องเมื่อกี้ เธอหลุบตาลง “ขอโทษนะ ฉันยังไม่พร้อม”

จี้จิ่นซิวยกยิ้มเล็กน้อย ขยี้ผมเธอเบาๆ “เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องขอโทษเลย”

“ฉันบอกแล้วว่าจะให้เวลาเธอ แต่อย่าให้ฉันรอนานเกินไปนะ”

ถังหนิงรู้สึกเหมือนได้รับความรักความเอ็นดูจากเขา เธอไม่เคยได้รับความรู้สึกนี้จากจี้หานเลย

ผ่านไปนาน เธอพยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วขานรับ จู่ๆ เธอนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ “ใช่สิ ปู่ฉันอยากเจอพี่ กลับไปเยี่ยมปู่กับฉันได้ไหม?”

“ได้สิ แต่......”

สายตาจี้จิ่นซิวมีเลศนัย เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเธอ เสียงนุ่มและเย้ายวน “คุณนายจี้จุ๊บฉันหน่อยได้ไหม?”