CHAPTER 09

เสียงเคาะประตูทำให้คนที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จคว้ากระเป๋าสะพายแล้วรีบพุ่งตัวออกจากห้องทันที ทว่าทันทีที่ร่างเล็กเปิดประตูออกมากลับต้องผละออก ดวงตากลมเบิกโตด้วยความตกใจปนแปลกใจ

คนตรงหน้าไม่ใช่น้องชาย

“พี่ป้องมีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามเสียงแผ่ว เลี่ยงสบตากับเขา ระยะสายตาจึงอยู่ประมาณช่วงไหล่ของเขาแทน

คราแรกเธอตั้งใจอยากจะหลบหน้าเขาสักพักแต่ไม่คิดว่าเขาจะมาหาถึงหน้าห้อง เธอมีความผิดติดตัวที่เข้าไปขัดจังหวะกิจกรรมยามค่ำคืน อันที่จริงเรื่องเมื่อคืนเธอยังไม่ได้ขอโทษเขาเลยสักคำ ก็คนมันอึ้งจนพูดไม่ออก ไม่ร้องไห้โฮต่อหน้าเขาก็ดีเท่าไรแล้ว

ฮึบอยู่หลายจังหวะอยู่เหมือนกัน

ถ้าหากตอนนี้เธอขอโทษมันจะสายเกินไปหรือเปล่านะ แต่พี่เขาก็นะเพิ่งบินกลับมาแท้ ๆ เขาควรจะนอนหลับพักผ่อนให้หายเหนื่อยสิ ทำไมเขาถึงทำอะไรหักโหมก็ไม่รู้

พริมทั้งขอโทษทั้งตำหนิเขาในใจ อีกฝ่ายเห็นทุกสีหน้าของคนตัวเล็กจึงอมยิ้มออกมา จากตอนแรกเธอทำหน้ารู้สึกผิด สักพักเรียวคิ้วสวยก็ขมวดมุ่นเหมือนไม่ชอบใจ เขาเห็นแล้วรู้สึกว่าน่ารักดี อดใจไม่ไหวจึงเอื้อมมือลูบหัวเธอ จ้องสบตากับคนที่เอาแต่หลบเลี่ยงกัน

“เมื่อคืนพี่ทำตัวไม่น่ารัก พี่ป้องขอโทษได้ไหมคะ” เสียงทุ้มเอ่ยบอก หัวใจของคนฟังพลันเต้นแรงขึ้นมาอีกหนึ่งระดับ ยิ่งได้ฟังคำสัญญาจากเขา หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวเวลานี้มันพองโตจนเหมือนจะบินได้ “พี่จะไม่ทำอีก”

ความน้อยอกน้อยใจพลันหายไปเป็นปลิดทิ้ง รอยยิ้มหวานสดใสปรากฏบนใบหน้าเล็ก

“หายงอนพี่นะคะ” ป้องยื่นนิ้วก้อยไปให้ เธอรีบยื่นนิ้วเกี่ยวก้อยกับเขาอย่างไว หากเจย์มาเห็นเข้าคงน้อยใจเป็นแน่ เมื่อเช้าเจย์ต้องยื่นนิ้วรอถึงสองนาทีเต็มกว่าเธอจะยอมให้เขาง้อคืนดี แต่สำหรับพี่ป้อง เขาไม่จำเป็นต้องรออะไรเลย

นี่ไงความแตกต่างของคำว่าพี่น้องน่ะ เธอถึงมองพี่ป้องเป็นพี่ชายเหมือนพี่ไบรท์ไม่ได้เลยสักครั้ง

“เดี๋ยวพี่ไปส่งน้องที่คอนโด” ป้องว่าพลางช่วยหิ้วถุงผ้าให้เธอ

“พี่ป้อง เรื่องเมื่อคืนพริมขอโทษนะคะที่เข้าไปแบบนั้น” พริมได้โอกาสจึงเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายหลังจากทั้งสองนั่งอยู่บนรถแล้ว เขาหันเสี้ยวหน้ามามองแล้วยกยิ้มให้

“ไม่เป็นไรครับ พี่ผิดเองที่ไม่ระวัง ไม่ต้องคิดมากนะ” พริมพยักหน้าขึ้นลง ตั้งปนิธานในใจ ต่อไปนี้เธอจะระมัดระวังความรู้สึกของตัวเอง ไม่ใช่เพื่อใครแต่ก็เพื่อตัวเอง หากเธอต้องมานั่งผิดหวังกับเขาซ้ำ ๆ ทุกครั้งที่พี่ป้องทำสิ่งที่เธอไม่สบายใจ แล้วพี่ป้องต้องมาคอยขอโทษและดูแลความรู้สึกของเธอตลอด เธอกลัวว่าสักวันหนึ่งพี่ป้องอาจจะไม่แคร์ความรู้สึกของเธออีกแล้ว

“ว่าแต่วันนี้พี่ป้องจะกลับบ้านไปเซอร์ไพรส์ลุงปกกับป้าปรีใช่ไหม” พริมเอ่ยถาม เมื่อคืนเธอได้ยินพี่ ๆ พูดกันว่าวันนี้จะแยกย้ายกันกลับบ้านไปหาครอบครัวตามแผนที่วางกันเอาไว้ แค่คิดภาพตอนที่ป้าปรีเปิดประตูออกมาแล้วเจอพี่ป้องลูกชายสุดที่รักยืนยิ้มให้ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจแทนท่านแล้ว “ป้าปรีต้องตกใจและดีใจมาก ยิ้มไม่หุบแน่ ๆ”

“แม่พี่จะยิ้มเหมือนที่พริมยิ้มตอนนี้ไหมนะ” เสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบ ใช้นิ้วชี้จิ้มตรงลักยิ้มบนแก้มนุ่มหนึ่งทีอย่างมันเขี้ยว

เพียงแค่เขาแตะเบา ๆ ร่างเล็กก็เหมือนโดนไฟซ็อต ลำตัวแข็งทื่อ หากแต่ยังควบคุมสีหน้าเอาไว้ได้จึงหันมาอมยิ้มเล็ก ๆ ให้อย่างเขินอาย “ไม่เหมือนหรอกค่ะ ป้าปรียิ้มสวย”

“แล้วใครบอกว่าน้องพี่ยิ้มไม่สวย” ว่าจบ พี่ป้องก็ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอีกครั้งด้วยการใช้มืออุ่น ๆ ของเขามาบีบตรงแก้มเบา ๆ เธอเหมือนครั้งเมื่อเรายังเป็นเด็กกันอยู่

ตอนเด็ก ๆ เราสนิทกันมากเลยละ เธอจำได้ว่าเวลาพี่ป้องบีบแก้มเธอทีไร มักจะตามมาด้วยการหอมแก้มกันไถ่โทษที่เผลอทำแก้มเธอช้ำเสมอ เพียงแค่คิดเธอก็เก็บอาการเขินอายไม่อยู่แล้ว ตอนนี้เราสองคนโตกันแล้วคงไม่มีโมเม้นต์แบบนั้นให้ได้รู้สึกอีกแล้วละมั้ง

มันใช่เสียที่ไหนละ

ดวงตากลมเบิกกว้าง จู่ ๆ พี่ป้องก็โน้มตัวคล้ายกับว่าจะหอมแก้มกัน พริมเอนตัวฝังเบาะนุ่ม หัวใจพลันเต้นถี่ระรัวยามที่เขาเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ ชั่ววินาทีต่อมาเขาจึงผละตัวออกไปพร้อมกับเสียงคลิกเบา ๆ เธอไล่สายตามองตามเสียงจึงเห็นว่าพี่ป้องช่วยคาดเข็มขัดให้กันเท่านั้นเอง

โอ๊ย ยัยพริมคิดไปไกลมาก เกือบหัวใจวายตายแล้ว

“อะไร คิดว่าพี่จะหอมแก้มน้องเหรอ” ป้องเห็นสีหน้าเลิ่กลั่กของคนตัวเล็กจึงอดแซวไม่ได้ อันที่จริงเมื่อกี้เขาก็เผลออยากหอมแก้มน้องจริง ๆ นั่นแหละ แต่นึกขึ้นได้ว่าน้องโตเป็นสาวแล้ว ขืนหอมแก้มเธอเข้า ลุงเจ็ทได้ส่งคนมาเก็บเขาแน่ เขาจึงรีบเปลี่ยนเป็นคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอแทน

“เปล่าซะหน่อย ว่าแต่เราจะไปกันได้หรือยังคะ” เมื่อเห็นว่าเรานั่งอยู่บนรถกันนานแล้ว แต่พี่ป้องไม่ยอมออกรถเสียที เธอจึงหยิบข้อนี้มาเอ่ยถามเพื่อเลี่ยงตอบคำถาม อันที่จริงต่อให้ต้องนั่งอยู่ในรถทั้งวัน แต่ถ้าได้อยู่กับเขา เธอก็อยากจะอยู่กับเขา

ป้องหัวเราะเบา ๆ เป็นคำตอบ กดปุ่มเปิดเครื่องยนต์ จากนั้นรถเคลื่อนตัวออกสู่ถนนหลักเพื่อมุ่งหน้าไปยังคอนโดของเจ้าหญิงข้างกาย

พริมแอบลอบมองคนขับเป็นพัก ๆ ดวงตาไม่รักดีแอบเห็นสิ่งแปลกปลอมตรงลำคอขาวของเขา คราแรกเธออยากจะบอกให้เขารู้ แต่สุดท้ายก็เลือกเก็บมันไว้

แบบมันก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ แต่มันเห็นแล้วขัดตาขัดใจ

ป้องเห็นว่าพริมหันมามองเขาหลายครั้งแล้ว จังหวะที่รถจอดติดสัญญาณไฟตรงสี่แยก ใบหน้าหล่อจึงหันมามองน้องสาวเพื่อถามสิ่งที่สงสัย

“หน้าพี่มีอะไรติดอยู่อย่างนั้นเหรอ” ป้องถามอย่างตรงไปตรงมา

“ทำไมคะ” พริมโพล่งถามออกไปอย่างไม่ทันคิด พอรู้คำตอบ เธอก็เงียบทันที ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยบอกไปตามตรง “ตรงคอพี่มีรอยค่ะ เดี๋ยวพี่ต้องกลับบ้านพริมกลัวว่าป้าปรีจะบ่นพี่”

เธอไม่ได้อยากใส่ใจกับรอยพวกนี้เพราะรู้ที่มาของมัน แต่มันก็ห้ามไม่ให้มองรอยบนคอเขาไม่ได้เลย ฝ่ามือหนาลูบต้นคอตัวเองพยายามมองหารอยที่ว่าผ่านกระจกมองหลัง พริมเห็นว่าพี่หาไม่เจอเสียที เธอจึงใช้นิ้วชี้จิ้มที่ตรงจุดนั้นเบา ๆ

“ตอนอาบน้ำไม่ยักเห็น” ป้องบ่นพึมพำกับตัวเอง “แต่มันคงหายไม่ได้ง่าย ๆ ช่างมันเถอะ บอกแม่ว่ายุงกัด แม่จะเชื่อพี่ไหมนะ”

“ยุงบ้าที่ไหนกัดเป็นดวงใหญ่ขนาดนี้ล่ะคะ” พริมว่าตามความจริง ป้องหัวเราะในลำคอทันทีแล้วจึงหันหน้ามองตรงเมื่อต้องขับรถต่อ “เดี๋ยวถึงคอนโดพริมลองใช้คอนซีลเลอร์กลบให้ค่ะ”

“ไม่ต้องก็ได้ครับ” ป้องเข้าใจว่าพริมเป็นห่วง ไม่อยากให้เขาโดนแม่ดุ แต่เขาก็โตพอที่จะจัดการชีวิตตัวเองแล้ว เชื่อว่าแม่จะเข้าใจ แต่อาจจะมีบ่นบ้างตามประสาคนเป็นแม่

พริมตัดสินใจเงียบไม่พูดเรื่องรอยอีก เธอไม่ได้โกรธที่เขาปฏิเสธความหวังดีของเธอ พี่ป้องโตแล้วนี่นะ ไม่ใช่เด็กชายจอมซนที่ต้องให้เธอออกหน้าปกป้องเวลาโดนพ่อ ๆ แม่ ๆ ดุเพราะทำผิดอีกแล้ว