2

“เพียะ! เพียะ!”

เสียงฝ่ามือกระทบหน้าดังก้องติดต่อกันสองครั้งซ้อน แม้แต่นกบนกิ่งไม้ยังแตกตื่นบินหนี

ฉาดแรก... ฟาดเข้าเต็มโหนกแก้มซ้าย ซ้ำเข้าที่เดิมจนร่างบางในอ้อมแขนบุรุษหน้าหันไปตามแรง เลือดสีชาดซึมกบมุมปาก

ฉาดที่สอง... ตบเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาของอวี่เจ๋ออย่างแรงจนหน้าสะบัดไปอีกทาง

“ตบแรก... สำหรับสตรีไร้ยางอายที่กล้าเข้ามาเหยียบจวนเสนาบดีกู้ เจ้ามีธุระอันใดต้องมามิทราบ มารนหาที่ตายหรือไร?” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ใบหน้างามสะบัดตาคมกริบไปทางอดีตคนรัก บุรุษผู้ครอบครองหัวใจของยัยคุณหนูสมองนิ่ม “ตบที่สอง... สำหรับคนโง่เขลาตาบอดที่แยกแยะคนดีคนชั่วไม่ออก ท่านเป็นถึงบุตรชายแม่ทัพใหญ่แท้ ๆ ไยจึงถูกสตรีแพศยาหลอกปั่นหัวเอาได้ ท่านเป็นสุกรหรืออย่างไร?”

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ หมิงอวี้!”

อวี่เจ๋อถลึงตามองนางด้วยโทสะจนร่างทั้งร่างสั่นเทา ทว่าลึก ๆ ในใจกลับผุดความหวาดกลัวสายหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม...

ในความคิดของเขา หมิงอวี้ต่างหากที่เป็นสตรีร้ายกาจไร้ยางอาย! ถึงนางจะเสแสร้งทำตัวอ่อนหวาน นั่นก็เพราะนางรักเขา จึงยอมสยบให้เขามาโดยตลอด

ตอนนี้นางควรจะก้มหัวร้องไห้ขอโทษเหลียนฮวา แล้วอ้อนวอนขอความเมตตาจากเขาไม่ใช่หรือ? เหตุใดนางจึงกล้าเงื้อมือตบหน้าเขาเช่นนี้!

คุณชายใหญ่ลุกขึ้นยืนสุดความสูง หมายจะคว้าข้อมือของนางเอาไว้ เจ้าของร่างบางตรงหน้ากลับชิงขยับตัวถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าวอย่างว่องไว ไม่ยอมให้เขาได้แตะต้อง นางยังหยิบผ้าเช็ดหน้าไหมชั้นดีขึ้นมาซับปลายนิ้วแผ่วเบา ราวกับเพิ่งไปสัมผัสสิ่งสกปรกโสโครกชวนขยะแขยงมาก็มิปาน

“ผีเน่ากับโรงผุ... ช่างเหมาะสมกันดีจริง ๆ เชิญพวกท่านพลอดรักกันตามสบายเถิด ข้าจะไปจัดการเรื่องถอนหมั้นกับตระกูลเว่ยของท่านเดี๋ยวนี้”

“เจ้าจะถอนหมั้นกับข้าได้อย่างไร! หมิงอวี้...”

ไม่ขาดคำดี อวี่เจ๋อที่ยกมือกุมแก้มแดงช้ำเป็นรอยนิ้วทั้งห้าก็ต้องชะงักกึก เมื่อคุณหนูผู้สูงศักดิ์ยกฝ่ามือเรียวบางขึ้น เป็นเชิงส่งสัญญาณเรียกบุรุษชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ยืนคอยอารักขาอยู่ไม่ไกล นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

“พี่ชายองครักษ์... รบกวนพวกท่าน ช่วยโยนสองคนนี้ออกไปจากจวนสกุลกู้เสีย อย่าให้เสนียดจัญไรมาเปื้อนดินบ้านข้า!”

----------

หลังจากเยื้องกรายออกมาจากศาลาชมบุปผาโดยไม่เหลียวไปมองเสียงร้องตะโกนโวยวายของอวี่เจ๋อ หมิงอวี้ก็เดินทอดน่องไปตามระเบียงไม้ที่รายล้อมด้วยสวนอันสวยงามของจวนเสนาบดีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นางระลึกความทรงจำได้ทั้งหมดแล้ว เหตุใดเหลียนฮวาถึงกล้าบากหน้ามาถึงจวนสกุลกู้ได้

ก่อนหน้านี้แม่ดอกบัวขาวผู้นั้นพยายามจะมาขอพบนางอยู่หลายครา ด้วยความที่อยากได้ผู้ชายของนางจนตัวสั่น ทว่านางไม่อนุญาตให้เข้าพบ หญิงคนนั้นถึงได้ยอมควักเงินสินบนให้สาวใช้ในจวน โดยอ้างว่าจะนำผ้าปักชั้นดีมาส่งให้คุณหนูใหญ่ พวกบ่าวรับใช้เห็นแก่เงินไม่รู้ความ ถึงได้ยอมเปิดประตูให้เข้ามา...

แผนการทั้งหมดล้วนถูกตระเตรียมไว้แต่แรก!

อวี่เจ๋อวางแผนจะแต่งเหลียนฮวาเข้าจวนแม่ทัพ และตั้งใจจะให้ผู้หญิงคนนั้นมีฐานะเป็นภรรยาเท่าเทียมกับบุตรสาวเสนาบดีฝ่ายซ้าย วันนี้เหลียนฮวาจึงจงใจมาบีบน้ำตา แสร้งทำตัวอ่อนแอเพื่อขอร้องให้นางยอมรับการมีสามีร่วมกัน คนอย่างคุณหนูหมิงอวี้เมื่อถูกบีบคั้นก็ต้องไม่ยอมอยู่แล้ว นางย่อมสติแตกจนเงื้อมือตบตีเหลียนฮวา จากนั้นก็จะผิดใจกับอวี่เจ๋อมากยิ่งขึ้นไปอีก

น่าเสียดายที่กู้หมิงอวี้คนใหม่นี้ไม่โง่เง่าให้พวกเจ้าเหยียบย่ำอีกต่อไป ไหน ๆ ก็ทะลุมิติมาดื้อ ๆ แล้ว จะกลับก็ไม่ได้ ข้าจะเป็นคุณหนูหมิงอวี้ให้พวกเจ้าเอง!

“คุณหนูสุดยอดไปเลยเจ้าค่ะ ตบชายโฉดหญิงชู้จนกระเด็นไปเลย บ่าวสะใจมาก!”

‘ชิงชิง’ สาวใช้คนสนิทรีบก้าวขึ้นมาประคองแขนคุณหนูของตน นัยน์ตาคู่กลมทอประกายเลื่อมใส “บ่าวแอบตกใจอยู่ไม่น้อยนะเจ้าคะ ที่ผ่านมาคุณหนูยอมโอนอ่อนให้คุณชายใหญ่มาโดยตลอด ขนาดว่าเขาแสดงท่าทีห่างเหินเย็นชา ไม่เคยชายตาแลคุณหนูเลยแม้แต่น้อย ท่านก็ยังก้มหน้าอดทนเพื่อความรัก...”

“ความรักงั้นหรือ? ถ้าจะเอาไปให้คนพรรค์นั้น ก็นับว่าเป็นขยะไร้ค่า”

“จริงด้วยเจ้าค่ะ!” ชิงชิงพยักหน้า ยามสบนัยน์ตาอันเยือกเย็นดุจนางพญาของคุณหนู

แท้จริงแล้วหากมิใช่ต่อหน้าบุตรชายแม่ทัพผู้นั้น คุณหนูเล็กเป็นผู้ที่สุขุมลุ่มลึก ฉลาดทันคน ไม่เคยยอมให้ใครหน้าไหนมาเอาเปรียบได้เลยสักครั้ง

“คุณหนูของบ่าวเพียบพร้อมดั่งหยกล้ำค่า เป็นถึงแก้วตาดวงใจที่ท่านเสนาบดีรักและตามใจที่สุดในจวน แต่เพื่อคุณชายใหญ่ผู้นั้น คุณหนูต้องตรากตรำเรียนวิชากุลสตรีชั้นสูงทุกแขนง ฝึกดีดพิณเจ็ดสายจนปลายนิ้วหลั่งเลือด ทั้งคัดอักษร วาดภาพ วางหมาก หรือแม้แต่วิชาแพทย์หลวง... คุณหนูก็ยังบากหน้าไปฝากตัวเป็นศิษย์ของท่านหมออาวุโส เคี่ยวกรำตนเองท่ามกลางกลิ่นสมุนไพรขมปร่าจนเก่งฉกาจไม่แพ้หมอหลวงในราชสำนัก!”

สาวใช้ตัวน้อยเบ้ปาก นึกถึงจิตใจอันมืดบอดของบุตรชายสายตรงของท่านแม่ทัพผู้นั้นแล้วก็อดจะบ่นยาว ๆ ราวกับกำลังท่องบทกลอนขับไล่สิ่งอัปมงคลมิได้

“คุณหนูเก่งกาจถึงเพียงนี้... ไม่คู่ควรกับบุรุษพรรค์นั้นเลยสักนิด! ถึงเขาจะเป็นบุตรชายของแม่ทัพใหญ่ เป็นคุณชายสายตรงแล้วอย่างไร? ไยจึงกล้าหักหาญน้ำใจคุณหนู พาหญิงแพศยาเข้ามาหยามเกียรติท่านถึงในจวนเสนาบดี คนตาบอดเช่นนั้น ปล่อยให้ไปคว้าก้อนกรวดหนุนหัวเถิดเจ้าค่ะ”