4

“ลูกไม่ถือโทษเขาในเรื่องนั้นหรอกเจ้าค่ะท่านพ่อ เรื่องที่แล้วมาก็ให้มันแล้วกันไป ลูกปรารถนาเพียงจะถอนหมั้น... นับจากนี้ไปลูกจะไปมีชีวิตใหม่ของลูก จะมอบความรักให้กับใครสักคนที่เขาทะนุถนอมลูกเหมือนอย่างที่ท่านพ่อคอยกางปีกปกป้องลูก... หากลูกไม่ยอมถอนหมั้นในเวลานี้ ดึงดันแต่งงานร่วมเรือนกันไป ลูกมิต้องตกนรกทั้งเป็น กลายเป็นเพียงอนุภรรยาที่ถูกสตรีไร้หัวนอนปลายเท้าคอยดูถูกเหยียดหยามหรือเจ้าคะ”

เสนาบดีกู้ชะงักกึกไปครู่หนึ่ง มือก็ยังลูบศีรษะบุตรสาวที่เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟาย

เนิ่นนานนับหลายปี ไม่ว่าผู้ใดจะพากันตักเตือนอย่างไร เหมี่ยวเหมี่ยวของเขาก็หูหนวกตาบอด ไม่ยอมรับฟังความจริง นางปักใจรักอวี่เจ๋อจนแทบบ้าคลั่ง จนบิดาเช่นเขาต้องลอบหลั่งน้ำตาด้วยความอัดอั้นตันใจที่ไม่อาจขัดขวางความสุขของลูก

เหตุใดในวันนี้... นางกลับยอมตัดใจอย่างเด็ดขาด เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอถอนหมั้นด้วยตนเองอย่างง่ายดาย?

“แต่ก่อนที่เราจะไปถอนหมั้น... ท่านพ่อช่วยพาลูกเข้าวังหลวงสักหน่อยนะเจ้าคะ ลูกอยากจะไปเข้าเฝ้าฮองเฮาเสียหน่อย”

“ไปสิลูกรัก... เจ้าอยากไปที่ใดพ่อจะพาไป ทั้งวังหลวงและตำหนักฮองเฮา พ่อจะจัดการให้เจ้าเดี๋ยวนี้ พ่อตามใจลูกสาวของพ่ออยู่แล้ว!”

เสนาบดีฝ่ายซ้ายหัวเราะร่าเริงออกมาอย่างโล่งอก หลังจากปลอบโยนบุตรสาวจนยอมหยุดร้องไห้ได้แล้ว เขาหันไปสั่งสาวใช้ให้นำถังน้ำอุ่นเข้ามาขจัดคราบน้ำตา ก่อนจะลงมือใช้ผ้าอุ่นประคบลงบนดวงตาคู่สวยให้แก่นางด้วยมือตนเองอย่างทะนุถนอม...

แม้ภายในอกของคนเป็นพ่อจะรุ่มร้อนด้วยเพลิงโทสะปานถูกแผดเผาก็ตาม

-----------

บรรดาผู้อาวุโสตระกูล ‘เว่ย’ กำลังนั่งเจรจาเรื่องงานมงคลสมรสของคุณชายใหญ่และคุณหนูหมิงอวี้ที่กำลังจะจัดขึ้นในเร็ววัน ภายในเรือนหลักนั้นบ่าวรับใช้กำลังช่วยกันผูกผ้าแดงมงคลตามซุ้มประตูและคานเรือน ทหารคนสนิทกำลังตรวจบัญชีสินสอดทองหมั้น ทางด้านแม่นมก็ช่วยคัดเลือกผ้าไหมเนื้อดีและเครื่องประดับล้ำค่าเพื่อเตรียมประเคนให้สมเกียรติคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้ ตามสัญญาหมั้นหมายที่มีมาแต่เยาว์วัย

ทุกสิ่งอย่างล้วนจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ เพียงรอแม่ทัพใหญ่เว่ยเสวียเฉิงเดินทางกลับมาจากการทำศึกในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ ให้เขาไปพบปะพูดจากับท่านเสนาบดีอย่างเป็นทางการเสียหน่อย พิธีแต่งงานอันยิ่งใหญ่ก็สามารถจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ

ยิ่งถ้าหากว่าท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายและท่านแม่ทัพใหญ่เห็นพ้องต้องกัน จะเดินทางไปเข้าเฝ้าทูลขอโองการสมรสพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้ก็ย่อมได้

เหล่าผู้อาวุโสล้วนมีสีหน้าระรื่นและเปี่ยมสุข กระทั่งหันไปเห็นคุณชายใหญ่พาสตรีไร้หัวนอนปลายเท้าก้าวข้ามธรณีประตูจวนเข้ามาอย่างโจ่งแจ้ง ท่าทางยกย่องเชิดชูนางอย่างออกหน้าออกตา ร่างสูงสง่าประคองร่างของเหลียนฮวาที่ใบหน้ายังคงบวมเป่งและมีคราบเลือดติดมุมปากก้าวลงมาอย่างทะนุถนอม

ผู้อาวุโสทุกคนพลันชะงักกึก แต่ละคนหน้าซีดเผือดขาวราวกับศพไร้วิญญาณ แม้แต่ทหารยามและเหล่าสาวใช้ต่างพากันเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก

“อวี่เจ๋อ เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร! เจ้าพานางเข้าจวนมาทำไมกัน!”

“แม่นมหลิว ท่านอาเฉิน ท่านน้าจาง พวกท่านจะมาจงเกลียดจงชังเหลียนฮวาของข้าทำไม?” อวี่เจ๋อขยับกายบดบังร่างบางเอาไว้ กางปีกปกป้องนางที่มีสีหน้าหวาดกลัว “เดิมทีการหมั้นหมายก็เป็นการบังคับข้าอยู่ฝ่ายเดียว หมิงอวี้ไม่เหมาะสมกับข้า ผิดจากเหลียนฮวาที่มีนิสัยเรียบร้อยอ่อนหวาน นางแสนดีกับข้าถึงเพียงนี้ วันนี้นางถูกหมิงอวี้ตบตีทำร้ายจนบาดเจ็บ ข้าในฐานะบุรุษจะพานางเข้าจวนแม่ทัพ ยกเกี้ยวแปดคนหามมิให้น้อยหน้าบุตรสาวเสนาบดี ไปสู่ขอนางเข้าจวนอย่างสมเกียรติ”

“เหลวไหลสิ้นดี!”

‘รองแม่ทัพเฉิน’ ตบโต๊ะหินเสียงดังสนั่นหวั่นไหว นัยน์ตาขุนพลหนุ่มใหญ่วัยสามสิบสามปีวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ “เจ้าเป็นถึงบุตรชายแม่ทัพใหญ่ เหตุใดถึงได้ทำตัวไร้ยางอายเยี่ยงนี้ เจ้าบังอาจมาก! กล้าแอบคบชู้หักหลังคุณหนูหมิงอวี้ที่มีสัญญาหมั้นหมายผูกพันมาตั้งแต่เยาว์วัย ซ้ำยังกล้าพาสตรีไร้หัวนอนปลายเท้าเข้ามาชูคอเหยียบย่ำเกียรติของจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย เจ้าลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าทรัพย์สินเงินทองและเบี้ยหวัดค้ำจุนกองทัพ ล้วนเป็นตระกูลกู้ที่คอยชุบเลี้ยงเกื้อกูลพวกเรามาโดยตลอด!”

อวี่เจ๋อกวาดสายตาคมมองไปทั่วโถงเรือนหลักอย่างไม่พอใจ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความขุ่นเคือง

ทางด้านซ้ายมือของเขานั้นคือ ‘แม่นมหลิว’ หญิงชราผู้ดูแลชุบเลี้ยงอวี่เจ๋อมาตั้งแต่วัยเยาว์ ยืนหน้าดำคร่ำเครียดเคียงข้าง ‘รองแม่ทัพเฉิน’ และ ‘ที่ปรึกษาจาง’ ขุนพลอาวุโสสองท่านที่ร่วมเป็นร่วมตาย บุกเบิกสมรภูมิรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับแม่ทัพเสวียเฉิงมานานนับสิบปี

เหล่าผู้อาวุโสต่างพากันยืนกดดันพวกเขาด้วยรังสีเคร่งขรึม แววตาที่จดจ้องมองสตรีชุดขาวข้างกายคุณชายใหญ่เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์

นี่ไม่ใช่แค่การกระทำผิดธรรมดา!

บุตรชายสายตรงพาหญิงอื่นข้ามธรณีประตูเข้าจวน ยกย่องเป็นภรรยาออกหน้าออกตา ผิดสัญญาหมั้นโดยมิชอบ โทษตามกฎหมายแคว้นต้าหลี่คือถูกโบยด้วยไม้กระดานหกสิบถึงแปดสิบไม้ ผู้กระทำความผิดอาจถูกสั่งกักขังหรือส่งไปใช้แรงงานหนักหากฝั่งตระกูลหญิงมีอำนาจหนุนหลัง ซึ่งในกรณีของการหมั้นหมายนี้ คู่หมั้นของเขาเป็นถึงบุตรสาวเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้กุมอำนาจครึ่งค่อนราชสำนัก แม้นางจะเป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยา ก็เป็นบุตรสาวที่ท่านเสนาบดีรักใคร่หวงแหน ประคบประหงมดั่งไข่ในหิน

บุตรชายสายตรงของตระกูลแม่ทัพใหญ่อย่างอวี่เจ๋อไม่คู่ควรกับสตรีไร้หัวนอนปลายเท้านางนั้นแม้แต่น้อย ตัวเขาถูกเคี่ยวกรำฝึกปรือวรยุทธ์ ร่ำเรียนตำราพิชัยสงคราม ขี่ม้ายิงธนูมาตั้งแต่อายุยังไม่ถึงสิบหนาว บุกเบิกสร้างผลงานหลั่งโลหิต จนได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งใหญ่เป็นถึงรองแม่ทัพฝ่ายซ้ายผู้คุมกำลังพลกองหน้า ด้วยบารมีและการอบรมสั่งสอนของผู้เป็นบิดา