8

ภาพความโกลาหลที่เกิดขึ้นบริเวณระเบียงไม้ที่เป็นทางโถงเดินยาว ทำเอาฝีเท้าของคุณหนูใหญ่และเสนาบดีฝ่ายซ้ายต้องชะงักลง

สายตาทั้งสองคู่มองเห็นร่างสูงโปร่งกำยำในชุดขุนนางฝ่ายบู๊สีเข้ม กำลังทรุดกายลงฮวบ เขาพิงเสาระเบียงคดวังหลวงอย่างหมดเรี่ยวแรง มือหนาข้างหนึ่งกุมหน้าอกซ้ายเอาไว้แน่น

ใบหน้าคมคายดุดัน ยามนี้ซีดเผือดสลับเขียวคล้ำด้วยความทรมานอย่างแสนสาหัส ก่อนที่เขาจะกระอักลิ่มเลือดสีดำคล้ำน่ากลัว โชยกลิ่นพิษขมปร่าออกมาคำโตจนเปรอะเปื้อนพื้นหินอ่อน พวกนางกำนัลยิ่งส่งเสียงกรีดร้องวุ่นวาย

นั่นมัน... เว่ยเสวียเฉิง!

หมิงอวี้กระจ่างแจ้งในใจดียิ่งกว่าผู้ใด ว่าบุรุษหุ่นล่ำบึ้กที่กำลังจะสิ้นลมตรงหน้าคือใคร ก็เพราะนางเพิ่งจะนั่งดูละครสั้นเรื่องนี้มาหมาด ๆ อย่างไรเล่า

“มีคนไข้เคสเร่งด่วน ข้าไปช่วยก่อนนะเจ้าคะท่านพ่อ!”

หมิงอวี้หันไปเอ่ยกับบิดา ร่างระหงสะบัดชายผ้าไหมต่วน ถลันกายก้าวตรงเข้าไปหาบุรุษที่กำลังจะหมดสติบนพื้นระเบียงคด ขณะที่นางจำต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เลยสักนิดว่าชายร่างกำยำที่กำลังนอนจมกองเลือดผู้นี้คือใคร

“พาท่านผู้นี้เข้าไปในเรือนพักด้านข้าง ข้าจะฝังเข็มสกัดพิษให้เขาเอง รีบส่งคนไปตามหมอหลวงมาด้วย นาทีชีวิตเช่นนี้รอช้าไม่ได้แล้ว!” น้ำเสียงของหมิงอวี้เฉียบคมดุจผู้คุมสถานการณ์ ความตื่นตระหนกใด ๆ พลันมลายหายไปสิ้น แปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดขาดของแพทย์หญิงมือหนึ่งในทันตา

“ลูกสาวข้าหมิงอวี้เป็นถึงศิษย์เอกของหัวหน้ากรมแพทย์หลวง พวกเจ้าทำตามที่นางสั่งเดี๋ยวนี้!”

เหล่านางกำนัลสามารถจดจำใบหน้าของท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายและคุณหนูใหญ่สกุลกู้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น บรรดานางสนมและข้าราชบริพารฝ่ายในจำนวนไม่น้อย ต่างก็เคยผ่านการรักษาจากบุตรสาวเสนาบดีผู้นี้มาแล้วทั้งสิ้น นางมักถูกเรียกตัวเข้าวังหลวงมาช่วยงานเป็นครั้งคราว ยามที่หมอหลวงบุรุษมิอาจล่วงเกินถูกเนื้อต้องตัวพระสนมหรือองค์ฮองเฮาได้

เพียงเห็นว่าผู้ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยคือหมอหญิงฝีมือฉกาจที่เบื้องบนให้ความไว้วางใจ พวกนางรีบกุลีกุจอแบกบุรุษร่างกำยำเข้าไปในห้องพักรับรองตามคำสั่ง

หมิงอวี้ปรี่เข้าไปฉีกสาบเสื้อคลุมตัวนอกนั้นออกอย่างฉับไว เผยให้เห็นแผงอกแกร่งกว้าง หนาแน่นด้วยมัดกล้ามของชายชาติทหาร แม้เขาจะซูบผอมไปพอสมควรเพราะพิษร้าย

ผิวเนื้อสิบส่วนในยามนี้ขึ้นรอยคล้ำสีม่วงชาดจากพิษร้ายที่กำลังชอนไชเข้าสู่หัวใจ นางซึ่งพกเข็มเงินติดตัวเอาไว้เผื่อสถานการณ์ฉุกเฉินเช่นนี้เตรียมจะฝังเข็ม นางวางของส่วนตัวไว้ข้างกาย ทว่าจังหวะนั้นเอง เปลือกตาที่ปิดสนิทของคนไข้ปรือขึ้นเล็กน้อย เขาเค้นเสียงแหบพร่าออกมาประหนึ่งเสียงกระซิบ

“อย่า... อย่าเสียเวลาเลย... พิษนี้ไร้หนทางเยียวยา ข้า... คงไม่รอดแล้ว”

หมิงอวี้ชะงักมือเล็กน้อย นางจ้องลึกลงไปในแววตาของหนุ่มใหญ่วัยสามสิบห้าปีตรงหน้า แม้ใบหน้าของเขาจะซีดขาว แต่ยังคงหล่อเหลาดุจรูปปั้นเซียน รัศมีแห่งความดุดันเด็ดเดี่ยวยังคงแผ่ซ่าน สะกดสายตาผู้คนได้อย่างน่าอัศจรรย์ คุณหมอสาวขยับรอยยิ้มมั่นใจพลางเอ่ยเสียงเรียบ

“ท่านยังไม่เคยลองให้ข้ารักษาดูสักครา ไยจึงถอดใจรวดเร็วถึงเพียงนี้ ไม่มีพิษใดที่ข้ากู้หมิงอวี้ผู้นี้ถอนมิได้ ท่านอย่าได้ดูแคลนสตรีไปหน่อยเลย”

หมิงอวี้ตวัดปัดห่อผ้า คลี่ชุดเข็มเงินล้ำค่าออกทันที นิ้วเรียวระหงเคลื่อนไหวรวดเร็วและแม่นยำดุจสายฟ้า ฝังเข็มเงินลงบนจุดลมปราณสำคัญตรงหน้าอกแกร่งของเขาอย่างต่อเนื่อง เพื่อกักพิษมิให้แล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจ

“อึก...”

บุรุษร่างกำยำสะดุ้งสุดตัว ทันทีที่เข็มเล่มสุดท้ายปักลง ทั่วร่างสั่นสะท้าน ก่อนจะโก่งตัวกระอักเลือดสีดำคล้ำกลิ่นคาวจัดออกมาคำโตลงบนอ่างรองเปรอะเปื้อน โลหิตสีดำเหล่านั้นเป็นพิษร้ายที่ถูกเข็มเงินของนางขับออกมาเป็นจำนวนมาก

ในขณะที่หมิงอวี้กำลังตั้งมั่นลงมือรักษาอย่างจดจ่อ ผู้เป็นบิดาที่เพิ่งก้าวเท้าเดินตามเข้ามาในห้องพัก ก็สอดส่องสายตาจนสังเกตเห็นใบหน้าของคนเจ็บบนเตียงได้อย่างชัดเจน บิดาพลันเบิกตากว้างอย่างตระหนก

“เหมี่ยวเหมี่ยว นี่เจ้า... เจ้าจำมิได้หรือว่าเขาเป็นใคร ชายผู้นี้คือท่านแม่ทัพใหญ่เว่ยเสวียเฉิง สหายร่วมราชสำนักของพ่ออย่างไรเล่า!”

หมิงอวี้แสร้งทำเป็นตกใจเล็กน้อย หันไปมองคนไข้หน้าตาตื่นอย่างแนบเนียน “คะ... คุณชาย... ท่านนี้คือท่านแม่ทัพใหญ่หรอกหรือเจ้าคะ? เมื่อครู่นี้ที่ระเบียงสถานการณ์คับขัน ใบหน้าเปื้อนเลือดจนมองไม่ออกว่าเป็นผู้ใด ลูกมองเห็นเพียงคนเจ็บตรงหน้า มิได้พิจารณาให้ถี่ถ้วน...”

“ช่างเถอะ ๆ เจ้ารักษาต่อเถิดลูกรัก” กู้เหวินชางโบกมือไปมาอย่างไม่ถือสา ไม่วายยืดอกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจต่อหน้าเหล่านางกำนัลและองครักษ์ประจำวัง “เห็นหรือไม่ทุกท่าน! ข้าบอกแล้วว่าเหมี่ยวเหมี่ยวลูกสาวข้าเก่งกาจเพียงใด นางเห็นคนเจ็บตรงหน้าก็รุดเข้าช่วยเหลือในทันทีโดยไม่สนใจยศถาบรรดาศักดิ์ใด ๆ ใครที่ได้เห็นฝีมืออันล้ำเลิศของบุตรสาวข้าในวันนี้แล้ว เมื่อออกไปข้างนอกก็อย่าลืมนำไปป่าวร้องพูดต่อกันให้ทั่วเล่า นี่แหละ! อนาคตหมอเทวดาหญิงแห่งแคว้นต้าหลี่”

สุ้มเสียงของท่านเสนาบดีใหญ่หัวเราะดังกลั้วไปกับแววตาชื่นชมระคนหมั่นไส้ของเหล่านางกำนัล บิดาผู้นี้ช่างรักใคร่และเห่อบุตรสาวคนเล็กเสียเหลือเกิน

ไม่นานนัก บานประตูห้องพักรับรองก็ถูกผลักให้อ้าออกกว้างทั้งสองบาน พร้อมกับการปรากฏตัวของแพทย์อาวุโส

“ท่านหัวหน้ากรมแพทย์หลวงมาถึงแล้ว!”

บุรุษในวัยหกสิบปีก้าวเท้าเข้ามาถึงเตียงนอนอย่างรวดเร็ว เขานั่งลงแล้วเร่งจับชีพจรที่ข้อมือของคนไข้ ดวงตาคู่คมใต้เปลือกตาที่เหี่ยวย่นตามวัยเบิกกว้าง