บทที่ 7 พี่ขอโทษ

"ผมไม่แต่งครับ!"

เสียงแข็งดังขึ้นก่อนพระเพลิงจะเดินเข้ามา เกวลินพยายามสบตากับเขาเพื่อให้เขาได้รู้ว่าเธอไม่ได้อยากจะตัดสินใจหรือพูดถึงเรื่องนี้เลย แต่สายตาที่ได้รับกลับมาจากเขาดันเป็นสายตาขุ่นเคืองจนเธอเองต้องเม้มปากแน่น

เกวลินได้แต่ยืนก้มหน้าแล้วรอฟังว่าระหว่างนี้บทสนทนาจะเป็นยังไงต่อ เสียงของพระเพลิงเถียงกับคุณลุงคุณป้าดังลั่น เขาเอาแต่พูดซ้ำไปซ้ำมาเพื่อปฏิเสธว่าไม่อยากแต่งงานกับเธอ ถึงจะรู้ดีอยู่แล้วว่าพระเพลิงไม่ได้ชอบเธอเลย แต่ก็ไม่ได้คิดว่าเขาจะดูโกรธเคืองมากขนาดนี้เพียงแค่ได้ยินเรื่องที่คุณป้าคุยกับเธอ

"ผมไม่มีวันแต่งงานกับเกล ผมไม่ได้รักน้องครับ! แล้วก็ไม่มีวันรักด้วย!"

"ตาเพลิง!!"

เกวลินนิ่งไปสักพักและไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาในตอนนี้ คำว่าไม่รักจากเขาว่าเจ็บมากแล้ว แต่คำว่าไม่มีวันรักยิ่งตอกย้ำให้ใจดวงน้อยแทบแตกสลายมากขึ้นไปอีก เธอพยายามข่มน้ำตาที่รื้นขึ้นมาในดวงตาจนมองอะไรพล่ามัวไปหมด ก็พระเพลิงไม่ชอบเธอไง การที่เขาจะปฏิเสธเรื่องนี้มันก็ไม่แปลก แต่ถ้าเธอไม่ต้องรับรู้หรือได้ยินมันเลยน่าจะดีกว่า

"เกลไม่อยากแต่งค่ะคุณป้า วันนี้เกลไม่ทานมื้อเย็นนะคะ ไม่ต้องให้คนไปตาม"

"เกลคะ....." พระเพลิงพึ่งรู้ตัวตอนนี้ว่าสิ่งที่เขาพูดทำน้องเสียใจ มองตามเกวลินที่วิ่งขึ้นชั้นบนไปแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาก็แค่พูดไปเพราะอารมณ์หงุดหงิดที่จู่ๆก็มาได้ยินบทสนทนานี้เข้า 

เช้าอีกวันพระเพลิงยืนคิดไม่ตกอยู่หน้าห้องคนน้อง เขาไม่ได้เจอเกวลินตั้งแต่มื้อเย็นเมื่อวานจนถึงมื้อเช้าวันนี้ที่เธอไม่ลงมาร่วมโต๊ะเหมือนอย่างเคย ถามแม่บ้านก็ได้ความแค่ว่ามาตามเธอแล้ว แต่เธอปฏิเสธแล้วสั่งห้ามเอาไว้ว่าไม่ให้มาเรียกอีก ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาพูดเมื่อวานคงทำให้น้องเสียใจมากถึงได้เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้องแบบนี้

ตัดสินใจลองเคาะประตูไปสองสามครั้งแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเธอจะมาเปิดหรือแม้แต่ส่งเสียงตอบรับ สุดท้ายก็ได้แต่เรียกชื่อไปเพื่อหวังว่าถ้าเธอรู้ว่าเป็นเขาแล้วจะเปิดประตูให้

รอเพียงไม่นานบานประตูก็เปิดออก เกวลินยังอยู่ในชุดนอนกระโปรงสีขาว พระเพลิงแทบไม่สามารถละสายตาไปจากดวงตาคู่สวยที่บวมแดงได้เลย คงเป็นเขาสินะที่ทำให้น้องร้องไห้มากขนาดนี้ 

"พี่เพลิงมีอะไรหรอคะ?" ยิ่งในยามที่เธอยังคงพยายามฝืนยิ้มให้กัน เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดมากเข้าไปอีก

"พี่เห็นว่าเกลไม่ลงไปทานข้าว....."

"เกลปวดหัวนิดหน่อยค่ะ ไม่มีอะไรหรอก"

"ปวดหัวหรอคะ? ไม่สบายหรือเปล่า?" พระเพลิงชะงักไปทันทีที่เห็นว่าเกลวลินถอยหลังหนีเขาที่กำลังจะเอาหลังมือแตะหน้าผากเธอดูว่ามีไข้หรือเปล่า 

"เกลไม่เป็นไรค่ะ พี่เพลิงไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมคะ เกลขอตัวไปนอนพักก่อน" 

เกวลินขมวดคิ้วมองพระเพลิงที่ยื้อบานประตูเอาไว้ไม่ให้เธอปิด ที่ไม่อยากคุยกับเขาตอนนี้เธอไม่ได้อยากจะทำตัวน้อยใจหรืองอนเขาให้มากความหรอก แต่แค่ยังไม่สามารถมองหน้าเขาได้ก็เท่านั้น เพราะกลัวว่าถ้ามองนานเข้าเธออาจจะห้ามน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ในตอนนี้น้ำตาเจ้ากรรมที่พยายามกักกลั้นเอาไว้มันไหลลงมาแล้ว

"อย่าร้องสิคะ พี่ขอโทษ"

"ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ พี่เพลิงไม่ได้ผิดสักหน่อย" เกวลินเช็ดน้ำตาออกไปอย่างลวกๆ พระเพลิงก็แค่ไม่รักเธอ และการไม่รักมันก็ไม่ใช่ความผิดเลย

"พี่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดจาทำร้ายจิตใจเกลนะคะ ก็แค่ตกใจที่คุณแม่พูดเรื่องนั้นขึ้นมา"

"เกลเข้าใจค่ะ" เกวลินก็ยังคงเป็นเกวลินคนที่เอาแต่เข้าใจพระเพลิงไปซะทุกเรื่อง ทั้งที่ในตอนนี้ก็แทบจะแตกสลายแต่ก็เอาแต่บอกว่าเข้าใจอยู่อย่างนั้น

"ขอบคุณนะคะที่เข้าใจพี่" แล้วเธอทำไรได้บ้างนอกจากบอกออกไปว่าเข้าใจเขา และไม่ว่าเขาจะคิดหรือทำอะไรเธอก็ไม่เคยมองว่าสิ่งที่เขาทำมันผิดเลย ก็คนมันไม่ได้รัก ต่อให้เธอพยายามมากแค่ไหนเขาก็ไม่ได้รัก

"มีเรื่องไหนที่เกลไม่เข้าใจพี่เพลิงบ้างละคะ" 

"นั่นสิเนอะ" 

"เท่านี้ใช่ไหมคะที่พี่อยากคุยกับเกล" พระเพลิงไม่ได้ตอบอะไรแต่ถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้องเธอแทน

เกวลินคิดไปว่าพระเพลิงอาจจะยังอยากคุยอะไรบางอย่างกับเธอ หรือมาอยู่เป็นเพื่อนเพื่อปลอบประโลมกัน แต่เธอเดาผิดไปทั้งหมด

เขาก็แค่ต้องการมาคุยเรื่องใครอีกคนเท่านั้น วันนี้เป็นครั้งแรกที่เกวลินได้ยินว่าดารกามีใครอีกคนที่กำลังคบหาอยู่ด้วย แต่ดูเหมือนว่านั่นจะไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้พระเพลิงเลิกชอบดารกาไปได้ 

เธอไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลกอะไร เกวลินเองก็เข้าใจสถานการณ์ที่พระเพลิงเป็นอยู่ที่สุด มันเหมือนกับเธอไงที่รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้รัก แต่ก็ยังจมปรักอยู่แบบนี้

ต่างกันก็แค่พระเพลิงกล้าพอที่จะสู้ แต่เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดสู้เพราะรู้ว่าเขาไม่มีทางหันกลับมามองเธอได้ ยิ่งอาการที่เขาแสดงออกเมื่อวานนี้ก็ยิ่งยืนยันกับเธอเพิ่มขึ้นอีก

"พี่อยากให้เกลไปด้วยหรอคะ?" เกวลินขมวดคิ้วคิดหนัก ดูเหมือนพระเพลิงจะมีแผนการบางอย่างที่จะทำในวันนั้น

คนตรงหน้าดูชอบใจยามพูดถึงว่าตอนนี้ดารกากับใครคนนั้นกำลังมีเรื่องระหองระแหงกัน แบบนี้ถ้าในวันนั้นดารกาตอบตกลง ทุกอย่างมันก็คงจะเป็นไปตามที่พระเพลิงต้องการ ถึงจะรู้ดีว่าคนที่เจ็บเป็นเธอไม่ใช่ใคร แต่ก็ยังไม่ยอมปฏิเสธเขาออกไปอยู่ดี

"ไปกับพี่หน่อยนะคะ ถ้าทุกอย่างมันสำเร็จ พี่จะซื้อให้ทุกอย่างเลยที่เกลอยากได้" พระเพลิงจะรู้ไหมว่าไม่ว่าจะเป็นสิ่งไหนที่ได้มาจากการที่เขากลายไปเป็นของคนอื่น เกวลินคนนี้ไม่เคยสนใจที่จะอยากได้มันเลยสักนิด 

"เกลจะไปเป็นเพื่อนก็ได้ค่ะ ขอให้สำเร็จก็แล้วกันนะคะ" คำอวยพรที่ทำให้พระเพลิงอมยิ้มได้แลกมากลับหัวใจแตกสลายของคนพูด เขาเหมือนจะลืมเรื่องที่พูดไม่ดีใส่เธอเมื่อวานไปแล้ว สำหรับเขาแล้วเรื่องของดารกามาเป็นที่หนึ่งเสมอเลยสินะ

หลังจากจบเรื่องที่คุยพระเพลิงก็กลับออกไป ทิ้งให้เกวลินนั่งนิ่งคิดทบทวนอะไรด้วยน้ำตา เธอรู้ว่าไม่ควรจะต้องมารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่เขาไม่รัก แต่ว่าสุดท้ายแล้วก็ไม่สามารถกักกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ เพราะนั่นเป็นวิธีเดียวที่เธอจะได้ระบายทุกอย่างที่มีในใจออกมาบ้าง