บทที่ 1 คุณหนูตระกูลหรง

ณ แคว้นต้าเฉียง สมัยฮ่องเต้จวิ้นเหยา รัชสมัยที่เจ็ด

การกลับมาของอ๋องสามนามอวี้เหิงจากการถูกเนรเทศไปขับไล่ชนกลุ่มน้อยที่ชายแดนยาวนานถึงหกปี สร้างความระส่ำระสายให้ราชสำนักจนขุนนางน้อยใหญ่ต่างอยู่ไม่เป็นสุขแม้กระทั่งฮ่องเต้ผู้ทรงธรรม เกิดขั้วอำนาจในราชสำนัก บ้างสนับสนุนอ๋องอวี้เหิง บ้างสนับสนุนฮ่องเต้ จวิ้นเหยา เกมการเมืองที่สงบไปนานหลายปีประทุขึ้นอีกครา

คืนหนึ่งของฤดูร้อน ณ จวนของอ๋องอวี้เหิง เกิดเหตุไฟไหม้ลามทั้งจวนโดยไม่ทราบสาเหตุ ฮูหยินของอ๋องอวี้เหิงนามว่า หรงฟู่ฮ่าน จากไปจากเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้น งานศพของนางไม่มีแม้แต่ญาติมิตร ครอบครัว หรือกระทั่งสามีมาร่วมไว้อาลัย โชคดีของนางที่แม่สามีเป็นคนประกอบพิธีให้ บทสุดท้ายในชีวิตของฟู่ฮ่านจบลงเพียงเท่านี้

ผ่านไปอีกหลายปี อ๋องอวี้เหิงสะสมอำนาจทั้งในและนอกวังได้ก่อกบฏเพื่อแย่งอำนาจจากน้องชายตนเอง ไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นไร ในตอนสุดท้ายอ๋องอวี้เหิงทำการใหญ่ไม่สำเร็จและถูกประหารชีวิตในที่สุด

วันนั้นในฤดูหนาว หิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้ากระทบใบหน้าไร้ความรู้สึกของอ๋องอวี้เหิง ร่างกายของเขาซูบผอมลงไปอย่างน่าประหลาดใจ ใบหน้าเลื่อนลอยของเขามองตรงไปยังสตรีที่เขารักอย่างสุดหัวใจ สตรีผู้สูงศักดิ์บัดนี้ยืนเคียงข้างชายที่เขารังเกียจ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานกี่ปีแต่ความรู้สึกของเขาที่มีต่อนางไม่เคยเปลี่ยนแปลงสักวินาทีหนึ่ง

“เซี่ยชิว…”

คำพูดสุดท้ายของอวี้เหิงกล่าวอย่างอ่อนแรงก่อนเพชฌฆาตจะลงดาบปลิดชีวิตองค์ชายลำดับที่สามจนศีรษะสาดกระเด็นตกลงพื้นพสุธา เขายังคงจ้องมองใบหน้าของเซี่ยชิว…ซึ่งบัดนี้คือหว่านฮวงกุ้ยเฟย

บุรุษทรราชค่อยหลับตาลงอย่างช้า ๆ ในใจปล่อยวางสิ้นแล้วทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นอำนาจ ความโกรธแค้นต่อน้องชาย รวมถึงความรักของตนที่มีต่อเซี่ยชิว ทุกอย่างจบลงในวันนั้น เลือดสีชาดสาดกระเซ็นตัดกับสีขาวโพลนของหิมะ

น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น อวี้เหิงไม่เคยนึกถึงพระชายาของตนเองแม้นกระทั่งวินาทีสุดท้ายของชีวิต ผู้หญิงที่สนับสนุนจนเขามีอำนาจเช่นทุกวันนี้ ผู้หญิงที่ต้องแยกจากครอบครัวตนเองเพื่อเดินทางร่วมกับสามีตนเอง คำขอบคุณและคำขอโทษจากอวี้เหิงไม่เคยมีให้กับนาง จนกระทั่งวันที่ฟู่ฮ่านจากโลกไป น้ำตาสักหยดของอวี้เหิงกลับไม่เคยหลั่งให้นางเลยสักครา

.

.

.

“คุณหนูเจ้าคะ ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ หากตื่นช้าจะไม่ทันการนะเจ้าคะ” เสียงใสแจ๋วของหญิงวัยแรกแย้มกล่าวขณะเดินเข้ามาปลุกนายตนเองให้ตื่นก่อนจะไปตรวจสอบดูว่าเสื้อสำหรับพิธีการวันนี้เตรียมพร้อมเป็นอย่างดีหรือไม่

หญิงรับใช้ปัดเสื้อสีแดงสดปักด้วยด้ายสีทองเป็นลวดลายมงคลต่าง ๆ ก่อนจะเปิดกล่องสำหรับใส่เครื่องประดับทั้งสร้อย ต่างหู เครื่องประดับผม ทุก ๆ อย่างอย่าได้บกพร่องแม้แต่น้อย เมื่อมั่นใจว่าทุกอย่างถูกจัดการมาเป็นอย่างดี สาวรับใช้ผู้นั้นหันไปมองนายตนเองที่ยังนอนตัวกลมอยู่บนเตียงไม่ขยับไปไหนแม้แต่น้อย

“คุณหนูเจ้าคะ! รีบตื่นเถอะเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวฮูหยินมาเห็นจะโดนเอ็ดได้นะเจ้าคะ” หญิงรับใช้รีบเขย่าแขนของนายตนเองให้ตื่น ทั้งยังกังวลว่าหากเป็นเช่นนี้จะไม่ทันการไปเสียหมด

“รู้แล้วน่า ๆ เมื่อคืนนอนดึกเพราะอ่านหนังสือ นอนไม่ทันเต็มอิ่มก็ต้องไปสอบแล้วหรือ?” เสียงพูดงัวเงียของหญิงสาวบนเตียงกล่าวเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจก่อนจะเอามือตนเองจับที่หลัง “เจ็บหลังชะมัด”

“คุณหนูเจ้าคะ รีบล้างหน้าก่อนเถิดเจ้าค่ะ” หญิงรับใช้กล่าวพร้อมกับหยิบอ่างใส่น้ำสำหรับล้างหน้ายื่นให้กับนายตนเอง แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายจะดูงุนงงเล็กน้อย

“ดีจัง มีคนเอาน้ำมาให้ล้างหน้าถึงที่เตียงเลย” หญิงสาวยังคงงัวเงียก่อนจะตักน้ำขึ้นมาล้างหน้าตาตนเองให้สดชื่นเสียหน่อยแต่ทว่าเมื่อนางพินิจพิจารณาเงาสะท้อนของน้ำในอ่างตรงหน้าดี ๆ ดูแล้วนางกลับไม่คุ้นใบหน้านี้เอาเสียเลย

หันซ้ายที หันขวาที ผู้หญิงที่เป็นดั่งเงาสะท้อนก็ทำตามหล่อน ใบหน้าขาวนวลผิวละเอียดลออราววัยสาวแรกแย้มตัดกับผมสีดำขลับที่กระเซิงเล็กน้อย ดวงตาเรียวยาวประกอบขนตางอนเป็นแพ ไหนจะริมฝีปากกระจับและอวบอิ่มได้รูป ดูเช่นไรก็ไม่ใช่ ‘โจวหลาน’ ที่เธอส่องกระจกอยู่ทุกวัน เมื่อได้สติขึ้นมา โจวหลานในร่างของใครไม่รู้หันไปมองหญิงสาวที่ยื่นอ่างมาให้ก่อนจะตกใจร้องเสียงดังออกมา

“กรี๊ด!”

เสียงดังลั่นของเธอดังไปทั่วทั้งจวนจนบรรดาข้ารับใช้ต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนอนของคุณหนู ‘หรงฟู่ฮ่าน’ คุณหนูของจวนใต้เท้าหรง

“เสียงดังเอะอะอันใดกัน อ่าว…ฟู่ฮ่าน ไยเจ้ายังไม่รีบแต่งตัว ประเดี๋ยวขบวนเจ้าบ่าวจะมารับเจ้าแล้ว” เสียงของหญิงวัยกลางคนผู้สูงศักดิ์ผู้หนึ่งเดินมาตามเสียงดังโวยวายทั่วเรือนของบุตรี นางเปิดประตูเข้ามาดูว่าบุตรสาวของตนเองเป็นเช่นไรบ้าง และเมื่อได้เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของบุตรีทำให้นางยิ่งฉงนใจยิ่งกว่าเดิมพร้อมกับหันไปถามหญิงรับใช้ส่วนตัวของฟู่ฮ่านที่ต่างก็ตกใจไม่แพ้กัน

“จิงลั่ว นี้มันอะไรกัน? ไยคุณหนูหรงยังไม่แต่งตัวเสียที” น้ำเสียงขุ่นเคืองของนางทำให้หญิงรับใช้ผู้นั้นตัวสั่นผวาเล็กน้อย

“บ่าวจะรีบแต่งตัวคุณหนูเจ้าค่ะ จะไม่ทำให้เสียการเจ้าค่ะ” จิงลั่วรีบก้มลงกล่าวกับฮูหยินของจวนนี้อย่างหวาดกลัว

“หรงฟู่ฮ่าน เจ้าเองก็อย่าชักช้า งานวันนี้เจ้าลงแรงไปไม่น้อยกว่าจะได้มา อย่าทำให้ข้ากับพ่อของเจ้าต้องอับอายไปมากกว่านี้” สิ้นเสียงฮูหยินผู้นั้นเดินสะบัดชายเสื้ออกจากห้องไป

“เมื่อครู่เธอคนนั้นเพิ่งพูดชื่อ หรงฟู่ฮ่าน อย่างนั้นหรือ?” โจวหลานกล่าวทวนสิ่งที่ตนเองเพิ่งจะได้ยินเมื่อครู่พลางชี้ที่ตัวของเธอเองราวกับเริ่มประติดประต่ออะไรบางอย่างได้แล้ว “หรงฟู่ฮ่าน…ลูกสาวของใต้เท้าหรง ฮูหยินของอ๋อง อวี้เหิง คนนั้นน่ะหรือ?”

“คุณหนูหรงเจ้าคะ เมื่อครู่บ่าวทำอันใดให้คุณหนูตกใจหรือเจ้าคะ?” หญิงรับใช้กล่าวพลางเดินเข้ามาหาฟู่ฮ่าน ใบหน้าของนางกูไม่สู้ดีเท่าไหร่นักหลังจากถูกฮูหยินตระกูลหรงกล่าวเอ็ด

โจวหลานเงยหน้ามองอีกฝ่าย หากนางคือหรงฟู่ฮ่านผู้นั้นจริง ๆ เช่นนั้นผู้หญิงแต่งตัวเป็นสาวรับใช้ตรงหน้าของนางก็คือ ‘จิงลั่ว’ หญิงรับใช้คนสนิทของฟู่ฮ่านน่ะสิ…ไม่ทันได้คิดอะไร โจวหลานที่นึกได้ว่าตนเองอยู่ในร่างของฟู่ฮ่านกุมศีรษะของตนเองเพราะความเจ็บปวดเอาไว้ นึกไม่ถึงว่าชะตาชีวิตจะเล่นตลกให้โจวหลาน นักศึกษาปริญญาโทคนนี้ตื่นขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ในร่างของนางร้ายในนิยายที่ตนเคยอ่าน

“คุณหนูเป็นอะไรมากหรือไม่เจ้าคะ ยังเจ็บแผลที่ศีรษะอีกอยู่หรือ?” จิงลั่วเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

ไม่เมื่อเป็นเช่นนี้ นางต้องเล่นบทตามน้ำไปก่อนเสีย

“ไม่หรอกจิงลั่ว ข้าไม่เป็นอะไร” หรงฟู่ฮ่านกล่าวก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินช้า ๆ ไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง สายตาจดจ้องอยู่กับรูปเงาสะท้อนในกระจกตรงหน้า ก่อนหน้านี้รู้จักฟู่ฮ่านผ่านตัวอักษรในนิยาย ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็นหน้านางร้ายที่เรียกได้ว่าอำมหิตกับตาตนเองและยังต้องอยู่ในร่างของนางอีกต่างหาก

“คุณหนูเจ้าคะ ประเดี๋ยวบ่าวจะเรียกข้ารับใช้ในจวนมาช่วยคุณหนูแต่งตัวนะเจ้าคะ” จิงลั่วคลานเข้ามากล่าวกับนายตนเอง

“แต่งตัว…แต่งตัวไปไหน” ฟู่ฮ่านหันมามองจิงลั่วด้วยแววตาสงสัย ดูเหมือนวันนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นเพราะเมื่อครู่ฮูหยินเพิ่งกล่าวเรื่อง ‘การณ์ใหญ่’ อะไรเทือก ๆ นั้นอยู่

คำถามของฟู่ฮ่านทำให้จิงลั่วถึงกับนิ่งไปชั่วครู่ “คุณหนูลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่าวันนี้เป็นวันอภิเษกของท่านกับท่านอ๋องอวี้เหิง”

คำตอบของจิงลั่วทำให้ฟู่ฮ่านตกใจยิ่งกว่าเดิม โชคร้ายเกิดมาในร่างของนางร้ายที่ตายอย่างเวทนาไม่พอ ยังเกิดมาในวันที่นางต้องอภิเษกกับอ๋องอวี้เหิงอีก นี้มันเป็นวันอะไรของโจวหลานคนนี้กันเล่า