บทที่ 9 ช่วยห้ามพระเพลิงที

เกวลินฉุกคิดตามที่ภาคภูมิพูด ก็จริงอย่างที่เขาว่า เธอไม่เคยบอกหรือแม้แต่จะแสดงออกให้พระเพลิงรู้เลยว่าเธอรู้สึกไมดีในทุกครั้งที่ต้องมาช่วยเขาเรื่องดารกา แต่จะโทษพระเพลิงอย่างเดียวมันก็ไม่ถูก เพราะเป็นเธอเองที่ตอบรับจะช่วยเขาด้วยความเต็มใจ เกวลินก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักพระเพลิงมากพอจนสามารถช่วยเขาได้ทุกเรื่องขอแค่ให้เขามีความสุข

"บางทีการเห็นแก่ตัวบ้างมันก็ไม่แย่หรอกนะ" ทุกคำที่ภาคภูมิบอกมันคือความจริง แต่เกวลินเข้มแข็งไม่พอที่จะเห็นแก่ตัวใส่พระเพลิง เอาไว้วันหนึ่งที่เธอทนไม่ไหว ทุกอย่างมันก็คงเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็นเองนั่นแหละ

"เกลไม่เป็นอะไรเลยค่ะพี่ภาค ขอบคุณมากนะคะ"

"พี่ยังว่างนะ เผื่อไว้เป็นตัวเลือกได้" 

"ยังว่างอยู่อีกหรอคะ? เห็นพี่เพลิงชอบเล่าว่าพี่มีสาวเยอะแยะ"

"ห๊าา ไอเพลิงนี่เดี๋ยวต้องโดนสักที น้องเกลอย่าพึ่งมองพี่เป็นผู้ชายแบบนั้นนะครับ คนเจ้าชู้ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเจ้าชู้กับทุกคนสักหน่อย"

"เกลจะพยายามเชื่อก็แล้วกันค่ะ"

สองคนพูดคุยกันอย่างสนุกแล้วพากันหัวเราะร่า เกวลินนึกอยากขอบคุณภาคภูมิจริงๆที่มาทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ไม่รู้ว่าบรรยากาศข้างในจะเป็นยังไงบ้าง พระเพลิงจะได้สารภาพรักกับดารกาหรือยัง คิดได้แบบนั้นก็เลยถอนหายใจออกมา

"อยากกลับก่อนไหม พี่ไปส่งได้นะ" 

"น้องเกล!! ช่วยพี่ห้ามเพลิงทีค่ะ" 

เกวลินวิ่งตามมาทันที่หลังจากดารกาวิ่งไปขอให้เธอช่วยด้วยความตกใจ เข้าไปก็เห็นว่าพระเพลิงกำลังต่อยอยู่กับใครอีกคนที่เธอไม่รู้จัก หรือไม่แม้แต่จะเคยเจอมาก่อนด้วยซ้ำ

พอตั้งสติได้ก็รีบเข้าไปห้ามพระเพลิงเอาไว้พร้อมกับภาคภูมิที่วิ่งเข้ามาช่วยด้วยอีกคน แรงของพระเพลิงเวลาโกรธมันมากซะจนแทบฉุดเอาไว้ไม่อยู่

"พี่เพลิงหยุดก่อนค่ะ" แม้พยายามเอ่ยห้ามเท่าไหร่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผล อีกฝั่งก็ไม่ยอมหยุดแถมยังพุ่งเข้ามาหาพระเพลิงอยู่อย่างนั้น จนเกวลินต้องเปลี่ยนไปช่วยรั้งคนตรงหน้าที่เธอไม่ได้รู้จักไว้แทนเพราะกลัวว่าจะมาทำร้ายพระเพลิงได้

"เกล!!"

เกวลินล้มไปที่พื้นเต็มแรงทันทีที่แขนแกร่งของคนที่กำลังพุ่งหาพระเพลิงพลาดฟาดเข้าไปที่ใบหน้าของเธอ เป็นภาคภูมิที่นั่งลงมาดูเธอก่อน เชยคางมลขึ้นมาดูแล้วตาเบิกกว้างที่เห็นเลือดที่เลอะตรงมุมปาก

"มึงกล้าทำน้องกูหรอว่ะ!"

"เพลิงหยุดนะ!!" 

พระเพลิงหยุดนิ่งด้วยน้ำเสียงแข็งของดารกาที่ดังขึ้น เกวลินก็แอบน้อยเนื้อต่ำใจในตัวเองเหมือนกัน ทั้งที่เธอพยายามห้ามไม่ให้ใครทำร้ายเขาจนเจ็บตัวแบบนี้ แต่ดูเหมือนพระเพลิงจะไม่ได้สนใจมากขนาดนั้น สายตาของเขายังเอาแต่มองดารกาด้วยความเจ็บปวด ถ้าเธอคิดไม่ผิดผู้ชายคนนั้นที่ดารกายืนกอดแขนไว้คงจะเป็นคนที่ดารกากำลังคบหาดูใจอยู่สินะ

ขาเรียววิ่งตามพระเพลิงที่เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกมาที่รถ รีบคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วมองอีกคนที่ไม่ยอมพูดอะไร รถเคลื่อนตัวไปจนเธอทันเห็นตอนภาคภูมิวิ่งตามมาแค่หางตาเท่านั้น

"พี่เพลิงคะ ขับช้าหน่อยได้ไหม" เธอกำสายเข็มขัดนิรภัยเอาไว้แน่นเพราะความเร็วของรถที่กำลังทำให้หวาดกลัว แต่ถึงจะบอกพระเพลิงออกไปกี่ครั้งเขาก็ไม่ยอมลดความเร็วลงแถมยังเหยียบเพิ่มขึ้นอีก

"พะ พี่เพลิงคะ"

"เงียบ!!"

พอเขาตะคอกแบบนั้นเธอก็เลยได้แต่เงียบไปเพราะไม่อยากให้เขาโกรธเพิ่ม ความเร็วรถที่แล่นไปจนแทบจะมองไม่เห็นว่าข้างทางมีอะไรอยู๋บ้างทำให้กายบางเริ่มสั่นเทา ภาพเหตุการณ์วันที่เกิดอุบัติเหตุย้อนกลับเข้ามาในความคิด เกวลินเริ่มหายใจแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ 

รถที่พุ่งมาจากซอยอย่างกะทันหันทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้น แต่โชคดีที่พระเพลิงหักหลบได้ทันก่อนจะเบรคจนเธอเกือบหัวกระแทก พระเพลิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ โชคดีที่ไม่เกิดอุบัติเหตุ 

เกวลินนั่งนิ่งหายใจถี่รัวทั้งสายตาคู่นั้นมองไปแต่เบื้องหน้า พระเพลิงพยายามเรียกอยู๋หลายครั้งก็ไม่สามารถดึงเธอให้หันกลับมามองได้ จนเข้าต้องแตะตัวคนน้องให้ได้สติ

หยดน้ำตาไหลออกมาจากตาคู่สวยจนอาบแก้ม วินาทีนั้นเขาถึงได้นึกออกว่าน้องกลัวเหตุการณ์แบบนี้มากแค่ไหน ทันทีที่คิดได้ก็รีบโอบกอดเธอแล้วลูบแผ่นหลังปลอบประโลม

"ไม่ต้องกลัวนะคะ พี่อยู่นี่" 

"พ่อ มะ แม่"

"ไม่เป็นไรนะคะ ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ร้องนะคนเก่งของพี่"

บ้านวรหิรัญ

พระเพลิงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้าน กลิ่นแอกอฮอล์คละคลุ้งไปทั่ว ตั้งแต่เขากลับมาถึงก็เอาแต่ดื่มอยู่อย่างนั้น นึกถึงเหตุการณ์ในงานวันเกิดดารกาแล้วก็โมโหจนอยากปาแก้วในมือให้แตก ทั้งที่มันกำลังจะดีอยู่แล้วแท้ๆ 

เขากำลังจะให้ของขวัญกับดารกาแล้วจะพูดสารภาพความรู้สึกในใจให้เธอฟัง แต่แล้วคนที่เธอบอกว่ากำลังคบหาแต่ทะเลาะกันอยู่ก็โผล่มา มันชิงให้ของขวัญก่อนเขาแล้วก็อธิบายว่าเรื่องที่ทำให้ดารกาคิดมากเป็นแผนเซอร์ไพรส์วันเกิดเท่านั้น ทั้งสองคนกอดกันแน่นโดยไม่สนใจเลยว่าเขาจะรู้สึกยังไง แล้วยิ่งมันทำหน้าเหมือนกับว่าชนะเขามันก็ยิ่งทำให้โมโหมากกว่าเดิม

ร้านอาหารวันนี้เขาเป็นคนจองให้ ภายในงานเขาก็เป็นคนจ่ายค่าดอกไม้ ทั้งเค้กทั้งเซอร์ไพรส์มันก็เป็นของเขาและความคิดของเขาทั้งนั้น แล้วมันกล้าดียังไงมาสร้างความประทับใจให้ดารกาหยามหน้าเขาแบบนี้

"จะดื่มให้มันได้อะไรขึ้นมา?"

"น้องนอนแล้วหรอครับ" พระเพลิงไม่ได้อยากตอบคำถามแม่เขา รู้ดีว่าแม่คงหงุดหงิดมาก ยิ่งตอนเห็นสภาพน้องที่เขาพากลับมาบ้านก็เอาแต่บ่นเขาไม่หยุด

"นอนไปแล้ว แม่ให้กินยาไป เพราะเหมือนจะผวาไม่หยุดเลย" 

"แล้วแม่ไม่นอนหรอครับ ดึกมากแล้ว"

"ลูกชายเป็นแบบนี้จะไปนอนหลับได้ยังไง" เขาถึงกลับชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม พระเพลิงมองแม่ที่นั่งลงมาข้างเขาแล้วเอามือลูบหลัง

"ดูเหมือนว่าทุกอย่างวันนี้จะไม่เป็นไปตามที่ผมคิดเลยครับคุณแม่"

"แม่รู้ แต่ว่าเพลิงก็รู้ไม่ใช่หรอลูกว่าหนูดาไม่เคยคิดกับลูกแบบนั้นเลย ทำไมถึงไม่มองคนอื่นบ้าง"

"ผมชอบดามานาน ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันจนมารู้สึกชอบก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องเสียดาให้ใคร ใจผมมีแค่ดามาตลอด แล้วคุณแม่คิดว่าผมควรจะมองใครละครับ"

"บอกแม่หน่อยสิว่าลูกไม่รู้ว่าน้องคิดกับลูกยังไง"

"ผมรู้ครับ แต่ผมไม่ได้คิดเหมือนกันกับน้อง"