CHAPTER 10

หลังจากส่งน้องสาวถึงคอนโดเสร็จเรียบร้อย ป้องขับรถกลับมาที่โรงแรมอีกครั้งเพื่อรับไบรท์กลับบ้าน พร้อมกัน

“ง้อพริมเสร็จแล้วเหรอ” ไบรท์หันมาถามทันทีที่เข้ามานั่งในรถ ก่อนหน้านี้เขาได้ฟังเรื่องราวจากเจย์มาหมดแล้ว

“อืม กลับเลยนะ” ป้องว่า ขี้เกียจจะตอบคำถามคนเซ้าซี้ แต่เขาก็รู้เพื่อนรักไม่ยอมจบง่าย ๆ แน่ อะไรที่ไบรท์อยากรู้ มันก็ต้องรู้ให้ได้

“อ่า ขับไปคุยไปก็ได้”

นั่นไง มันยอมปล่อยเสียที่ไหน

“ได้ข่าวว่าไล่สาวกลับด้วย” ไบรท์ว่าต่อไม่ยอมปล่อยผ่านแม้แต่เรื่องเดียว “ตกลงไม่ได้เอาจริง ๆ ดิหรือมึงโกหกให้ไอ้เจย์เพื่อให้มันสบายใจแล้วไปบอกพริมอย่างนั้น”

“กูไม่ใช่มึง” ป้องว่าเสียงเข้ม เขาจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร เขาเป็นลูกผู้ชายพอ หากเขาทำผิด เขาก็พร้อมยืดอกยอมรับตามตรง ไม่จำเป็นต้องโกหกอะไรทั้งนั้น

“ก็ถามเผื่อไว้” เขารู้ว่าเพื่อนเป็นคนยังไง แต่ที่ถามไปเพราะอยากแกล้งเล่นเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าป้องมันจะอารมณ์เสียใส่เขา เขาเข้าใจว่าช่วงนี้อารมณ์มันอ่อนไหวเพราะอกหักจากแฟนเก่า แต่ไอ้ป้องมันชักจะอารมณ์เสียใส่เขามากขึ้นทุกวัน เขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแล้วเหมือนกัน “มึงอารมณ์เสียแต่อย่ามาลงกับกูนะเว้ย กูไม่ใช่เมียมึง”

“เออ ขอโทษ” ป้องก็รู้ตัวว่าช่วงนี้มักจะอารมณ์เสียใส่ไบรท์บ่อย ๆ ทั้งที่มันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ไอ้ไบรท์มันก็ชอบพูดกวนตีนเขาเป็นปกติอยู่แล้ว แต่เขากลับนำมันมาเป็นอารมณ์เสียอย่างนั้น

“เออ กูก็ไม่ได้อะไรหรอก” ไบรท์ว่าพลางเอนตัวฝังเบาะนุ่ม เขาทำจมูกฟุตฟิตได้กลิ่นหอมของดอกไม้บางเบา “รถมึงหอมกลิ่นอะไรวะ”

“กลิ่นพริม” ป้องตาม เขาได้กลิ่นนี้จากตัวน้อง มันเป็นกลิ่นหอมอ่อน ๆ หวานสดชื่น ชวนให้รู้สึกสบายใจ ถึงแม้เจ้าตัวจะไม่อยู่แล้ว แต่ยังทิ้งกลิ่นอายของความเป็นเธอเอาไว้ให้นึกถึง

“หอมดี เดี๋ยวกูทักถามน้องดีกว่าว่าใช้น้ำหอมแบรนด์อะไร กูจะซื้อมาใช้บ้าง” ไบรท์ว่า ทว่าเขายังไม่ทันได้พิมพ์แชตถาม ป้องก็โพล่งขึ้นมาก่อนว่า

“ห้ามซื้อ”

“อะไรวะ”

“มึงมีน้ำหอมเยอะแยะ ใช้กลิ่นอื่น”

“อะไรวะ ทำไมกูจะซื้อไม่ได้ กูมีเงินนะเว้ย” ไบรท์ตบมือลงบนกระเป๋ากางเกงด้านซ้ายของตัวเองสำทับ ถึงแม้ว่ามันจะไม่อะไรอยู่ข้างในก็ตามที

“เออ แต่ห้ามซื้อเหมือนน้อง”

“ไอ้ป้อง มึงปัญญาอ่อนละ มึงจะหวงน้ำหอมแทนน้องเพื่ออะไรครับ” ไบรท์ถามอย่างไม่เข้าใจ แค่เขาอยากใช้น้ำหอมกลิ่นเดียวกับพริมแล้วมันหนักหัวกบาลมันหรือยังไง เขาไม่ได้ขอตังมันซื้อเสียหน่อย

“กูไม่ได้หวง” ป้องว่า เขาเริ่มอึกอักเพราะไม่สามารถหาเหตุผลมารองรับกับคำพูดตัวเองได้ เขาแค่อยากได้กลิ่นนี้จากตัวน้องคนเดียวเท่านั้น แต่เขาจะพูดออกไปได้ยังไง “แต่กลิ่นมันไม่เหมาะกับมึง ซื้อมาเคมีไม่เข้ากันกลิ่นมันก็เพี้ยน อีกอย่างมันเป็นน้ำหอมผู้หญิง”

“เหตุผลอะไรของมึงวะเนี่ย เออ ๆ ไม่ซื้อก็ได้ กูไม่ใช่เมียมึงนะเว้ย มาเจ้ากี้เจ้าการความชอบของกูอะ มึงพูดอีกทีกูจะไม่ทนละนะ” ไบรท์ว่าอย่างเหลืออด

จากนั้นป้องกับไบรท์ก็ไม่พูดกันอีกจนถึงหน้าบ้านของพวกเขา แต่ไหนแต่ไรพวกเขาก็ทะเลาะกันด้วยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นปกติอยู่แล้ว พออารมณ์ดีก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม ไบรท์นั่งเก็บความคิดมาตลอดทางเริ่มสงสัยกับการกระทำของเพื่อนสนิทจึงตัดสินใจเอ่ยถามออกไป

“กูขอถามให้หายสิ้นสงสัยหน่อย” ไบรท์กอดอกหรี่ตามองเพื่อนอย่างจับผิด

“อะไรอีก”

“เราสี่คน กู มึง ไอ้เจย์ พริม สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก สำหรับกูพริมเป็นน้องสาวคนหนึ่งแล้วสำหรับมึง พริมยังเป็นน้องสาวอยู่ใช่ไหมวะ”

ป้องเงียบไปครู่หนึ่ง มองสีหน้าเพื่อนอย่างจริงจังแล้วตอบไปว่า “แล้วถ้ากูไม่คิดว่าเป็นน้อง มึงจะให้กูคิดกับพริมเป็นอะไร”

“ก็...เออว่ะ กูก็ถามโง่ ๆ” เขาคงคิดไปเองว่าป้องอาจจะคิดกับพริมมากกว่าน้องสาว แต่ถ้าหากมันคิดแบบนั้นจริง ๆ มันคงบอกกับเขาตรง ๆ เพราะเราสองคนไม่เคยโกหกกัน ที่สำคัญถ้าไอ้ป้องมันคิดกับพริมแบบผู้ชายกับผู้หญิง มันคงจีบพริมไปนานแล้ว ไม่ปล่อยเวลาไปแบบนี้หรอก

“กูเข้าบ้านก่อน” ป้องหันหลังโบกมือลาเพื่อนสนิทแล้วจึงเดินเข้าบ้านตัวเอง ส่วนไบรท์ก็เดินเข้าบ้านตัวเองเช่นกัน

ขณะที่ป้องกำลังยืนรอให้คนมาเปิดประตูบ้านให้ เขาก็ได้ยินเสียงไบรท์ตะโกนลั่นหมู่บ้านว่า ‘ทุกคน ไบรท์กลับมาแล้ว รีบมาเปิดประตูเร็ว’ จากนั้นเสียงกรี๊ดของป้าเบลล์ก็ดังลอยมาให้ได้ยิน ตามด้วยเสียงตะโกนเรียกชื่อลูกชายดังลั่นของลุงไวท์ตามมา เขาทำเพียงยิ้มน้อย ๆ นึกถึงวันเก่า ๆ ที่แสนคิดถึง ครอบครัวไบรท์ยังคงเต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะเหมือนเดิม

“ป้องเหรอ” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาจากด้านหลัง ชายหนุ่มค่อย ๆ หันกลับไปมองช้า ๆ พร้อมกับเผยรอยยิ้มอบอุ่น ร่างสูงเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กและสวมกอดท่านด้วยความคิดถึง

“ป้องกลับมาแล้วครับ”