Masuk“ขอบคุณท่านหญิงจริง ๆ ข้าไม่รู้จะตอบแทนท่านเช่นไรดี” เด็กน้อยก้มคำนับขอบคุณให้หรงฟู่ฮ่านอย่างตื้นตันใจก่อนจะรับเงินจากนายหญิงตรงหน้ามาอย่างดีอกดีใจ
“เจ้าไม่ต้องทอนเงินข้าหรอก เก็บไว้ดูแลครอบครัวของเจ้าเสียเถอะ”
“ท่านหญิงช่างใจกว้างเสียจริง ๆ ข้าซึ้งใจยิ่งนัก”
สิ้นเสียงของเด็กน้อย เด็กคนนั้นเลือกช่อดอกไม้ที่สวยที่สุดยื่นให้อีกฝ่ายทั้งยังมอบรอยยิ้มพิมพ์ใจให้อีกฝ่ายด้วยความไร้เดียงสา หรงฟู่ฮ่านรับดอกไม้ตรงหน้ามาไว้แนบอกก่อนจะกล่าวลาอีกฝ่าย ถึงอย่างนั้นเสียงขอบคุณของเด็กคนนั้นยังดังเป็นระยะ ๆ จนค่อย ๆ เบาลงท่ามกลางฝูงชนที่เดินไปมา
หรงฟู่ฮ่านหันไปกล่าวกับจิงลั่วว่าให้นำดอกไม้นี้ไปไว้ในแจกันห้องนอนตนเองเสียเมื่อถึงจวน หากวันใดที่ดอกไม้เหี่ยวให้กลับมาหาเด็กคนนั้น ทำอย่างที่นางทำในวันนี้ แต่ทว่าใบหน้าของจิงลั่วเต็มไปด้วยความกังวล
“หากท่านหญิงทำเช่นนี้ เด็กคนนั้นจะติดนิสัยรอพวกเราหรือไม่เจ้าคะ?” จิงลั่วเอ่ยถาม
“ดอกไม้แต่ละช่อจะสดจะเหี่ยวล้วนแต่ยากจะคาดเดา ยากจะรู้ว่าวันใดต้องกลับมาที่ตลาดอีกครั้ง ในระหว่างนี้เด็กคนนั้นต้องหาวิธีหาเงินมาจุนเจือครอบครัวตนเองได้อย่างแน่นอน พวกเราทำเช่นนี้ไม่ทำให้เด็กคนนั้นเสียนิสัยหรอก”
“ท่านหญิงแจกจ่ายดอกไม้ให้คนทั่วไป ท่านหญิงคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?”
“เผื่อว่าโชคดีเข้าข้างเด็กคนนั้น อาจมีใครเห็นดอกไม้ของนางแล้วเกิดชอบขึ้นมา ก็พอให้นางมีลูกค้าประจำบ้าง”
จิงลั่วพยักหน้าเข้าใจความคิดของนายตนเองทันที แววตาของจิงลั่วที่มองนายตนเองจากข้างหลังเต็มไปด้วยความชื่นชม ก่อนหน้าจะแต่งงานกับท่านอ๋อง คุณหนูเก็บตัวและเย็นชากว่านี้เป็นอย่างมาก มากจนบางครั้งจิงลั่วไม่กล้าจะพูดคุยกับนายตนเอง แต่เมื่อแต่งงานกับท่านอ๋องอวี้เหิง นายตนเองกลับเป็นคนที่อบอุ่นมากขึ้นราวกับเป็นคนละคน กล้าคิดกล้าตัดสินใจโดยเฉพาะเรื่องของอ๋องอวี้เหิง
หรงฟู่ฮ่านกลับมาถึงจวน เวลาก็ล่วงเข้าเวลาเย็นเกือบพลบค่ำแล้ว เจียงเว่ยที่คอยอยู่หน้าประตูจวนชะเง้อมองดูรถม้าของนายหญิงตนเองว่าเมื่อไรจะกลับถึงจวนเสียทีจนรถม้ากลับถึงจวน เจียงเว่ยรีบเดินเข้ามาถามนายหญิงตนเองด้วยความเป็นห่วง
“พระชายาไปที่ใดมา ทำไมถึงได้กลับมาดึกเช่นนี้ล่ะขอรับ?” เจียงเว่ยเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
“ข้าก็ไปเดินตลาดมาสิ พ่อบ้านเจียง ดูท่านสิ เป็นห่วงข้าถึงขนาดมารอข้ากลับจวนเลยหรือ?” หรงฟู่ฮ่านเอ่ย “อีกอย่างตอนนี้ยังไม่ดึกมากเสียหน่อย ท่านห่วงข้าเกินไปเสียแล้ว”
“ไม่ให้บ่าวไม่เป็นห่วงท่านได้อย่างไร ท่านหายไปหลายชั่วยามเลย”
หรงฟู่ฮ่านยิ้มบางให้อีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยถาม “ข้าก็กลับมาแล้วนี้ไง ว่าแต่…อ๋องจวิ้นเหยากับอ๋องอวี้เหิงกลับกันไปแล้วหรือ?”
“อ๋องแปดกลับไปแล้วขอรับ แต่นายท่านกำลังรอท่านหญิงกลับจวนอยู่ขอรับ”
“รอข้า…อวี้เหิงเนี่ยนะ?” หรงฟู่ฮ่านเลิกคิ้วตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าอวี้เหิงรอตนเองกลับจวน “คืนนี้เขาจะพักที่จวนหรือ?”
“บ่าวก็ไม่ทราบเช่นกันขอรับ นายท่านไม่ได้บอกอะไรกับบ่าวเลย”
หรงฟู่ฮ่านพยักหน้ารับเล็กน้อย ดูแล้วตนเองคงต้องเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายแล้วสินะ หากจะให้เดาคงเป็นเรื่องของเจียงชิง…หรือต้องเรียกว่าเซี่ยชิวกัน หรงฟู่ฮ่านเดินเข้าจวนไปโดยมีเจียงเว่ยนำทางไปยังห้องหนังสือของอวี้เหิง โดยปกตินางไม่ค่อยได้เข้ามายังห้องหนังสือของเขาเท่าไหร่นักเพราะไม่อยากมีปัญหาตามหลังหากของบางอย่างในห้องนี้เกิดเสียหายขึ้นมา
นางเดินเข้าไปยังห้องหนังสือของอวี้เหิง แสงไฟจากโคมไฟที่ทยอยจุดทีละดวง ๆ จนส่องแสงมากพอให้นางมองเห็นชั้นวางหนังสือมากมายที่ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบทุกตารางนิ้วในห้องชัดเจน ยังไม่รวมกองหนังสือที่ตั้งอยู่บนพื้น เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ จะเห็นโต๊ะอ่านหนังสือของอวี้เหิง
ร่างสูงของบุรุษผู้ทรงสง่ากำลังเขียนบางอย่างลงบนกระดาษด้วยความประณีต ใบหน้าของเขาจดจ่อกับสิ่งตรงหน้าจนไม่ทันสังเกตว่าหรงฟู่ฮ่านเข้าห้องมาแล้ว นางมองใบหน้ากรามเป็นสันของอวี้เหิงที่ถูกแสงไฟบนโต๊ะส่องกระทบใบหน้านั้นจนทำให้นางไม่อาจละสายตาได้ ทรงผมสีดำกระเซอะกระเซิงไม่เรียบร้อย ผิวพรรณที่หยาบกร้านตามแบบนักรบที่กล้าหาญและผ่านศึกมาไม่น้อยทำให้หรงฟู่ฮ่านมองอยู่ไม่ไกลจำต้องหยุดมองไปชั่วขณะ
จนอวี้เหิงเพิ่งสังเกตเห็นว่าพระชายาเข้ามาที่ห้องแล้ว เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองภรรยาตนเองโดยที่ยังนั่งอยู่
“เจ้ามาแล้ว” เสียงทุ้มหนักเอ่ยขึ้น
หรงฟู่ฮ่านตื่นจากภวังค์ นางยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ ๆ “พ่อบ้านเจียงบอกว่าท่านรอข้าอยู่ ข้าจึงมาหาท่าน”
“ช่วยข้าฝนหมึกที” อวี้เหิงเอ่ย
“หากท่านจะให้ช่วยฝนหมึก ข้าจะให้บ่าวที่อยู่ข้างนอกมาช่วยท่าน” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยก่อนจะเอี้ยวหลังเดินไปเรียกบ่าวมา แต่ไม่ทันไรก็ถูกอวี้เหิงขัดเสียก่อน
“ให้เจ้ามาช่วยข้าฝนหมึกนี้แหละ ไม่ต้องไปเรียกบ่าวมาหรอก”
หรงฟู่ฮ่านมองอวี้เหิงด้วยความไม่พอใจทันที นางฝนหมึกไม่เป็นและมันก็ไม่ใช่หน้าที่ของนางด้วยที่ต้องมาทำอะไรเช่นนี้จนนางนึกสนุก จะยั่วโมโหอวี้เหิงเสียหน่อย
“ประเดี๋ยวเจียงชิงจะมาช่วยฝนหมึกให้ท่าน…หรือจะให้ข้าเรียกเซี่ยชิวดีล่ะ?” หรงฟู่ฮ่านเอามือทาบริมฝีปากตนเองเล็กน้อย ไม่ได้ประหลาดใจที่ตนหลุดปากเรียกชื่อนั้นออกเพื่อรอดูท่าทีของอวี้เหิง
อวี้เหิงมองตาของฟู่ฮ่าน ไม่ใช่แววตาที่โกรธหรือตกใจ ทุก ๆ ครั้งที่หรงฟู่ฮ่านเอ่ยชื่อนี้ขึ้นมา แววตาของเขาช่างอ่านยากเสียเหลือเกิน
“ท่านเงียบ…เท่ากับว่าท่านยอมรับว่าจริง ๆ แล้วเจียงชิงคือเซี่ยชิว สตรีที่ท่านรัก ข้าเข้าใจถูกไหม?” หรงฟู่ฮ่านเดินเข้ามาใกล้อวี้เหิงมากยิ่งขึ้นจนมาหยุดตรงหน้าโต๊ะอ่านหนังสือของเขา
“แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อ?” อวี้เหิงไม่ปฏิเสธ “จะขับไล่นางหรือ? หรือเจ้าจะกลั่นแกล้งนาง”
“ไม่ใช่ทั้งสอง ข้าไม่ใช่คนเช่นนั้น” ฟู่ฮ่านกอดอกตนเอง
“แล้วเจ้าคิดจะทำอะไร?”
หลังจากผ่านมรสุมลูกใหญ่ ราชสำนักยังคงเงียบสงบไร้คลื่นใต้น้ำ เวลาล่วงเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง ดอกไม้ในจวนของอ๋องสามกำลังเบ่งบานส่งกลิ่นหอมทว่าฤดูใบไม้ผลิปีนี้อบอุ่นยิ่งกว่าครั้งไหน ๆเสียงทารกน้อยส่งเสียงดังอ้อแอ้จากห้องนอนใหญ่ หรงฟู่ฮ่านคลอดลูกชายหน้าตาน่ารักน่าชัง ผิวพรรณขาวนวล มีดวงตาที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นบิดาไม่ผิดเพี้ยน ทันทีที่เด็กน้อยคนนี้ลืมตาดูโลก อ๋องสามผู้เคร่งขรึมกลายเป็นบุรุษที่อ่อนโยนที่สุดในโลกเขาคอยประคบประหงมภรรยาและลูกน้อยไม่ห่างกายทุกครั้งที่กลับจากราชกิจ ช้อนอุ้มบุตรชายคนแรกของตนไว้แนบอกพร้อมทั้งส่งสายตาหวานชื่นให้แก่ภรรยา“น้องหญิง เจ้าเหนื่อยแล้วพักผ่อนเถอะ” อวี้เหิงกล่าวเสียงนุ่มนวลพร้อมเอื้อมมือมาหนามาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของฮูหยินตนเองอย่างแผ่วเบา“ข้าจะเหนื่อยได้อย่างไร ท่านดูแลลูกของเราไม่ห่างจนข้าไม่ได้ดูแลเขาเลย” หรงฟู่ฮ่านมองภาพตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม“ข้าเป็นห่วงเจ้านี่” อวี้เหิงกล่าวเสียงออดอ้อน
อี้อู๋ล่วงมือเข้าไปในอกเสื้อตนเอง เป็นแผ่นกระดาษเล็ก ๆ ที่เก่าประมาณหนึ่ง อี้ฮู่ค่อย ๆ คลี่แผ่นกระดาษออกก่อนจะบอกกับองค์กษัตริย์ด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ไม่กลัวตายเช่นเมื่อครู่“นี้คือจดหมายสั่งการฉบับจริงที่พระชายาแปดมอบแก่หม่อมชั้น พระชายากำชับให้ข้าเผาทิ้งทว่า…หม่อมชั้นหวาดกลัวเกินไปจึงเก็บไว้กับตนเองจนถึงทุกวันนี้”คำพูดขออี้อู๋ทำให้จางซูเมิ่งเบิกตากว้างทันที ใบหน้าที่นิ่งสงบเมื่อครู่เริ่มบิดเบี้ยวด้วยความตกใจ ใบหน้าแดงปรั่งตามวัยสาวเริ่มซีดเผือก“นั่นมัน…” จางซูเมิ่งพึมพำ นางจ้องมองกระดาษแผ่นนั้นด้วยความคุ้นเคยฮ่องเต้รับกระดาษแผ่นนั้นมาดูอย่างละเอียด ด้านในจดหมายมีตราประทับขี้ผึ้งสีชาดประจำตัวของจางซูเมิ่ง ซึ่งเป็นตราที่พระองค์พระราชทานแก่นางในครั้งที่นางปักปิ่น พระองค์ทรงจำมันได้เป็นอย่างดี“ทูลฝ่าบาท นี้คือทุก ๆ อย่างที่หม่อมชั้นมี” อี้อู๋กล่าวจางซูเมิ่งตัวแข็งทื่อ ริมฝีปากที่เคยยิ้มกวนประสาทเริ่มสั่นระริกด
ฮ่องเต้รับสมุดจากมือบุตรชายมาเปิดทอดพระเนตรดู พระหัตถ์เริ่มสั่นเทา ตราประทับและลายมือที่ชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้“เช่นนี้นี่เอง” พระเนตรของฝ่าบาทเย็นยะเยือก เมื่อความจริงที่ว่าลูกสะใภ้ที่ตนเองเลือกมากับมือให้องค์ชายแปดนั้นเป็นคนใจดำอำมหิตถึงเพียงนี้ในพระเนตรของฝ่าบาท บุตรชายเช่นจวิ้นเหยาอาจไม่ได้เป็นองค์ชายที่เลิศเลอเท่าองค์ชายท่านอื่น แต่สิ่งหนึ่งที่จวิ้นเหยามีมาเสมอคือเขาเป็นคนที่มีเมตตาและอ่อนโยน หากหยวนซีต้องจากไปก่อนวัยอันควร คนที่พระองค์ฝากฝังบ้านเมืองคือจวิ้นเหยา หากมีตระกูลจางสนับสนุนเขาย่อมเป็นผู้ปกครองที่ดี แต่ไฉนสตรีที่พระองค์เลือกมาถึงได้…“ไปเชิญอ๋องแปดกับพระชายาแปดมา” ฮ่องเต้เอ่ยเสียงเรียบสงบสิ้นเสียงสั่ง ขันทีคนสนิทรีบเดินไปเชิญพระชายาแปดและอ๋องแปดมาเข้าเฝ้าทันควัน บรรยากาศเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ จนหรงฟู่ฮ่านหายใจติดขัดนี่นะหรือโทสะของโอรสสววรค์หยงฉี่?ไม่นานนักขันทีที่ไปเชิญพระชายาแปดและอ๋องแปดก็มาถึงจวนพร้อม &l
หนิงกุ้ยเฟยวางจอกสุราลงก่อนจะส่งสัญญาณให้ทางอวี้เหิงและหรงฟู่ฮ่านไปรอที่ตำหนักรับรองข้าง ๆ ตามแผนทั้งสองลุกขึ้นยืนพร้อมกันก่อนจะเดินออกไปจากงานเลี้ยง เพราะพระชายาสามตั้งครรภ์อยู่ จะออกไปเดินเล่นกับสามีจึงไม่ผิดสังเกต หนิงกุ้ยเฟยเหลือบมองทางจางซูเมิ่งที่ยังคงนั่งนิ่งสงบ พระนางไม่รู้เลยว่าในใจของฝ่ายนั้นคิดอะไรกันแน่“กุ้ยเฟย เจ้าดูไม่สนใจงานเลี้ยงในคืนนี้เลย” ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นมาหลังสังเกตเห็นว่าพระสนมตนเหลือบมองตนเองเป็นระยะ ๆ“หาไม่ได้เพคะ ขอแค่ฝ่าบาทมีความสุขหม่อมชั้นก็มีความสุขเพคะ” หนิงกุ้ยเฟยยิ้มบางให้อีกฝ่ายก่อนจะเริ่มทำสีหน้าลังเลเล็กน้อย“มีอะไรหรือเปล่า?” ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นทันทีพร้อมกุมมือของพระนางไว้แน่นท่าทางอบอุ่นของฝ่าบาทที่ยังเหมือนครั้นวัยเยาว์ทำให้ใจของพระนางเบ่งบานขึ้นมาอีกครั้ง“ฝ่าบาทใส่หม่อมชั้นเสียจริง ” หนิงกุ้ยเฟยเอ่ยก่อนจะเริ่มกล่าวความในใจ “เป็นเรื่องของลูกหญิงหม่อมชั้นเพคะ”
รถม้าแล่นจากราชวังออกมาหยุดตรงหน้าจวนของอ๋องสาม หรงฟู่ฮ่านก้าวเท้าลงจากรถมาช้า ๆ โดยมีสารถีคอยช่วยพยุงนาง จิงลั่วที่ยืนเฝ้านายหญิงตนเองตั้งแต่เช้ารีบวิ่งเข้ามาหานายหญิงตนเองอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งรับช่วงพยุงร่างของหรงฟู่ฮ่านต่อจากสารถี“พระชายา เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?” จิงลั่วถาม“ทุกอย่างเป็นไปตามที่ข้าหวัง” หรงฟู่ฮ่านยิ้มให้จิงลั่วก่อนจะกวาดสายตามองหาใครบางคน“ท่านอ๋องรอท่านอยู่ที่เรือนรับรองแขกเจ้าค่ะ” จิงลั่วตอบกลับทันทีราวกับรู้ใจนายหญิงหรงฟู่ฮ่านพยักหน้า ไม่รอช้ารีบเดินไปที่เรือนรับรองแขก นางต้องแจ้งเรื่องนี้กับเขาให้เร็วที่สุดเพื่อดำเนินการ อวี้เหิงเองก็ร้อนใจไม่น้อยเมื่อทราบว่าจางซูเมิ่งผู้เป็นน้องสะใภ้อยู่เบื้องหลังความวุ่นวาย เขาไม่ต้องการให้คนเช่นหญิงสกุลจางเข้ามาทำราชวงศ์แปดเปื้อนไปมากกว่านี้เสียงฝีเท้าหนักของหรงฟู่ฮ่านเข้ามาใกล้เรือนรับรองขึ้นเรื่อย ๆ จนนางเห็นอวี้เหิงกำลังยืนรอตนเอง“น้องหญิง เจ้ามาแล้ว&r
“พระนางคิดว่าการกันให้องค์หญิงไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จะทำให้เรื่องนี้มันจบลงง่ายหรือเพคะ ไม่ใช่เลย หากพระนางไม่ยอมร่วมมือกับหม่อมชั้นเพื่อโค่นอำนาจของจางซูเมิ่งในตอนนี้ ภายภาคหน้าคนที่จะโดนเฉดหัวออกจากแผ่นดินต้าเฉียงก็คือพวกเรานี้แหละ!”หนิงกุ้ยเฟยกลืนน้ำลายลงคอ ความทะเยอทะยานที่ตนเองเคยมีพังทลายลงในพริบตา ดวงตาที่ผ่านโลกมามากมายตอนนี้จำต้องข่มลงเพื่อกลั้นน้ำตา พระนางเคยคิดว่าลูกชายตนเองมีสิทธิ์ในบัลลังก์ เคยคิดว่าทุกสิ่งที่พระนางทำเพื่อตัวของลูกชายจะมีความหมาย และเคยคิดว่าความรักของพระนางและฮ่องเต้จะทำให้เขาเห็นความสำคัญของอวี้เหิงบ้าง…แต่ราชโองการที่อยู่ตรงหน้านี้ทำลายทุก ๆ อย่างลงทันครา“ฝ่าบาท…ไยจึง…” หนิงกุ้ยเฟยงอตัวลงเล็กน้อย กุมหน้าอกตนเอง แม้บนใบหน้าจะไม่มีคราบน้ำตา แต่ประกายตาของพระนางฉายความผิดหวังออกมาอย่างชัดเจนหรงฟู่ฮ่านมองสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าอย่างเวทนา ความหวังที่พังทลายลงอย่างง่ายดาย ทั้งสองเงียบซึ่งกันและกันอยู่นานจนพระสนมหนิงกุ้ยเฟยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้า







