บทที่ 2 คำมั่นของคุณหนูสกุลหรง

“งานอภิเษก!” ฟู่ฮ่านพูดเสียงดังพร้อมทั้งพรวดตัวยืนขึ้น “แล้วทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วย!?!”

คุณหนู งานอภิเษกสมรสกำหนดมาหลายเดือนแล้วนะเจ้าคะ คุณหนูเป็นคนยืนกรานเองว่าจะจัดให้เร็วที่สุดจนท่านอ๋องยอมเลื่อนมาให้ท่านเลยนะเจ้าคะ” จิงลั่วอธิบายแต่นั้นไม่ช่วยให้ฟู่ฮ่านสงบใจลง

“ฉันจะบ้า ทำไมไม่ฟื้นมาวันอื่น ตื่นมาอีกทีก็มีสามีแล้วหรือ?” ฟู่ฮ่านพึมพำอีกครั้งพร้อมทั้งกุมขมับ เธออยากจะกรี๊ดออกมาอีกครั้งแต่ถ้ากรี๊ดออกมา หรงฮูหยินคนนั้นต้องเข้ามาอีกเป็นแน่ ผู้หญิงคนนั้นน่ะแค่เดินเข้ามาก็ทำให้เธอไม่อยากกลืนน้ำลายลงคอเป็นที่สุด

“ขอข้าอยู่คนเดียวสักครู่ ข้าขอทบทวนอะไรกับตนเองหน่อย” หรงฟู่ฮ่านกล่าวปัด ๆ ไป

“ไม่ได้นะเจ้าคะ หากช้าไปกว่านี้ฮูหยินจะโกรธคุณหนูได้นะเจ้าคะ” จิงลั่วห้ามปรามทันทีพร้อมทั้งคุกเข่าจับชายผ้าของนายตนเอง ส่งสายตาอ้อนวอนให้อีกฝ่าย “ขอร้องล่ะเจ้าค่ะคุณหนู”

หรงฟู่ฮ่านถอนหายใจ ไม่สามารถปฏิเสธคำขอของบ่าวตนเองได้ ทุก ๆ อย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่ทันได้ตั้งตัวหรือเรียบเรียงความคิดที่กระจัดกระจายของตนเอง ได้แต่ปล่อยให้ทุก ๆ อย่างเกิดขึ้นอย่างที่มันควรจะเกิด จิงลั่วเรียกให้สาวรับใช้คนอื่น ๆ เข้ามาช่วยแต่งกายเจ้าสาว

ระหว่างนั้นหรงฟู่ฮ่านใช้เวลานั้นทบทวนทุก ๆ อย่างจากความทรงจำที่ยังหลงเหลือของเจ้าของร่าง

หรงฟู่ฮ่านหรือคุณหนูหรง เกิดมาในตระกูลขุนนางที่เป็นที่ยำเกรงของราชสำนัก บิดาของนางเป็นชายที่เข้มงวดและเที่ยงธรรม ออกความคิดเห็นแต่ละครั้งสามารถสร้างแรงกระเพื่อมให้ราชสำนักได้ ส่วนมารดาของนางเป็นบุตรีที่มาจากครอบครัวขุนนางชั้นสูง กิริยามารยาทงดงามยิ่งกว่าใคร ความเจ้าระเบียบและมารยาทของสังคมยิ่งแล้วใหญ่ จะเห็นได้ว่าชีวิตของหรงฟู่ฮ่านผู้นี้ยึดติดอยู่แต่ในกรอบ ไร้อิสระมาแต่เด็ก ถูกปลูกฝังมาให้แต่งงานกับชายที่เพียบพร้อม

หรงฟู่ฮ่านหลงรักองค์ชายอวี้เหิงมานานแล้ว ตั้งแต่วันที่นางเห็นเขาครั้งแรก แม้นอีกฝ่ายจะไม่สนใจในตัวของนางเลยก็ตามจนเวลาล่วงมาหลายปี หรงฟู่ฮ่านอ้อนวอนให้พระบิดาทูลกับฮ่องเต้ว่าให้ประทานราชสมรสให้นางกับชายที่นางรัก จนแล้วจนรอดนางก็ได้ในสิ่งที่นางปรารถนาบนความขุ่นเคืองของผู้เป็นว่าที่สามี

หลังจากที่แต่งงาน ชีวิตคู่ไม่ราบรื่นเสียเท่าไรเพราะในใจของอวี้เหิงมีหญิงที่ตนเองถวายดวงใจให้แล้ว ‘เซี่ยชิว’ นางเอกของนิยาย หญิงสาวจากชนบททางตอนใต้ที่ช่วยชีวิตของอวี้เหิงเอาไว้ครั้งตอนที่เขาลงไปแก้ปัญหาอุทกภัยทางตอนใต้ เขารักนางเสียยิ่งกว่าสิ่งใดจนเกือบจะแต่งนางคนนั้นเข้ามาเป็นพระชายารองของจวนได้แล้ว มีหรือที่ฟู่ฮ่านจะยอมรับ นางทำทุก ๆ ทางเพื่อขัดขวางเซี่ยชิวไม่ให้เข้ามาในจวนอ๋อง

เซี่ยชิวผู้นี้ก็ช่างโชคดีเหลือเกิน นอกจากอวี้เหิงที่มอบใจให้นางแล้ว บุรุษอีกคนที่มอบดวงใจให้นางคือ ‘จวิ้นเหยา’ ฮ่องเต้องค์ถัดไปและเป็นพระเอกของนิยายเรื่องนี้ ได้คว้าหัวใจของเซี่ยชิวไปครอง ทั้งสองฝ่าฟันอุปสรรคมากมายบนเส้นทางรักตนเองจนได้ครองคู่กันในท้ายที่สุด ปราบกบฏอวี้เหิงได้สำเร็จและปกครองบ้านเมืองจนร่มเย็นผาสุข…ส่วนหรงฟู่ฮ่านนั้น จากไปอย่างอนาถ เพื่อให้อวี้เหิงชิงบัลลังก์จากน้องชายตนเอง นางเสียสละชีวิตเพื่อแผนการของอวี้เหิง

“แม้แต่ตอนจากไป…สามีของนางก็ไม่มาร่วมงานศพ” หรงฟู่ฮ่านกล่าวกับตนเอง ประติดประต่อเรื่องราวเสร็จ รู้ตัวอีกทีตนเองก็แต่งตัวเสร็จแล้ว

หญิงสาวในชุดสีแดงชาดปักกับด้ายสีทอง เรือนผมสีดำขลับที่ถูกรวบเอาไว้ประดับประดากับเครื่องผมหรูหรามากมาย ใบหน้าของเจ้าสาวที่สะท้อนจากเงากระจกทำให้นางเศร้าใจไม่น้อย กลับกันนางจมลงกับความคิดตนเอง เจ้าของร่างจะรู้ไหมว่าวันนี้เป็นวันสมรสของตนเองกับชายที่นางแทบจะถวายชีวิตให้

“คุณหนูเจ้าคะ อีกประเดี๋ยวขบวนเกี้ยวรับเจ้าสาวจะมารับคุณหนูแล้ว บ่าวจะพาคุณหนูไปหานายท่านกับฮูหยินที่รอคุณหนูที่ห้องรับแขกนะเจ้าคะ” จิงลั่วเดินมากล่าวกับนายตนเองพร้อมยื่นผ้าคลุมหน้าสีแดงให้

หรงฟู่ฮ่านมองผ้าคลุมตรงหน้าตนเอง จนแล้วจนรอดนางก็มิอาจหลีกหนีชะตาของหรงฟู่ฮ่านได้ ทันทีที่แต่งงานกับอวี้เหิง ทุก ๆ อย่างจะดำเนินไปตามบทของนิยาย แต่นางไม่ใช่หรงฟู่ฮ่านแล้วไยต้องยอมรับชะตาอันหน้าสลดนี้ด้วย คิดได้เช่นนั้นจึงคว้าผ้าผลุ่มมาไว้กับตัวพร้อมสาวขาเดินไปหาบิดาของฟู่ฮ่านให้สิ้นเรื่องไป

หรงฟู่ฮ่านก้าวขาอย่างรวดเร็วจนจิงลั่วแทบจะวิ่งตามนางแล้ว ยังโชคดีที่หรงฟู่ฮ่านตัวจริงมีกะจิตกะใจมอบความทรงจำเกี่ยวกับแผนผังจวนให้กับโจวหลาน นางจึงมาถูกทาง

เสียงกลองใหญ่ที่ถูกตีเป็นจังหวะประสานกับเสียงแตรยาวดังสะเทือนเลือนลั่นจากนอกจวนเป็นสัญญาณว่าขบวนเจ้าบ่าวจวนจะมาถึงแล้ว หรงฟู่ฮ่านยังพอมีเวลาให้กล่าวบางอย่างกับบิดาและมารดาของตนแม้นจะเล็กน้อย

“ฟู่ฮ่าน ยังดีที่เจ้ามาทันเวลา พ่อนึกว่าต้องให้แม่ไปตามเจ้าถึงห้องนอนเสียแล้ว” ชายวัยกลางคนลูบหนวดที่ยาวถึงกลางอกของตนเองพลางมองบุตรสาวตรงหน้าที่เพิ่งเดินมาหาตนเองไม่นานนัก ใบหน้าของนางดูแปลกไปจากทุกครั้ง เป็นความรู้สึกที่ใต้เท้าหรงอธิบายไม่ถูก

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกต้องแต่งเข้าจวนของท่านอ๋องแล้ว ถึงเช่นไรลูกก็ยังเป็นลูกของพวกท่านอยู่ หากมีเรื่องอันใดที่ข้าสามารถช่วยพวกท่านได้ข้ายินดีจะช่วยเหลือ”

ใต้เท้าหรงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หันไปสบตาฮูหยินของตนเองที่นั่งข้าง ๆ อย่างฉงนใจ โดยปกติเขากับลูกสาวมีความสัมพันธ์ที่ไม่แย่แต่ไม่ถึงกับไม่ดีต่อกันเพราะมักใช้เวลาส่วนใหญ่กับการบ้านการเมือง ความสัมพันธ์จึงห่างเหิน แต่วาจาของบุตรสาวแรกครู่ทำให้เขาประหลาดใจ ถึงจะใช้เวลาด้วยกันน้อยแต่เขารู้ว่าบุตรีของเขาจะไม่กล่าววาจาเช่นนี้ออกมา

“ฟู่ฮ่าน เจ้ามีอะไรติดค้างในใจหรือเปล่า?” ใต้เท้าหรงเอ่ยถาม

หรงฟู่ฮ่านส่ายหน้าเบา ๆ “ลูกไม่มี”

“ถ้าเช่นนั้นครั้งเจ้าแต่งเข้าจวนของอ๋องอวี้เหิง เจ้าจะไม่ใช่คุณหนูหรงอีกต่อไปแล้วแต่จะเป็นพระชายาสาม ตอนนั้นมีเรื่องมากมายที่เจ้าต้องเรียนรู้ ความรับผิดชอบย่อมมากขึ้น” หรงฮูหยินเอ่ยเสริม แม้ว่าปกตินางจะเข้มงวดกับบุตรีแต่น้ำเสียงครานี้แฝงด้วยความอ่อนโยน “ไม่ว่าจะสถานะไหนเจ้ายังคงเป็นลูกสาวของเราเสมอ”

“ลูกเข้าใจแล้ว” หรงฟู่ฮ่านก้มหน้ารับคำอวยพรจากบิดามารดา “ลูกจะช่วยท่านพ่อและท่านแม่ ไม่ว่าจะเป็นเวลาไหนก็ตาม จะตอนนี้ก็ดี ในอนาคตก็ดี หน้าที่ของข้าในฐานะบุตรไม่เคยมีวันสิ้นสุด”

หรงฟู่ฮ่านกล่าวออกมาอย่างหนักแน่นโดยไม่รู้ตัว ราวกับมีเศษเสี้ยวความคิดหนึ่งที่เป็นของหรงฟู่ฮ่านจริง ๆ ไม่ใช่ของโจวหลาน หากหรงฟู่ฮ่านทราบว่าการที่นางแต่งงานกับอวี้เหิงคือการเลือกข้างการเมือง แม้นว่าในตอนนี้ยังไม่มีการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายแต่หลังจากนี้อีกแค่ห้าปีที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันสิ้นพระชนม์ไป เมื่อนั้นแผ่นดินจะลุกเป็นไฟ ข้าหลวงจะห้ำหั่นกันเอง ในท้ายที่สุดชัยชนะจะเป็นของจวิ้นเหยาและเมื่อนั้นที่เขาจะคิดบัญชีกับทุกคนที่ขวางทางของเขา โชคดีในโชคร้ายของตระกูลหรง โทษที่พวกเขาได้รับคือการริบยศถาบรรดาศักดิ์และถูกเนรเทศไปอยู่ชายขอบ มีแต่ฟู่ฮ่านที่ต้องติดตามสามีของตนเองไปยังชายแดนเพื่อปราบกบฏ นับแต่นั้นมานางและครอบครัวก็ไม่เคยพบหน้ากันอีกเลย

“ลูกขอลา” ฟู่ฮ่านกล่าวลาบิดามารดาของตนเองก่อนจะหยิบผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงมาสวมใส่และก้าวเท้าออกไปหยุดตรงหน้าขบวนเกี้ยวเจ้าสาว