5

แม่นมหลิวส่ายหน้าพลางระบายลมหายใจยาวด้วยความอนาถใจ “ยามที่ท่านแม่ทัพใหญ่เว่ยเสวียเฉิงต้องไปตรากตรำทำศึกอยู่ชายแดนอันห่างไกล หากมิใช่เงินทองและบารมีของท่านเสนาบดีคอยหนุนหลัง มีหรือที่จวนแม่ทัพแห่งนี้จะสงบมั่งคั่ง เหตุใดท่านถึงได้หูหนวกตาบอด หลงเชื่อหญิงแพศยาจนหน้ามืดตามัว ทำเรื่องชั่วช้าไร้ยางอายเช่นนี้ออกมาได้ หากท่านแม่ทัพใหญ่เดินทางกลับมา ข้าอยากรู้นักว่าท่านจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด”

“ยัยคุณหนูนั่นต่างหากที่ใช้เงินข่มขู่ผู้อื่น! ต่อให้ท่านพ่อกลับมา หากไม่ยอมให้ข้าแต่งภรรยาเท่าเทียม ข้าไม่มีวันแต่งงานกับสตรีร้ายกาจพรรค์นั้นเด็ดขาด สัญญาหมั้นหมายผูกพันที่ไร้ค่านี้เดิมทีข้าเองก็มิได้เต็มใจ พวกท่านจะมาบังคับข้ามิได้ ชาตินี้ข้ามีใจรักมั่นให้เหลียนฮวาเพียงผู้เดียวเท่านั้น!”

อวี่เจ๋อตวาดกลับอย่างดันทุรัง ปากหนาสั่นระริก ขณะโอบกอดเหลียนฮวาที่แสร้งบีบน้ำตาไห้สะอื้นกระซิก ๆ หลบอยู่ทางด้านหลัง แต่เมื่อเขากวาดสายตามองเห็นเหล่าผู้อาวุโสยังคงนิ่งเงียบ หน้าดำคร่ำเครียดไร้แววโอนอ่อนผ่อนตาม จึงยอมลดโทสะลงระลอกหนึ่ง หวังเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

“พวกท่านลองนึกดูให้ดีเถิด... ตอนข้าอายุได้สิบเจ็ดปี ต้องถูกส่งตัวไปฝึกทหารตรากตรำกรำศึกอยู่ที่ชายแดนอันห่างไกล ข้ามิได้พบหน้าท่านพ่อบ่อยนัก ชีวิตความเป็นอยู่ยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง หากไม่ได้เหลียนฮวาคอยเกื้อกูลในคราวนั้น ข้าคงไม่มีชีวิตรอดกลับมาสืบสกุลเว่ยเป็นแน่”

ชายหนุ่มเอ่ยพลางคลายอ้อมแขนเล็กน้อย ปล่อยให้ร่างบางขยับก้าวขึ้นมาซบอิงแนบแผ่นอกข้างกาย ก่อนที่เขาจะปรายสายตาซาบซึ้งลงมองดวงหน้าเปื้อนน้ำตา ใช้ปลายนิ้วปาดแก้มนางอย่างอ่อนโยน

“ครานั้นข้าต้องไปฝากท้อง พึ่งพาอาศัยโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ของท่านป้าของเหลียนฮวาที่ตั้งอยู่แถบชายแดน นางมีรสมือการทำอาหารอันเป็นเลิศ มีสูตรอาหารป่าและน้ำแกงชั้นยอด ข้าคิดเอาไว้แล้ว... อนาคตหากข้านำสูตรอาหารของนางเข้ามาขายในเมือง เปิดกิจการเหลาอาหารขึ้นที่นี่ ย่อมต้องร่ำรวยทำเงินมหาศาลไม่น้อยหน้าผู้ใด เหลียนฮวาทั้งอ่อนโยนนิสัยดี การบ้านการเรือนไม่ขาดตกบกพร่อง ท่านพ่อกลับมาเมื่อไร จะได้ไม่ต้องเหนื่อยมากนัก มีฮูหยินข้าคอยดูแลจวนแม่ทัพให้สงบเรียบร้อย”

“ร่ำรวยงั้นหรือ?” ที่ปรึกษาจางแค่นยิ้มหยัน ทอดสายตามองคุณชายใหญ่ดั่งมองคนโง่งม “เจ้าจะเอาเงินทุนจากที่ใดมาเปิดเหลาอาหารขนาดยักษ์ในเมืองหลวงกัน จากเบี้ยหวัดทหารอันน้อยนิดของเจ้างั้นหรือ?”

“จะยากอันใดเล่า” อวี่เจ๋อเชิดหน้าขึ้นเอ่ยตอบอย่างโอหังหน้าไม่อาย เขาเชื่อว่าคู่หมั้นตนยังมีเยื่อใยและหลงใหลในตัวเขา “กู้หมิงอวี้มีมารดาเป็นถึงแม่ค้าใหญ่ในอดีต สินเดิมของนางร่ำรวยล้นฟ้า ต่อให้เป็นลูกอนุแล้วอย่างไร? ลำพังข้าเพียงเอ่ยปากกับนางสักคำสองคำว่าจะหยิบยืมเงินเสียหน่อย มีหรือที่นางจะไม่ควักตั๋วเงินประเคนให้ข้า เรื่องเงินทุนเปิดกิจการเชิดชูเหลียนฮวาไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด หมิงอวี้รักข้าเพียงใด ต่อให้ข้าจะแต่งภรรยาเท่าเทียมเพิ่มเข้ามาอีกคน... ยังไงนางก็ต้องยอมรับอย่างไม่มีทางเลือก”

ทุกคนในจวนแม่ทัพแม้แต่พวกบ่าวรับใช้ยังรู้สึกราวกับน้ำท่วมปาก แต่ก็มีความคิดในใจที่ตรงกันว่าคุณชายอวี่เจ๋ออยู่ในวัยคึกคะนอง ยากจะไปฉุดรั้งความดื้อรั้นของเขาในตอนนี้

รองแม่ทัพเฉินและที่ปรึกษาจางหันมาสบตากับแม่นมหลิวแวบหนึ่ง ต่างระบายลมหายใจยาวด้วยความเอือมระอา ขี้คร้านจะเอ่ยปากสั่งสอนให้เปลืองน้ำลาย...

“เอาเถิด ในเมื่อเจ้ามั่นใจในตัวคุณหนูหมิงอวี้ถึงเพียงนั้น พวกข้าที่เป็นเพียงผู้อาวุโสในจวนมิอาจขัดขวางความต้องการของเจ้าได้” ที่ปรึกษาจางเอ่ยสรุปด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจ เมื่อมองสีหน้าหยิ่งผยองของบุตรชายสายตรง บางเรื่องก็ต้องให้เขาไปประสบพบด้วยตนเอง

“เพียงแต่เรื่องใหญ่โตระดับแต่งตั้งภรรยาเท่าเทียม เจ้าจะต้องเดินทางไปคุยกับท่านเสนาบดีฝ่ายซ้าย ตกลงกับทางจวนสกุลกู้ให้เรียบร้อยเสียก่อน ส่วนเรื่องคู่หมั้นของเจ้า หากนางจะยินยอมพร้อมใจยกตั๋วเงินสินเดิมมาให้เจ้าถลุงเล่น เพื่อชุบเลี้ยงหญิงอื่น หรือจะส่งคนมาสับหัวเจ้าข้อหาล่วงเกินศักดิ์ศรีตระกูลขุนนางใหญ่... นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เจ้าต้องไปแบกรับชะตากรรมเอาเองนะ”

“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้” อวี่เจ๋อกระหยิ่มยิ้มหยัน แววตาเต็มไปด้วยความลำพองใจอย่างที่สุด เขามั่นใจเหลือเกินว่าอย่างไรเสียกู้หมิงอวี้ก็ต้องยอมศิโรราบให้แก่เขาแต่โดยดี... ใครก็รู้ว่าสตรีผู้นั้นรักใคร่และเทิดทูนในตัวเขาเพียงใด แค่เขาเอ่ยปากกดดันสักเล็กน้อย นางย่อมต้องรีบคลานเข่าเข้ามาร้องขอความรัก ยอมเปิดทางให้เหลียนฮวาแต่งเข้าจวนแม่ทัพอย่างไม่มีทางเลือก!

-----------

ภายในเรือนพักส่วนตัวของคุณชายใหญ่ บรรยากาศเงียบสงัดลงในยามซวี  แสงตะเกียงน้ำมันสาดส่องกระทบอาภรณ์หรูหราสีเขียวสลับเทาที่บัดนี้ยับย่นเล็กน้อยจากแรงปะทะที่ศาลาชมบุปผา

อวี่เจ๋อทรุดกายลงนั่งบนฟูกนอน สองมือโอบประคองร่างบางในชุดผ้าป่านสีขาวหลวมโคร่งที่ส่งให้ร่างของนางดูน่าทะนุถนอม เขาดึงนางเข้ามานั่งลงเคียงข้างกันบนเตียงนุ่ม ก่อนจะหันไปตวาดสั่งสาวใช้ประจำตัวที่ยืนรอรับใช้อยู่หน้าประตูเรือน

“เสี่ยวชุ่ย! เจ้ายืนเซ่ออยู่ทำไม? รีบไปยกถังน้ำอุ่นกับยาทาสมานแผลมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ต่อไปนี้นางจะเป็นฮูหยินใหญ่ของจวนแม่ทัพ เจ้าไม่ต้องให้ข้าคอยบอกว่าจะต้องทำอะไร”

“เจ้าค่ะคุณชายใหญ่” สาวใช้ตัวน้อยสะดุ้งตัวโยน รีบกุลีกุจอวิ่งออกไปจากห้อง ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความหวาดกลัว

เมื่อความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องพักอีกครา อวี่เจ๋อก้มลงมองสตรีตรงหน้า ทั้งใบหน้างามหมดจด แววตาใสซื่อบริสุทธิ์ ผิวพรรณละเอียดเนียนดุจบัวขาวงาม ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับรูปวาดของมารดาผู้ล่วงลับที่เขาแอบซ่อนไว้ในห้องหนังสืออยู่หลายส่วน

เนิ่นนานแล้ว... บิดาเอ่ยด้วยสีหน้าขมขื่นว่ามารดาของเขาเสียชีวิตไปหลังจากคลอดบุตร ทิ้งให้เขาเติบโตขึ้นมาอย่างเดียวดายท่ามกลางกลิ่นอายคาวเลือด คมหอกคมดาบ และเสียงโห่ร้องของทหารหาญ