บทที่ 3 งานแต่งที่ไม่มีใครใฝ่ฝัน

เป็นดั่งที่นางคิดเอาไว้ไม่มีผิด

ขบวนเจ้าสาวที่ไร้ซึ่งเงาของเจ้าบ่าว

มีเพียงเกี้ยวที่ตกแต่งสวยงามและบรรดาวงมโหรีที่บรรเลงเพลงมงคล

หรงฟู่ฮ่านถอดถอนหายใจก่อนจะก้าวเท้าขึ้นเกี้ยวด้วยตนเอง ไม่รอให้ชาวบ้านที่มามุงดูขบวนต้องติฉินนินทา แค่ขบวนที่ไร้เจ้าบ่าวยังพอว่าแต่การเข้าร่วมหอกับเจ้าบ่าวโดยไม่ได้ร่วมการเสพสังวาสต่างหากที่น่าอับอาย หรงฟู่ฮ่านกล่าวกับจิงลั่วที่ตามขบวนอย่างเบา ๆ ว่าตนเองพร้อมแล้ว ไม่ต้องรออะไรทั้งนั้น

ทันทีที่ขบวนเจ้าสาวเคลื่อนตัวออกจากจวนตระกูลหรง ลับหายไปจากสายตาเรื่อย ๆ หรงฟู่ฮ่านเพียงมองลอดออกไปจากหน้าต่างเกี้ยว นับเวลาที่จะได้เจอกับผู้ชายคนนั้น…ชายที่โหดเหี้ยม ไร้ความปราณี ไม่ว่าจะนอกหรือในสนามรบ

“อวี้เหิง…เราจะได้พบกันแล้วหรือ?”

ขบวนเจ้าสาวเคลื่อนตัวมาถึงจวนของท่านอ๋อง หรงฟู่ฮ่านใช้เวลาระหว่างทางคิดว่าชีวิตหลังจากนี้จะทำเช่นไร นางได้คำตอบแล้วว่าจะทำเช่นไรต่อแต่ก่อนอื่นนางต้องได้ใช้เวลาส่วนตัวกับอวี้เหิงเสียก่อน

“อ๋องอวี้เหิง ผู้ชายที่ฟู่ฮ่านรักนักรักหนา…ผู้ชายที่มีแววจะได้เป็นฮ่องเต้แต่ไม่ได้เป็น” หรงฟู่ฮ่านทบทวน หากตามความทรงจำของหรงฟู่ฮ่าน นางเจอเขาครั้งแรกตอนนางอายุเจ็ดขวบ เขาสองคนเริ่มต้นจากการเป็นเพื่อนวัยเด็กแต่เมื่อโตขึ้นจึงเริ่มห่างเหินเรื่อยจนไม่ต่างจากคนแปลกหน้า ในวันนี้ต้องมาร่วมชายคาในฐานะสามีภรรยา

“คุณหนูเจ้าคะ ใกล้ถึงจวนท่านอ๋องแล้วเจ้าค่ะ” จิงลั่วกระซิบบอกนายตนเองจากนอกเกี้ยว

หรงฟู่ฮ่านพยักหน้ารับก่อนจะรีบเตรียมตัวให้พร้อม

“ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจริง ๆ ยังไม่ทันได้ชินกับชีวิตในโลกนี้เลย” หรงฟู่ฮ่านพึมพำอีกครั้ง

เมื่อเกี้ยวเจ้าสาวหยุด หรงฟู่ฮ่านใช้เวลาทำใจครู่หนึ่งก่อนจะเดินลงจากเกี้ยวช้า ๆ โดยที่จิงลั่วค่อยประคอง นางมองลอดผ้าผ่านสีแดงไปยังประตูหน้าจวนที่เขียนอักษรชื่อเจ้าของตัวเด่นหรา ที่ประตูประดับอักษรมงคลสีแดง มีแขกมารวมงานมากมายแต่ในบรรดาแขกเหล่านั้นมีชายใส่ชุดสีแดงยืนเด่นตระหง่านชวนมอง

เขาคนนั้นคืออวี้เหิง

หรงฟู่ฮ่านมองเห็นหน้าชายผู้นั้นไม่ชัดเจน ท่าทางของเขาสง่างามกว่าใครอื่นแต่กลับเย็นชาต่อนางมากเช่นกัน เกี้ยวเจ้าสาวที่ไร้เจ้าบ่าวมารับคงเป็นเรื่องน่าขันของชาวบ้านไปสักช่วงหนึ่ง

ใบหน้าของอวี้เหิงเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อนางเดินเข้ามาใกล้เขา ชัดยิ่งกว่านั้นคือแววตาเย็นชาอย่างหาใครเทียบไม่ได้

“อวี้เหิง…” ฟู่ฮ่านเดินมาหยุดตรงหน้าอวี้เหิง

ชายตรงหน้างดงามยิ่งกว่าใครดั่งคำบรรยายในนิยาย อาจจะมากเสียกว่าที่นิยายบรรยายเอาไว้เสียอีก เบื้องหน้าใบหน้าที่เย็นชาไร้ความรู้สึกของทรราชตรงหน้าหรงฟู่ฮ่าน เจ้าของใบหน้าเรียวยาวสันกรามชัดเจน ผมสีดำขลับทอดยาวถึงกลางหลังตัดกับชุดแต่งงานสีแดงมงคล แววตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมาที่ร่างของฟู่ฮ่านแต่นัยน์ตาของเขาไม่มีนางอยู่เลย

ท่าทางห่างเหินของบุรุษตรงหน้าชัดเจนแจ่มแจ้งยิ่งกว่าสิ่งใด

ภายใต้งานเลี้ยงรื่นเริงที่ไม่ต่างอะไรกับกรงนกที่กักขังอิสรภาพขององค์ชายเอาไว้ ไม่แปลกใจที่อีกฝ่ายจะมีท่าทางเรียบเฉยต่อนางเฉกเช่นที่เป็นอยู่

หรงฟู่ฮ่านเอื้อมมือออกไปหมายจะให้อวี้เหิงช่วยพยุงนาง ทว่าอวี้เหิงมองมือของนางด้วยแววตายากจะบรรยาย เขาเมินเฉยต่อคำเชื้อเชิญของเจ้าสาว เดินเข้าจวนไปตามหน้าที่ที่พึงกระทำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ต่อหน้าบรรดาแขกที่มาร่วมงาน ไร้เสียงครหาใด ๆ มีเพียงความเงียบที่น่าอึดอัดใจ

หรงฟู่ฮ่านก้มหน้าลงเล็กน้อย ดึงมือตนเองกลับและเดินตามอวี้เหิงไป

พิธีแต่งงานดำเนินไปตามธรรมเนียม หรงฟู่ฮ่านยืนเคียงข้างอวี้เหิงทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน คู่บ่าวสาวไม่มีแม้นแต่จะมองหน้ากันและกัน ต่างก้มหน้าลงราวกับคนแปลกหน้าซึ่งกันและกัน

กราบที่หนึ่งแด่ฟ้าดิน

กราบที่สองให้พ่อแม่

กราบที่สาม…มอบให้กันและกัน

เมื่อสิ้นพิธีแต่งงานที่เจ้าบ่าวไม่เต็มใจจะแต่งงานกับเจ้าสาวที่ตื่นขึ้นมาก็ต้องเข้าพิธีแบบไม่รู้เรื่องตามบทนิยาย หลังจากนี้โจวหลานในร่างของหรงฟู่ฮ่านต้องใช้ชีวิตในฐานะพระชายาสาม ฮูหยินขององค์ชายสาม อ๋องอวี้เหิง

ตัวอักษรมงคลประดับประดาทั่วห้องนอน หญิงสาวในชุดเจ้าสาวมองออกไปนอกหน้าต่างเรือนหอตนเอง จนตอนนี้เข้าพลบค่ำ หิ่งห้อยส่งแสงสีทองประกายในสวนนอกห้อง ฟู่ฮ่านนั่งลงข้างหน้าต่างเพื่อเชยชมบรรยากาศข้างนอกเงียบ ๆ ทั้งเสียงจิ้งหรีดดั่งจากป่าไผ่ เสียงน้ำที่ไหลตกกระทบโขดหิน

“นับว่าไม่แย่เสียทีเดียว ถึงอย่างไรเสียอวี้เหิงก็ไม่ได้มีใจจะเข้าหอกับหรงฟู่ฮ่านอยู่แล้วนี่” หรงฟู่ฮ่านกล่าวพลางมองชุดสุราที่สาวใช้เพิ่งเอามาตั้งไม่นานมานี้ มีจอกสำหรับบ่าวสาวสองจอกที่ว่างเปล่า

คิดได้เช่นนั้นนางจึงลุกขึ้นมารินสุราให้ตนเอง ถือว่าจอกนี้ดื่มให้กับหรงฟู่ฮ่านจริง ๆ แด่งานแต่งงานกับคนที่นางรักอย่างสุดหัวใจ จอกที่สองมอบให้กับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่แสนขมขื่นของสตรีสูงศักดิ์ผู้นี้