บทที่ 8 มาทำอะไรที่นี่

"จะพาน้องไปวันเกิดหนูดาด้วยเนี่ยนะ ลูกคิดอะไรอยู่?"

หทัยถามลูกชายออกไปด้วยความตกใจทันทีที่ได้ยินพระเพลิงมาบอกว่าขอพาเกวลินออกไปที่งานวันเกิดของใครอีกคนที่ลูกชายเธอรักอยู่ นั่นไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเกวลินเลยสักนิด แต่การที่อีกคนไม่ปฏิเสธก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอแปลกใจนัก เด็กคนนี้มักทำทุกอย่างเพื่อให้พระเพลิงรู้สึกดีอยู่แล้ว

พระเพลิงพยักหน้าตอบรับไป เขารู้ดีอยู่แล้วว่าแม่ต้องถามแบบนี้ออกมา เกวลินเดินลงมาขัดบทสนทนาทั้งหมด เธอมองป้าหทัยที่มองมาด้วยสายตาเป็นห่วงแล้วสลับไปมองพระเพลิงด้วยความสงสัยว่าเมื่อครู่สองแม่ลูกกำลังคุยอะไรกันอยู่ เป็นพระเพลิงที่บ่ายเบี่ยงแล้วรีบเรียกให้เธอเดินออกมาจากตัวบ้าน เขาขี้เกียจอยู่มองสายตาดุที่ส่งมาจากแม่ของเขาอีก  

"วันนี้พี่หล่อไหมคะ?" 

เกวลินนิ่งไปกับคำถามนี้ของพระเพลิง จู่ๆก็รู้สึกเหมือนว่าใบหน้าร้อนเหอขึ้นมา ทำไมเขาถึงกล้าถามประโยคนี้กับเธอ ไม่รู้เลยหรือไงว่าในสายตาเธอ เขาดูดีมากกว่าใครทั้งนั้น

"เกลคะ?"

"คะ? เอ่อ...คือ ดูดีมากแล้วค่ะ" พระเพลิงค่อยสบายใจหน่อย เขาแต่งตัวแล้วก็เลือกน้ำหอมอยู่นานกว่าจะได้แบบที่ต้องการ เพียงเพื่อให้วันนี้ดารกาจะได้ประทับใจเขามากที่สุด

เกวลินยืนถอนหายใจอยู่หน้าร้านรอพระเพลิงที่กำลังเอารถไปจอด เธอก้มมองดูตัวเองสลับกับมองร้านอาหารตรงหน้า ได้ยินมาว่าพระเพลิงเองที่เป็นคนจองแล้วเหมาร้านนี้ให้ พอยิ่งคิดแบบนี้แล้วก็ได้เอาแต่ยืนสงสัยว่าเธอมาทำอะไรที่นี่กันนะ

บรรยากาศในงานถูกตกแต่งซะสวยหวานในแบบที่ดารกาน่าจะชอบ เกวลินรับเครื่องดื่มที่พนักงานเดินมาเสิร์ฟให้ก่อนจะกลับไปนั่งอยู่ตรงมุมร้านอย่างเงียบๆ

ภายในงานวันเกิดแสนอบอุ่นนี่ส่วนใหญ่ก็เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น ทุกคนดูรู้จักกันดียกเว้นเธอก็เลยไม่รู้ว่าจะต้องแทรกอะไรระหว่างบทสนทนาดีเลยเลือกที่จะมาหลบอยู่ตรงนี้ดีกว่า

"ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวละครับ?"

เงยหน้าไปมองก็เห็นเป็นภาคภูมิที่เดินเข้ามาทัก เกวลินวางเครื่องดื่มในมือลงแล้วลุกขึ้นเพื่อยกมือไหว้ทักทายเขา อีกคนยกมือรับไหว้ทั้งรอยยิ้ม ภาคภูมิไม่ได้เจอกับเธอมาบ้าง แต่ก็ได้ยินเพื่อนพูดถึงเกวลินมาตลอด จนถึงตอนนี้ก็ยังได้แต่สงสัยว่าทำไมพระเพลิงถึงอดใจที่จะไม่ตกหลุมรักเธอได้กัน

"ไปหาไอเพลิงดีไหม พี่พาไป"

"ไม่ดีกว่าค่ะ พี่เพลิงคุยกับเพื่อน เกลไม่อยากกวน"

"ว่าแต่ปกติทุกปีพี่ไม่เคยเห็นเพลิงมันพาน้องเกลมาเลย ทำไมวันนี้มาได้ละครับ?" ก็คงเพราะเขากำลังจะทำเรื่องสำคัญละมั้ง ถึงได้อยากให้เธอมาเป็นพยานรักในครั้งนี้ด้วย เกวลินได้แต่ตอบในใจแบบนั้น แต่ในความเป็นจริงก็แค่ยิ้มรับไป

"พี่ภาคไม่ไปคุยกับเพื่อนหรอคะ?"

"อันนี้เรียกว่าไล่ใช่ไหมครับ?" เกวลินรีบยกมือปฏิเสธยกใหญ่ เธอก็แค่ไม่รู้ว่าจะต่อบทสนทนายังไงไม่ได้ตั้งใจจะไล่อย่างที่คนตรงหน้าเข้าใจ

"เกลขอโทษนะคะถ้าทำให้พี่ภาคคิดแบบนั้น"

"พี่ก็แค่ล้อเล่นครับ อย่าคิดมากสิ" ภาคภูมิหัวเราะร่าออกมาตอนที่เห็นว่าเธอคิดมากขนาดนั้นเรื่องที่เขาเย้าเล่นไป เกวลินแคร์ทุกคนมากขนาดนี้เลย แล้วแน่ใจหรอว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้จะไม่ทำให้เธอเจ็บ

"มายุ่งอะไรกับน้องกู?" 

พระเพลิงเดินเข้ามาขัดกลางบทสนทนา ก่อนหน้านี้เขามัวแต่คุยกับเพื่อนจนลืมว่าพาคนน้องมาด้วย หันไปหาอีกทีก็ไม่เจอแล้ว พอเดินมาเห็นว่าอยู่ตรงนี้กับเสือผู้หญิงอย่างเพื่อนเขาก็เลยต้องรีบเข้ามากันสักหน่อย ถึงจะเป็นเพื่อนกันกับเขาก็ไว้ใจไม่ได้หรอก

"น้องที่ไหน พ่อแม่เดียวกันก็ไม่ใช่ ถามน้องดูก่อนไหม ว่าอยากเป็นน้องมึงหรือเปล่า"

"เกลไม่อยากเป็นน้องพี่หรอคะ?" ดูเหมือนจะเป็นคำถามแสนธรรมดาของพระเพลิง แต่มันกำกวมสำหรับคนที่ได้รับคำถามอย่างเธอ สายตาของภาคภูมิแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์อยู่ในนั้น ราวกับว่าเขารู้ว่าเธอรู้สึกอะไรอยู่

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ"

"พี่ว่าน้องเกลไม่ได้อยากเป็นน้องมันหรอก" เกวลินหันไปมองคนที่ย้ำเรื่องนี้ไม่หยุด ถึงจะรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยแต่ในใจเธอกับตอบว่าใช่อย่างห้ามไม่ได้ 

"เลิกพล่ามเลยมึงอ่ะ มากับกูด้วย ไม่ต้องไปยุ่งกับเกล" พระเพลิงลากตัวเพื่อนตัวดีออกไปจากตรงที่คนน้องอยู่ทันที ปล่อยให้อยู่ตรงนี้ไม่ได้หรอกเดี๋ยวมันจะมาหลอกล่อให้เกวลินเสียคน

เกวลินนั่งอยู่คนเดียวมาตลอดงาน มองดูกลุ่มเพื่อนที่พากันพูดคุยด้วยความสนุก พระเพลิงเองก็เกาะติดกับดารกาเสียจนคงลืมไปแล้วว่าพาเธอมาที่นี่ด้วยกัน ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทักหาคะนิ้ง เพื่อนพิมพ์ตอบเธอราวกับรู้ว่าในตอนนี้เธอกำลังเผชิญกับอะไรอยู่ อย่างน้อยการคุยกับคะนิ่งก็ทำให้เธอหายเหงาขึ้นมาได้บ้าง 

นั่งอยู่สักพักไฟในร้านก็ดับลงคงถึงเวลาที่จะเซอร์ไพรส์เค้กที่พระเพลิงเตรียมไว้ให้แล้ว และหลังจากนั้นเขาก็คงจะทำในสิ่งที่ใจอยากทำมาโดยตลอด

เกวลินเห็นเพียงแค่หน้าของเขากับใครอีกคนผ่านแสงเทียนเท่านั้น แววตาของพระเพลิงที่ใช้มองดารกามันชัดเจนเสียจนใจดวงน้อยเองยังกระตุกวูบ เธอคงไม่สามารถอยู่ยืนดูพระเพลิงสารภาพรักกับใครได้แน่

โซนด้านนอกของร้านเป็นที่ที่เธอเลือกจะเดินมาเพราะไม่มีที่ไหนให้เธอหลีกหนีไปอีกแล้ว ยืนกอดอกหันหลังเพื่อไม่ให้เห็นภาพบาดตาบาดใจพวกนั้น หยดน้ำตาไหลลงมาจนต้องพยายามเอามือเช็ดมันออก ก่อนที่จะมีผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งยื่นมาให้

"คนสวยไม่เหมาะกับน้ำตาหรอกนะครับ"

"เกลไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แค่ฝุ่นมันเข้าตา"

"เคยมีคนบอกไหมครับว่าน้องเกลโกหกไม่เก่ง" เกวลินรู้สึกว่าเธอคงไม่ได้คิดไปเองอีกแล้ว ภาคภูมิน่าจะรู้ว่าเธอคิดอะไรแล้วรู้สึกอะไรอยู่จริงๆ หรือว่าทุกคนจะรู้กันหมดยกเว้นเจ้าตัวอย่างพระเพลิง

"ไม่ไปอวยพรพี่ดาหรอคะ?"

"ดามีคนอวยพรเยอะแยะ แต่น้องเกลไม่มีใครอยู่ด้วยเลยนี่ครับ" ประโยคนั้นของภาคภูมิทำให้เธอแอบเจ็บในใจ มันก็จริงอย่างเขาว่า ในตอนนี้เธอไม่มีใครเลย และถ้าพระเพลิงทำสำเร็จ เธอก็จะเสียเขาไปด้วย

"เกลไม่เป็นไรค่ะ"

"ไม่เป็นไรจริงๆหรอครับ? ทำไมไม่แสดงออกให้มันรู้บ้างละ ว่าน้องเกลรู้สึกไม่ดีที่มันคอยให้ช่วยเรื่องดาแบบนี้